Έφυγε σαν σήμερα το 1998, σε ηλικία 53 ετών... Στην καρδιά του Χάρλεμ, εκεί που το τσιμέντο είναι ο ναός και οι μπασκέτες λενε ιστορίες με ήχους από καρφώματα, αν σταθείς και κλείσεις τα μάτια, θα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έλεγαν για αυτόν πως μπορούσε να καρφώσει δύο μπάλες σε μια μπασκέτα.

Πως έβαζε ένα νόμισμα στην κορυφή του ταμπλό, πήδαγε και το μάζευε αφήνοντας και ρέστα.

Ήταν κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός, ήταν μαγικός.

Με ύψος μόλις 1.85, πετούσε ανάμεσα σε γίγαντες.

Όσοι τον είδαν να παίζει στα playgrounds της Νέας Υόρκης, ορκίζονται ότι απόλαυσαν έναν καλλιτέχνη. Ο Καρίμ Αμντούλ Τζαμπάρ, όταν ρωτήθηκε ποιος ήταν ο καλύτερος παίχτης που είχε δει, δεν είπε τον Τζούλιους Έρβινγκ, τον Γουίλτ Τσάμπερλεν, τον Λάρι Μπερντ, τον Μάτζικ ή τον Τζόρνταν.

Είπε το δικό του όνομα... "Earl Manigault. The Goat.

Ο καλύτερος παίκτης που δεν έπαιξε ποτέ στο NBA"... Ο Earl Manigault δεν φόρεσε τη φανέλα ομάδας του NBA, δεν έγινε All Star, δεν πήρε ποτέ του δαχτυλίδι πρωταθλητή.

Αλλά έκανε κάτι πιο σημαντικό... Μίλησε στην καρδιά εκείνων που τον είδαν και τον άκουσαν.

Των παιδιών που προσπάθησαν να τον μιμηθούν, εκείνων που σώθηκαν εξαιτίας του.

Εκείνων που κατάλαβαν πως ακόμα και αν βρεθείς στον πάτο, υπάρχει ελπίδα ώστε να σηκωθείς.

Και να γίνεις ήρωας, όχι από αυτούς που μπαίνουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων αλλά ήρωας της πραγματικής ζωής.

Δεν ζήτησε να γίνει ένας, οι συνθήκες τον έκαναν, εκεί στο Χάρλεμ, μια γειτονιά όπου οι παίχτες του μπάσκετ είναι θεοί.

Και αυτός από μικρός έδειξε πως δεν ήταν σαν τους άλλους.

Είχε μια σχέση με την μπάλα σχεδόν μεταφυσική.

Δεν έπαιζε απλώς μπάσκετ, έμοιαζε σαν να χορεύει στο σκληρό τσιμέντο του Rucker Park.

Οι θρύλοι για τον "Goat" (το παρατσούκλι λένε πως προήλθε είτε από το ακρωνύμιο "Greatest Of All Time" είτε από τη λέξη "goat", αγριοκάτσικο δηλαδή, που κάποιος θεατής τον αποκάλεσε έτσι λόγω του απίστευτου άλματος που διέθετε) είναι δύσκολο να γίνουν πιστευτοί, μόνο όσοι τον είδαν, ξέρουν.

Και αυτοί δεν τον ξέχασαν ποτέ... Η ζωή δεν ήταν δίκαιη για τον Earl αλλά κι εκείνος δεν φέρθηκε δίκαια στον εαυτό του.

Μετά το λύκειο, η καριέρα του πήρε την κατηφόρα.

Προβλήματα στο κολέγιο, με τον νόμο και η βαριά σκιά των ναρκωτικών άρχισε να σκεπάζει τη λάμψη του όταν έμπλεξε με την ηρωίνη.

Η εξάρτηση τον γονάτισε.

Φυλακή, χαμένα χρόνια, ταλέντο πεταμένο στα σκουπίδια, βυθισμένο στον ωκεανό της άσπρης σκόνης, της "παραμύθας". Το NBA έμεινε ένα άπιαστο όνειρο... Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν πρόλαβε να φτάσει μέχρι εκεί.

Και όμως... Εκεί που πολλοί χάθηκαν, αυτός σηκώθηκε και βρήκε το μονοπάτι της λύτρωσης.

Μέσα από τις στάχτες της δικής του πτώσης, o Manigault αναγεννήθηκε για να γίνει κάτι σπουδαιότερο από σούπερ σταρ του ΝΒΑ... Γύρισε πίσω στο Χάρλεμ.

Μίλησε με παιδιά που έπαιζαν στο ίδιο γήπεδο που κάποτε τον αποθέωναν.

Δημιούργησε το "Walk Away From Drugs" σε μια προσπάθεια να γλιτώσει τους νέους από το σκοτάδι που είχε καταπιεί τον ίδιο.

Αρκούσε να τους πει δυο λόγια μόνο..."Ξέρω.

Ήμουν κι εγώ εκεί". Ο Earl δεν έγινε ποτέ πρωταθλητής στο NBA.

Δεν θα δεις το όνομα του σε στατιστικές ή άπιαστα ρεκόρ, δεν θα ενταχθεί στο Hall of Fame.

Αλλά είναι πάντα παρών, δίπλα σε κάθε παιδί που λέει όχι στα ναρκωτικά, σε κάθε πόντο που μπαίνει σε ένα μονό στο Rucker Park.

Γιατί τελικά, αυτό που μετράει δεν είναι το που κατάφερες να φτάσεις αλλά το πώς σηκώθηκες όταν έπεσες.

Και ο Earl Manigault, ο "Goat", σηκώθηκε με έναν τρόπο που λίγοι μπορούν. Όχι σαν ο σταρ που προοριζόταν να γίνει. Σηκώθηκε σαν άνθρωπος, σαν ένας μαχητής... AntreasTsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους