Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν υπάρχουν οι απόλυτα καλοί που ζουν μίζερη ζωή και οι απόλυτα κακοί που τους διώκουν απηνώς.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ο αναγνώστης δεν εισέρχεται απλώς σε μια ιστορία· πέφτει μέσα σε έναν κόσμο που μυρίζει φτώχεια, ιδρώτα, φόβο και ταυτόχρονα μια απροσδόκητη, σχεδόν πεισματική τρυφερότητα.

Και αυτό που κάνει το μυθιστόρημα πραγματικά ξεχωριστό δεν είναι τόσο η πλοκή του -που εκ πρώτης όψεως μοιάζει απλή και προφανής- αλλά ο τρόπος με τον οποίο αποκαλύπτει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια εκεί όπου κανείς δεν περιμένει να τη βρει.

Ο αφηγητής, ο μικρός Μομό, δεν είναι ένας «λογοτεχνικός» αφηγητής.

Δεν μιλά με ακρίβεια, δεν εξηγεί με σαφήνεια, δεν ακολουθεί κανόνες.

Και όμως, μέσα από την ατελή του γλώσσα, ο κόσμος γίνεται πιο αληθινός από ποτέ.

Η παιδική του ματιά δεν εξωραΐζει, αντίθετα, απογυμνώνει.

Βλέπουμε έναν κόσμο σκληρό, σχεδόν αφιλόξενο, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο από μικρές πράξεις καλοσύνης που αποκτούν τεράστια σημασία. * Η αγάπη ανθίζει και μέσα στον βούρκο - Ο Διονύσης Μαρίνος γράφει στη Book Press για το «Η ζωή μπροστά» του Ρομαίν Γκαρύ (Εμίλ Αζάρ), σε μετάφραση Αχιλλέα Κυριακίδη https://bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/25783-i-zoi-brosta-tou-emil-azar-romain-gary-kritiki-i-agapi-anthizei-kai-mesa-ston-voyrko

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους