Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 15 ΜΑΪΟΥ 2019, στις 04:35' 21'' το ξημέρωμα γράφει το καρδιογράφημα που παραλίγο αυτό θα ήταν το τελευταιο καρδιογράφημα μου, μετά το οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου που είχα παθει μισή ώρα πριν.

Λίγα λεπτά μετά, αυτη η τεθλασμένη γραμμή έγινε ευθεία, ο ήχος σταμάτησε, προκαλώντας πανικό στους διαδρόμους του νοσοκομείου Κλεοπάτρα στο Κάιρο, όπου οι νοσοκόμοι έσερναν τρέχοντας το άψυχο πια σώμα μου πάνω στο φορείο... Όσες φορές το κάνω εικόνα , μουδιάζω πάντα, ακόμα κι επτα χρόνια μετά.

Το άψυχο σώμα μου... 📌 Τα χω ξαναπεί πανω κάτω.Σήμερα, λιγες ώρες πριν πανηγυρίσω για αυτα τα 7 υπέροχα χρόνια της δευτερης ζωής μου, τα ματια μου τρέξανε θάλασσες, όσο αναλογιζόμουνα τα παιχνίδια που παίζει η ζωή.

Σ εκείνη την δύσκολη στιγμή μου, ο ερμηνευτής #Βασίλης_Μοσχονάς, μου εστελνε τις καλοσυνάτες ευχές του να ξεπεράσω την περιπέτεια.

Δυο μηνες μετά από μένα, ο Βασίλης έπαθε πολλαπλές ανακοπές, επέζησε αλλά έμεινε σχεδόν φυτό και ταλαιπωρήθηκε όλα αυτα τα χρόνια η ψυχουλα του, μέχρι να ελευθερωθεί φέτος την πρωτομαγιά, πριν λίγες μερες.

Το μαθα σημερα και με τσάκισε αυτή η σύγκριση της τύχης μας, να γιορτάζω εγώ για αυτά που έζησα επτά χρόνια κι η ψυχή του Βασίλη να γιορταζει που επτα χρόνια μετά, ελευθερώθηκε απο τη βάσανο.

Είναι βαριά η ευθύνη της δωρεάς που έλαβα.

Είθε να την άξιζα.

Εκείνο το βραδυ πριν ξημερωσει 15 Μαϊου 2019, δεν θέλω να το θυμάμαι.

Εκείνα τα δώρα που πήρα απο θεους και ανθρωπους όμως δεν θέλω να τα ξεχνώ.

Χαίρομαι όταν θυμαμαι τα τελευταία λεπτά πριν "φύγω" γιατί , κυρίως, έλειπαν τα απωθημένα κι ο μεγάλος φόβος.

Ημουν πληρης.Ούτε ταξίδια,ούτε χρηματα,ουτε αισθήματα που δεν χορτασα ,ουτε καριέρες που δεν καταφερα,ουτε ζωή που δεν έζησα.

Απορούσα για το μοιραίο που εβλεπα να έρχεται καταπάνω μου, πόσο απλό ηταν τελικά! Σκεφτόμουν μονο που θα στεναχωρηθει η αδερφή μου κι οτι δεν προλαβα να χαρω τα “εγγονάκια” μου, τη Δανάη και το Βαγγελάκη που ελαχιστα πριν ειχαν ερθει στη ζωή μας, την ιδια χρονια .Επίσης, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατι τα πλακάκια στον τοίχο του διαδρόμου του νοσοκομείου, καθώς με πηγαιναν στο χειρουργείο, τα είχαν βάλει λοξά.

Αυτή θα ήταν παραλίγο η τελευταία λόξα μου.

Μετα αρχισαν όλοι να τρεχουν και να φωναζουν κατι στ αραβικά που δεν καταλαβαινα και να μου βάζουν τη μάσκα με τ οξυγόνο.

Μύριζε φριχτά λάστιχο… Τι άσχημα μύριζε το λάστιχο! Τόσο που μ’ έκανε να ξεράσω δυο φορές και να γίνω χάλια κι εγώ κι αυτοί που σέρναν το φορείο και απορημένος να τους ακούω να φωναζουν στ αραβικά “δοξα το θεό” και “γρήγορά γρηγορα” Έτσι βιαστικά με οδηγησαν στο χειρουργείο όπου μου χαμογελούσε φιλικά ενας φαλακρούλης με γυαλιά και μου εξηγούσε ήρεμα τη διαδικασία και μου 'δειχνε στην οθόνη βουλωμένες αρτηρίες , ξεβουλώματα και μπαλονάκια που φουσκώνουν κι εγώ αδερφάκι του σύννεφου, στα σύννεφα, θολά παρατηρούσα χωρίς να μπορώ να ελέγξω τις κινήσεις στα ανήσυχα μέλη μου που τα κρατούσαν νοσοκόμοι ακίνητα.

Στο θάλαμο της εντατικής, μία ωρα μετα,είχε ξημερώσει πια, έμαθα απο το φαλακρουλη με τα γυαλιά, τον επεμβατικό καρδιολόγο, ότι ο πόνος στο στηθος που με δυσκόλευε πια στην αναπνοή, ήταν απο το ηλεκτροσόκ που ταλαιπωρησε τους μύες στο στηθος.

Αυτός είπε ηλεκτροσόκ κι όταν είδε το σοκ στα μάτια μου, μου εξήγησε πως όταν μου φόρεσαν τη μάσκα οξυγόνου που μύριζε φριχτά λάστιχο, ήταν γιατί βλέπανε στα μηχανήματα ότι η καρδιά μου σταματούσε σιγά σιγά και τελικά σταμάτησε πλήρως παρά τη μάσκα.

Χρειάστηκαν ένα-δυο λεπτά για τη διαδικασία του απινιδωτή και ευτυχως,χωρίς νάζια, ξαναμπήκε σε λειτουργία για να μπορέσει να προχωρήσει αμέσως η στεφανιογραφία και η αγγειοπλαστική αποκατάσταση.

Την πρωτη φορά γεννήθηκα 16.6.1964 στη Θεσσαλονίκη.

Ξαναγεννήθηκα στο Κάιρο 15.5.2019.

ΣΗΜΕΡΑ ξαναΓΙΝΟΜΑΙ 7 ΕΤΩΝ.

Ευγνώμων στο θεό, στη ζωή στον καρδιολόγο μου #Βασίλη_Βούδρη,που με παρακολουθεί στο Ωνάσειο και σε όσους με νοιάζονται με κάθε τρόπο.🧿 Το έζησα το θαύμα.Θα ευχαριστω για παντα τους φίλους μου που μου δωσαν τ αθανατο νερό.

Πρώτα πρωτα τον Χρηστο Ναούμ και την Άννα, τον Γιώργο, το κυτταρο μου που την ίδια μερα ήρθε απο Θεσσαλονικη δίπλα μου, την Πόπη που ηρθε μαζι της για συμπαρασταση, τον εξαιρετικό καρδιολόγο που μου εφερε η τυχη κι ολους τους αλλους που με την αγαπη τους με υποδεχτηκαν πισω και δεν βιαζομαι καθολου να ξαναφυγω.Ας προσεχαν 🙂 Όσα έπαθα τα προκάλεσα μόνος μου.

Τρεις ημερες πριν τα περιέγραφα με ακρίβεια σε ενα δημοσιευμένο στο φβ στιχάκι μου που παραλιγο θάταν το κυκνειο.

Είμαστε αποτέλεσμα των σκέψεων μας.

Ο λαθος τρόπος που πένθησα την απώλεια της μητέρας μου, συνέχισε τον λαθος τρόπο που την αγάπησα.

Λάθος προτεραιοτητες, λάθος εκτιμήσεις.

Από λάθος σε λάθος κατάφερα να ειμαι ακόμα εδω για να συνεχίζω τα λάθη μου αλλά σε περισσότερη γαλήνη με το μέσα μου.

Εκείνο το λεπτό που δεν θυμάμαι, μεγάλος δάσκαλος.

Οταν παρεκτρεπομαι , έρχεται και με βαζει στη θέση μου.

Όσο τα καταφέρνει δηλαδη, γιατι έξις δευτέρα φύσις κι όσο μεγαλώνω στη δευτερη ζωή ,αποκτώ ξανά τα κουσούρια της πρώτης.

Το πάθημα έγινε μάθημα αλλά η ζωή ειναι μεγάλη πουτάνα.

Σε ξεγελάει να νομίζεις πως θα την έχεις πάντα δικιά σου.

Είμαστε,δεν είμαστε, τίποτα δεν είμαστε... Αγαπήστε και αγαπηθείτε χωρίς αναβολές.

Μην ειστε σίγουροι οτι θα προλάβετε αύριο.

Αυτό που θα πάρουμε μαζι μας, είναι μονο αυτό που προλάβαμε και δώσαμε κι αυτό θ αφήσουμε πίσω μας. υγ στο πρώτο σχόλιο , για τους καινουργιους φίλους εξηγώ ΠΩΣ ΑΠΟ ΔΙΔΥΜΟΣ ΕΓΙΝΑ ΤΑΥΡΟΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους