Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΤΑΝ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ "ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ" ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ... Η δημοσιογραφία δεν είναι ανώνυμη λάσπη.

Δεν είναι πολιτικό συμβόλαιο εκτέλεσης χαρακτήρων.

Και σίγουρα δεν είναι μηχανισμός αναπαραγωγής κυβερνητικής προπαγάνδας με δημόσιο χρήμα.

Όταν ένας κρυπτόμενος αρθρογράφος, πίσω από ψευδώνυμο, δημοσιεύει ένα επιβαρυντικό «ρεπορτάζ» εναντίον του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς καν να ζητήσει την άποψη του θιγόμενου, δεν μιλάμε για δημοσιογραφία.

Μιλάμε για οργανωμένη πολιτική στοχοποίηση.

Η στοιχειώδης δεοντολογία επιβάλλει διασταύρωση της είδησης, δικαίωμα απάντησης, ακρόαση της άλλης πλευράς.

Όποιος τα παρακάμπτει συνειδητά, λειτουργεί όχι ως δημοσιογράφος αλλά ως εργαλείο επιχείρησης πολιτικής εξόντωσης.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σκοτεινό όταν το μέσο που φιλοξενεί αυτή τη «δουλειά» επιβιώνει κατά βάση χάρη στο "Δημόσιο - επιχειρηματικό χρήμα". Δηλαδή, με χρήματα που προέρχονται, άμεσα ή έμμεσα, από τον φορολογούμενο πολίτη και από ...επιχειρήσεις που χρειάζονται "στήριξη"... Εκεί, η υπόθεση παύει να αφορά μόνο την ηθική της ενημέρωσης και αγγίζει τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας: δημόσιο χρήμα χρησιμοποιείται για να συντηρεί μηχανισμούς πολιτικής σπίλωσης.

Και ύστερα αρχίζει η γνωστή αλυσίδα: υπουργοί υιοθετούν το δημοσίευμα ως «τεκμήριο», φιλικά προς την κυβέρνηση μέσα το αναπαράγουν μαζικά, τηλεοπτικά πάνελ το μετατρέπουν σε «πολιτικό θέμα», και μέσα σε λίγες ώρες η κατασκευή αποκτά τον μανδύα της «είδησης». Ένα ανυπόγραφο ή ψευδώνυμο κείμενο μετατρέπεται σε όπλο μαζικής πολιτικής συκοφάντησης.

Αυτό δεν είναι ελευθερία του Τύπου.

Είναι εκφυλισμός της.

Γιατί η ελευθερία του Τύπου προϋποθέτει ευθύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. - Δεν μπορεί ο δημοσιογράφος να κρύβεται όταν κατηγορεί. - Δεν μπορεί το μέσο να αποφεύγει τον έλεγχο όταν λειτουργεί ως πολιτικός βραχίονας. - Δεν μπορεί η κυβέρνηση να επικαλείται «δημοσιεύματα» που προέρχονται από έναν κλειστό κύκλο αλληλοτροφοδοτούμενης εξουσίας.

Και εδώ γεννάται ένα ακόμη σοβαρότερο ερώτημα: πού είναι τα αρμόδια όργανα της ΕΣΗΕΑ; Πού είναι τα πειθαρχικά συμβούλια; Πού είναι οι θεσμικές παρεμβάσεις όταν καταπατώνται οι βασικοί κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας; Ή οι μηχανισμοί αυτοί ενεργοποιούνται μόνο επιλεκτικά, ανάλογα με το ποιος στοχοποιείται και ποιος εξυπηρετείται πολιτικά; Διότι η σιωπή απέναντι σε τέτοιες πρακτικές δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

Σε μια υγιή Δημοκρατία, τα ΜΜΕ ελέγχουν την εξουσία.

Δεν λειτουργούν ως προέκτασή της.

Οι δημοσιογράφοι αποκαλύπτουν την αλήθεια· δεν κατασκευάζουν πολιτικούς ενόχους χωρίς αποδείξεις και χωρίς αντίλογο.

Και τα θεσμικά όργανα προστατεύουν την αξιοπιστία του Τύπου, αντί να παρακολουθούν αμέτοχα την αποσύνθεσή του. Αν όλα αυτά θεωρούνται πλέον «κανονικότητα», τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο δημοσιογραφικό. Είναι βαθιά δημοκρατικό...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους