"Έχουμε ανάγκη τη συμπόνια των άλλων για να νικήσουμε, όχι τη νίκη για να κερδίσουμε τη συμπόνια των άλλων." - Μαρσέλο Μπιέλσα Και τελικά, το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπο του Ράσφορντ, έπειτα από...

Πλήρες Κείμενο:

"Έχουμε ανάγκη τη συμπόνια των άλλων για να νικήσουμε, όχι τη νίκη για να κερδίσουμε τη συμπόνια των άλλων." - Μαρσέλο Μπιέλσα Και τελικά, το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπο του Ράσφορντ, έπειτα από χρόνια σκοτεινά στο Μάντσεστερ, σε μια πόλη που σπάνια βλέπει ήλιο και σε έναν σύλλογο που, μετά την αποχώρηση του σερ Φέργκιουσον, μοιάζει να χάθηκε μέσα σε ένα μακρύ και ασφυκτικό τούνελ. Ο Ράσφορντ δεν είναι τέλειος ποδοσφαιριστής.

Ούτε, αν το δούμε αυστηρά ποδοσφαιρικά, είναι παίκτης που ταιριάζει απόλυτα στο προφίλ που συνήθως ζητά η Μπαρτσελόνα.

Δεν είναι εκείνος ο εξτρέμ που θα κρατήσει πλάτος σταθερά από τα αριστερά, που θα ανοίξει το γήπεδο με φυσικό τρόπο και θα αποσυμφορήσει δημιουργικά τον Γιαμάλ, είτε μέσω ατομικής έμπνευσης με την μπάλα είτε μέσω συνεχούς κίνησης χωρίς αυτήν.

Και, ρεαλιστικά μιλώντας, δεν πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή με μεγάλο περιθώριο εξέλιξης, τόσο λόγω ηλικίας όσο και λόγω της ποδοσφαιρικής του διαμόρφωσης σε ένα περιβάλλον όπως το Αγγλικό, όπου οι απαιτήσεις του παιχνιδιού διαφέρουν αισθητά από εκείνες του Ισπανικού ποδοσφαίρου.

Κι όμως, μέσα σε αυτά τα όρια, ο Ράσφορντ έδωσε πράγματα.

Οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν, αφού ξεπέρασε τις είκοσι συμμετοχές σε γκολ, παρότι δεν είχε πάντα πολλά λεπτά συμμετοχής.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Χθες έβαλε τη δική του σφραγίδα στην κατάκτηση της Λα Λίγκα και πέτυχε το πρώτο γκολ της Μπαρτσελόνα από απευθείας εκτέλεση φάουλ σε Κλάσικο μετά την εποχή του Μέσι.

Κι εκεί φαίνεται μια από τις πιο ιδιαίτερες αρετές του: η ικανότητα του στο χτύπημα της μπάλας.

Δεν είναι Κέιν, δεν έχει αυτή τη συνολική τελειότητα στην εκτέλεση, όμως από συγκεκριμένες ζώνες και σε ορισμένες φάσεις μπορεί πράγματι να κάνει τη διαφορά.

Υπάρχει και κάτι ακόμη στο παιχνίδι του που συνήθως δεν τραβά τόσο την προσοχή, αλλά για μια ομάδα είναι πολύτιμο: η ποιότητα στη μεταβίβαση. Ο Ράσφορντ δεν είναι ο ιδανικός παίκτης στο ένας εναντίον ενός, κυρίως γιατί η τεχνική του βάση δεν του επιτρέπει να επιβάλλεται με συνέπεια απέναντι στον αντίπαλο μπακ.

Παρ' όλα αυτά, δεν χρειάζεται πάντα να περάσει τον προσωπικό του αντίπαλο για να απειλήσει.

Με γεμίσματα, διαγώνιες μεταβιβάσεις και επικίνδυνες τελικές πάσες, μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα.

Στο παιχνίδι με την Οσασούνα, για παράδειγμα, θύμισε σε μια φάση τον Μπέκαμ, όταν με μια εξαιρετική σέντρα έφτιαξε το πρώτο γκολ και έδωσε προβάδισμα στην ομάδα του σε μια δύσκολη βραδιά. Στη Βαρκελώνη βρήκε κάτι που του είχε λείψει.

Ένα καλύτερο περιβάλλον, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Βρήκε έναν προπονητή που τον εμπιστεύεται, τον προστατεύει δημόσια, τον ενθαρρύνει και -το κυριότερο- δεν του ζητά να κάνει περισσότερα απ' όσα πραγματικά μπορεί.

Με τον Φλικ, ο Ράσφορντ δεν έχει την υποχρέωση να είναι ο ήρωας κάθε αγώνα και κάθε επίθεσης, όπως συχνά συνέβαινε στη Γιουνάιτεντ.

Δεν κουβαλά μόνος του ένα ολόκληρο αφήγημα.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Η Μπαρτσελόνα δεν πήρε απλώς έναν παίκτη, στην πραγματικότητα έσωσε μια καριέρα που έμοιαζε να φθείρεται.

Και ο ίδιος ο Ράσφορντ, χωρίς θόρυβο, χωρίς υπερβολική προβολή, χωρίς την πίεση που πολλές φορές πνίγει έναν ποδοσφαιριστή, βοήθησε ουσιαστικά την ομάδα να φτάσει στον τίτλο.

Δεν έκανε θαύματα.

Έκανε, όμως, αυτό ακριβώς που έπρεπε.

Και το έκανε μέσα σε λογικά, ανθρώπινα πλαίσια.

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη του σεζόν στη Γιουνάιτεντ, με τον Φαν Χάαλ.

Τότε ο Ράσφορντ έμοιαζε με ένα σχέδιο για παίκτη παγκόσμιας κλάσης στον ρόλο του δεύτερου επιθετικού, ενός "9,5" που κινείται έξω από το άμεσο οπτικό πεδίο των αμυντικών, τρυπώνει στους χώρους, παίζει ελεύθερα και δεν περιορίζεται από άκαμπτες τακτικές οδηγίες.

Ήταν πολύ αδύνατος σωματικά, αλλά αυτό ακριβώς του έδινε ρευστότητα στο παιχνίδι του, ελαφριά κίνηση, ικανότητα να εισβάλλει στους ενδιάμεσους χώρους και να παίρνει γρήγορες αποφάσεις.

Η εξέλιξη του, όμως, δεν ακολούθησε αυτή την τροχιά.

Ο σύλλογος επέλεξε τότε μια πιο βραχυπρόθεσμη λογική αποτελέσματος και ο Ράσφορντ άρχισε να μετακινείται συνεχώς από ρόλο σε ρόλο: πότε εξτρέμ, πότε καθαρός επιθετικός κορυφής.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο με την κλασική έννοια.

Και πάνω σε αυτό ήρθε να προστεθεί η διαρκής εναλλαγή προπονητών, χωρίς σαφές πλάνο και χωρίς συνέχεια.

Για έναν ποδοσφαιριστή που είχε ανάγκη από σταθερότητα, αυτό λειτούργησε σαν μόνιμο εμπόδιο, τόσο στην απόδοσή του όσο και στην ψυχολογική του ισορροπία.

Αν πρέπει να το πούμε απλά, το μη υγιές περιβάλλον της Γιουνάιτεντ τραυμάτισε σοβαρά την ποδοσφαιρική διαδρομή του Ράσφορντ.

Τον περιόρισε σε έναν παίκτη που λάμπει κυρίως σε συνθήκες μετάβασης, όταν η ομάδα βρίσκει ανοιχτό γήπεδο και μεγάλους χώρους στην πλάτη της αντίπαλης άμυνας.

Και μαζί με αυτό υποχώρησε και το ψυχολογικό του κομμάτι, ίσως περισσότερο απ' όσο φαινόταν προς τα έξω.

Παρόλα αυτά, ο Φλικ κατάφερε να του επιστρέψει την αυτοπεποίθηση.

Και ο Ράσφορντ, από την πλευρά του, δεν άφησε ακάλυπτη αυτή την εμπιστοσύνη.

Ανταπέδωσε, συνέβαλε στην κατάκτηση της δεύτερης Λα Λίγκα του προπονητή του, απέναντι μάλιστα στον αιώνιο αντίπαλο, σε μια μέρα φορτισμένη και προσωπικά δύσκολη για τον Γερμανό τεχνικό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους