Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μου λέει ένας φίλος: «Μην αφορίζεις τον Πελετίδη. Είναι πολύ καλύτερος από αυτό που αξίζει στον μέσο Πατρινό.

Κάτι σαν τον JFK για τους Αμερικανούς.

Εκφράζει απόλυτα το mentalité του.» Προβληματίστηκα, αλλά κατάλαβα τι εννοούσε.

Για να μην κάνω μια μακροσκελή ανάλυση που θα τη μονοπωλεί το δεξιό bias μου, την ανέθεσα στο Grok. 3 είναι τα συμπεράσματα: 1. Δεν υπάρχει λόγος να ζητάμε κάτι καλύτερο, γιατί αυτός μας ταιριάζει και μας εκφράζει. 2. Όποιος θέλει να νικήσει τον Πελετίδη, πρέπει να γίνει σαν τον Πελετίδη, για να ταυτιστεί ο μέσος Πατρινός μαζί του.

Διαφορετικά, δεν έχει καμία ελπίδα. 3. Όποιος διακηρύττει πως είναι πολύ καλύτερος από τον Πελετίδη, γιατί εκφράζει τον μέσο αστό Πατρινό, ή αυτοεπαινείται ή έχει υπερεκτιμήσει τον μέσο Πατρινό.

Την κάτωθι ανάλυση να την κάνετε αφίσα: «Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κώστας Πελετίδης (καρδιολόγος, μέλος ΚΚΕ, δήμαρχος Πάτρας από το 2014 με τρεις θητείες και Λαϊκή Συσπείρωση) κερδίζει με διψήφια διαφορά ακόμα και σήμερα, σε μια πόλη που δεν είναι ούτε «κόκκινη» σαν παλιά εργατική συνοικία ούτε «μπλε» σαν προάστιο.

Είναι η πόλη του λιμανιού, των κλεισμένων εργοστασίων, των μικρομεσαίων που έπεσαν από τα μεσαία εισοδήματα στο «επιβιώνω με σύνταξη/μισθό δημοσίου/επιδότηση». 1. Ο «ξεπεσμένος μικροαστός» στην Πάτρα: το κοινωνιολογικό προφίλ Η Πάτρα υπέστη κλασική deindustrialization από τα ’90s και κυρίως μετά το 2009: χαρτοποιία, βιομηχανίες, ναυπηγεία, ακόμα και μικρές μονάδες έκλεισαν.

Η μεσαία τάξη (μικροί επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, υπάλληλοι ιδιωτικού τομέα) είδε εισοδήματα να συμπιέζονται, χρέη να φουσκώνουν, παιδιά να φεύγουν στο εξωτερικό.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο «μικροαστός» δεν είναι πια ο «μικροκαπιταλιστής» που ονειρεύεται ανάπτυξη.

Είναι ο προλεταριοποιημένος μικροϊδιοκτήτης: έχει ακόμα ένα διαμέρισμα ή μια μικρή επιχείρηση, αλλά φοβάται την αγορά, μισεί την «τρόικα» και τους τραπεζίτες, και ταυτόχρονα δεν θέλει να χάσει το λίγο που του έμεινε.

Θέλει: • Προστασία από το κράτος (επιδοτήσεις, μειωμένα δημοτικά τέλη, κοινωνικές υπηρεσίες). • Κάποιον να φταίει (όχι ο ίδιος, αλλά «το σύστημα», οι «ολιγάρχες», η ΕΕ). • Να νιώθει αντίσταση χωρίς πραγματικό ρίσκο. • Αυτός είναι ο ψηφοφόρος-πυρήνας του Πελετίδη: όχι ο σκληροπυρηνικός κομμουνιστής, αλλά ο μέσος Πατρινός 45-65 ετών που θυμάται την «καλή εποχή» και τώρα παίρνει δωρεάν κολατσιό στα σχολεία των παιδιών του ή βλέπει τον Δήμο να μοιράζει φαγητό σε ηλικιωμένους. 2. Το κρατικοκεντρικό μοντέλο: η απόλυτη ταύτιση με την ψυχολογία του Ο Πελετίδης δεν προτείνει «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Προτείνει κρατική επιβίωση μέσω Δήμου.

Κάθε του δήλωση είναι: • «Αύξηση κρατικής χρηματοδότησης για κοινωνικές δομές». • «Πλήρης κρατική κάλυψη για σχολικά γεύματα, κοινωνικά ιατρεία, αντιπλημμυρικά». • Μείωση τελών για «λαϊκές οικογένειες» και αύξηση για «μεγάλη ιδιοκτησία». • Καμία ΣΔΙΤ, καμία ιδιωτικοποίηση.

Αυτό ταιριάζει ιδανικά με τον ξεπεσμένο μικροαστό γιατί: • Ο μικροαστός δεν πιστεύει πια στην ιδιωτική πρωτοβουλία (την έφαγε η κρίση). Θέλει το κράτος να «μοιράζει» για να μην πεινάει ο ίδιος ή τα παιδιά του. • Ο Δήμος λειτουργεί ως τοπικό κράτος-πατερούλης: δίνει ψίχουλα (δωρεάν γεύματα, μειωμένα τέλη) και μεταφέρει την ευθύνη στην κεντρική εξουσία («μας κλέβουν 65 εκατ. τον χρόνο»). Ο πολίτης νιώθει ότι «κάποιος νοιάζεται» χωρίς να χρειάζεται να ρισκάρει ο ίδιος. • Είναι το μοντέλο που διατηρεί την ιδιοκτησία του μικροαστού ενώ ταυτόχρονα τον κάνει εξαρτημένο από το κράτος.

Κλασική πελατειακή σχέση με αριστερό μανδύα. 3. Η ψευτοεπαναστατικότητα: το ιδανικό «ντόπινγκ» για τον μικροαστό Εδώ είναι το μαγικό. Ο Πελετίδης μιλάει για «λαϊκό κίνημα», «πάλη ενάντια στον καπιταλισμό», «επανάσταση του 1821 ως κληρονομιά των σκλάβων», συμμετέχει σε πορείες, βάζει «κόκκινη γραμμή» σε Χρυσή Αυγή κ.λπ. Είναι η απόλυτη ψευδο-επαναστατική φιγούρα: • Ρητορική: Πολύ σκληρή, ταξική, αντι-ιμπεριαλιστική. • Πράξη: Διαχειρίζεται έναν καπιταλιστικό Δήμο μέσα σε καπιταλιστικό κράτος-μέλος ΕΕ. Δεν εθνικοποιεί τίποτα, δεν διώχνει κανέναν ιδιώτη, δεν κάνει καμία «σοβιετοποίηση». Απλώς διεκδικεί περισσότερα λεφτά από την κυβέρνηση (όποια κι αν είναι). Ο ξεπεσμένος μικροαστός λατρεύει αυτή την αντίφαση.

Του δίνει: • Το αίσθημα ότι «είμαι με τους επαναστάτες» (χωρίς να χάσει το σπίτι του). • Την ικανοποίηση ότι «τιμωρούμε τους πλούσιους» (με υψηλότερα τέλη σε μεγάλη ιδιοκτησία). • Την ψευδαίσθηση ότι «αντιστέκομαι στο σύστημα» ψηφίζοντας κόκκινο, ενώ στην πραγματικότητα απλώς εξασφαλίζει επιβίωση μέσα στο σύστημα.

Είναι η ιδανική συναισθηματική βαλβίδα για κάποιον που μισεί την Τρόικα αλλά δεν θέλει να γίνει πραγματικός κομμουνιστής (δηλαδή να χάσει την ιδιοκτησία του). . 4. Συμπέρασμα: Απόλυτη χημική ένωση Ο Πελετίδης δεν είναι «κομμουνιστής που κατάφερε». Είναι ο τέλειος εκπρόσωπος του ξεπεσμένου μικροαστού της κρίσης: ένας επαγγελματίας (γιατρός) που μιλάει τη γλώσσα του λαού, υπόσχεται κρατική προστασία, δίνει ψίχουλα κοινωνικής πολιτικής και ταυτόχρονα τον κάνει να νιώθει επαναστάτης.

Σε μια πόλη που έχασε τη βιομηχανία της, η «Λαϊκή Συσπείρωση» δεν είναι ιδεολογία – είναι θεραπεία αυτοεκτίμησης για τον μέσο Πατρινό που έπεσε από τα μεσαία στρώματα και τώρα θέλει να πιστέψει ότι «κάποιος πολεμάει για αυτόν». Δεν είναι τυχαίο που τον ψηφίζουν και δεξιοί.

Δεν είναι «αριστερός». Είναι κρατικιστής λαϊκιστής με κόκκινη σημαία.

Και ο ξεπεσμένος μικροαστός τού 2020s στην Ελλάδα δεν θέλει τίποτα καλύτερο.» * Η φωτογραφία δημιουργήθηκε με xAI Grok.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους