✍️«Η Δημοκρατία των Ολίγων — Ο νέος κοτζαμπασισμός, η κανονικότητα της υποταγής και η σιωπηλή λεηλασία της λαϊκής κυριαρχίας» Υπήρξε μια εποχή που οι κοινωνίες πίστεψαν ότι η δημοκρατία είχε νικήσει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ότι οι μεγάλες ιστορικές συγκρούσεις τελείωσαν, οι ιδεολογίες ξεθώριασαν και οι λαοί εισήλθαν σε μια περίοδο σταθερότητας, ευημερίας και θεσμικής ωριμότητας.

Τους είπαν ότι η Ιστορία ολοκληρώθηκε.

Ότι οι μεγάλες κοινωνικές διεκδικήσεις ανήκουν στο παρελθόν.

Ότι οι αγορές γνωρίζουν καλύτερα, η τεχνοκρατία είναι πιο αποτελεσματική και η πολιτική οφείλει απλώς να διαχειρίζεται με σοβαρότητα το «εφικτό». Και κάπως έτσι, η πιο επικίνδυνη λέξη της εποχής μας βαφτίστηκε αρετή: Κανονικότητα.

Μόνο που αυτή η κανονικότητα δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη.

Ήταν η κανονικότητα της υποχώρησης των κοινωνιών.

Η κανονικότητα της σιωπηλής παραίτησης.

Η κανονικότητα όπου οι λαοί ψηφίζουν, αλλά ολοένα και λιγότερο αποφασίζουν.

Γιατί πίσω από το κοινοβουλευτικό σκηνικό, πίσω από τις εναλλαγές κομμάτων, προσώπων και συνθημάτων, συγκροτήθηκε σταδιακά μια νέα αρχιτεκτονική ισχύος.

Ένα πλέγμα οικονομικής, επικοινωνιακής και πολιτικής επιρροής που λειτουργεί συχνά πέρα από τον άμεσο δημοκρατικό έλεγχο.

Ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, υπερεθνικοί μηχανισμοί, χρηματοπιστωτικά δίκτυα, μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι, διαπλεκόμενα συστήματα επιρροής και μια νέα ελίτ εξουσίας που δεν χρειάζεται να κυβερνά τυπικά για να καθορίζει ουσιαστικά την πορεία.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας: Μας έπεισαν ότι η εξουσία παραμένει στους δημοκρατικούς θεσμούς, ενώ στην πραγματικότητα μετατοπίζεται σταδιακά προς εκείνους που διαθέτουν οικονομική ισχύ, πρόσβαση, δίκτυα επιρροής και δυνατότητα διαμόρφωσης της δημόσιας ατζέντας.

Οι εκλογές συνεχίζονται.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Τα κόμματα εναλλάσσονται.

Όμως οι βασικές οικονομικές κατευθύνσεις μοιάζουν συχνά σχεδόν αμετακίνητες.

Η ενεργειακή πολιτική ελάχιστα μεταβάλλεται.

Η εξάρτηση βαθαίνει.

Οι στρατηγικές υποδομές συγκεντρώνονται σε όλο και ισχυρότερα οικονομικά συμφέροντα.

Το κόστος ζωής εκτοξεύεται, ενώ τα υπερκέρδη πολλαπλασιάζονται.

Και κάθε σοβαρή αμφισβήτηση αυτού του μοντέλου παρουσιάζεται σχεδόν ως πολιτική αίρεση.

Εδώ ακριβώς συναντάται η μεγάλη αποτυχία της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας.

Γιατί αντί να αμφισβητήσει τη συγκέντρωση εξουσίας, επέλεξε να συνυπάρξει μαζί της.

Αντί να συγκρουστεί με τις οικονομικές ολιγαρχίες, συχνά λειτούργησε ως ο πιο πολιτισμένος διαχειριστής τους.

Αντί να μεταφέρει δύναμη στις κοινωνίες, αποδέχθηκε ως φυσικό νόμο ότι οι αγορές θα κυβερνούν και η πολιτική θα διορθώνει απλώς τις κοινωνικές ζημιές.

Το αποτέλεσμα; Κοινωνίες που εργάζονται περισσότερο αλλά φοβούνται περισσότερο.

Νέοι που αδυνατούν να αποκτήσουν κατοικία.

Οικογένειες που βλέπουν το εισόδημά τους να εξαϋλώνεται.

Ενέργεια, νερό, στέγη, τροφή και βασικά αγαθά να μετατρέπονται από κοινωνικά δικαιώματα σε επενδυτικά προϊόντα.

Και ταυτόχρονα, ένα πολιτικό σύστημα ολοένα και πιο απομακρυσμένο από την κοινωνία.

Ας ειπωθεί καθαρά: Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν καταλύονται οι θεσμοί.

Απειλείται και όταν οι θεσμοί διατηρούνται τυπικά αλλά απογυμνώνονται ουσιαστικά από δύναμη.

Όταν τα πολιτικά κόμματα μετατρέπονται σταδιακά από χώρους κοινωνικής εκπροσώπησης σε μηχανισμούς διαχείρισης.

Όταν η εσωτερική δημοκρατία υποχωρεί μπροστά στην απόλυτη ηγετική πειθαρχία.

Όταν η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται ως πολιτική απειλή.

Όταν οι βουλευτές καλούνται περισσότερο να επικυρώνουν αποφάσεις παρά να τις συνδιαμορφώνουν.

Και —κυρίως— όταν η επιρροή ισχυρών οικονομικών παραγόντων στη δημόσια ζωή δημιουργεί την αίσθηση ότι η πολιτική παύει να λειτουργεί ως έκφραση κοινωνικής βούλησης και κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαχείριση ισορροπιών ισχύος.

Μήπως, τελικά, ζούμε μια νέα μορφή κοτζαμπασισμού; Όχι εκείνον των προκρίτων του παρελθόντος.

Αλλά έναν σύγχρονο κοτζαμπασισμό.

Ένα σύστημα όπου ολιγάριθμες «φατριακές», ισχυρές οικονομικές και πολιτικές ελίτ αποκτούν δυσανάλογη δυνατότητα καθορισμού της δημόσιας πορείας.

Ένα σύστημα όπου η κοινωνία καλείται απλώς να προσαρμοστεί στις «αναγκαιότητες». Ένα σύστημα όπου η κανονικότητα λειτουργεί ως εργαλείο πειθάρχησης.

Και κάθε βαθύτερη κοινωνική αλλαγή παρουσιάζεται περίπου ως επικίνδυνος αναθεωρητισμός.

Κάποτε η λέξη-φόβητρο ήταν η «ανατροπή». Σήμερα, ακόμη και η ιδέα ότι οι κοινωνίες μπορούν να επαναδιεκδικήσουν μεγαλύτερο έλεγχο στην ενέργεια, στην παραγωγή, στις στρατηγικές υποδομές, στη στέγη ή στη δημοκρατική λογοδοσία παρουσιάζεται συχνά ως περίπου επάρατος αναθεωρητισμός.

Σαν να αποτελεί απειλή όχι για τα προνόμια των ισχυρών, αλλά για την ίδια τη δημοκρατία.

Όμως ίσως το πραγματικά επικίνδυνο να είναι το ακριβώς αντίθετο: Να θεωρείται φυσιολογικό ότι οι κοινωνίες οφείλουν να προσαρμόζονται διαρκώς στις απαιτήσεις οικονομικών κέντρων.

Να θεωρείται αυτονόητο ότι στρατηγικές αποφάσεις απομακρύνονται από τη λαϊκή κυριαρχία.

Να θεωρείται ώριμη πολιτική η μόνιμη παραίτηση από το δικαίωμα αλλαγής.

Γιατί χωρίς ουσιαστική συμμετοχή, χωρίς θεσμικά αντίβαρα, χωρίς εσωτερική δημοκρατία στα κόμματα, χωρίς πραγματική λογοδοσία και χωρίς κοινωνικό έλεγχο σε κρίσιμα πεδία ισχύος, η δημοκρατία κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια ευγενικά οργανωμένη διαδικασία χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.

Και ίσως το πιο ανατρεπτικό πολιτικό αίτημα της εποχής μας να μην είναι απλώς η καλύτερη διαχείριση.

Αλλά η επιστροφή της κυριαρχίας στις κοινωνίες.

Η επιστροφή της πολιτικής απέναντι στην ανεξέλεγκτη συσσώρευση οικονομικής δύναμης.

Η αποκατάσταση μιας δημοκρατίας που δεν θα λειτουργεί υπό διαρκή επιτροπεία.

Γιατί το μεγάλο ερώτημα της εποχής δεν είναι μόνο ποιος κυβερνά.

Είναι αν οι λαοί εξακολουθούν να έχουν τη δύναμη να αλλάξουν πραγματικά το μέλλον τους ή αν κάποιοι το σχεδιάζουν γι’ αυτούς χωρίς αυτούς ! #Nea_Kriti #Νεοκοτζαμπασισμος #Δημοκρατια #Λαος #Συμμετοχη #Εκλογες #Σοσιαλδημοκρατια #Λυκος 👉Το άρθρο στο link:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους