Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αιρετική ( ; ; ; ) κριτική για το τραγούδι “Φέρτο”…, τον ερμηνευτή του, Ακύλα… και ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΤΕΙΝΟ «ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ»: Είναι πλέον γνωστό ότι, στις τελευταίες δεκαετίες έχουν προωθηθεί εντέχνως, κυρίως μέσω της τεχνολογίας και των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ή Επηρεασμού ή Εξαπάτησης, κ.λ.π.), οι ιδέες της Παγκοσμιοποίησης, της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της Wake ατζέντας, της διάλυσης της οικογένειας και των παραδοσιακών αρχών και αξιών ζωής, της εκπόρνευσης & της εκπούστευσης της νεολαίας, της επικράτησης ισχυρών μειοψηφιών (δικαιωματιστών, κ.λ.π.)…. Τα “σκοτεινά κέντρα” που τα επινόησαν και οι “πρόθυμοι” που τα ακολούθησαν, έχουν εν πολλοίς καταφέρει να περνούν προς το ευρύ κοινό : ➖τη σήψη ως κανονικότητα, ➖την ασχήμια ως προτέρημα, ➖την ξεφτίλα ως υπερηφάνια, χωρίς να επεκταθούμε ΚΑΙ σε άλλα…. Επιπλέον, το Ελληνικό Δημόσιο ξοδεύει σημαντικά ποσά από τους φόρους που πληρώνουν οι φορολογούμενοι πολίτες, σε πολλές χιλιάδες κρατικοδίαιτους που ασχολούνται για τέτοιες “συμμετοχές”… ✔️ Η Αισθητική της «Αρπακτής»… και ο Εξευτελισμός της Προσπάθειας… Η επιλογή αυτού του τραγουδιού, που στείλαμε στο ελεεινό “πανηγυράκι” της Eurovision φέτος, δεν είναι απλώς μια κακή καλλιτεχνική στιγμή· είναι μια ηθική προσβολή σε κάθε νέο άνθρωπο που μοχθεί, σπουδάζει και ονειρεύεται μέσα από τις στερήσεις και τις θυσίες… Στην Πατρίδα μας, όπου η λέξη φτώχεια δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά μια σκληρή καθημερινότητα για μεγάλο μέρος του λαού μας, το να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος μια Επιτροπή για να στείλει έναν ύμνο στον εύκολο και χυδαίο πλουτισμό, είναι ο ορισμός της παρακμής… ✔️ Το τραγούδι δεν μιλάει για τέχνη, αλλά για απληστία κτητικότητας… Η συνεχής αναφώνηση της απαίτησης "Φέρτο" μου (ενδεικτικά: Rolex, yachts, check, real estate και το κάθε τι άλλο …), θυμίζει κακομαθημένο παιδί που δεν έμαθε ποτέ την αξία της απόκτησης αγαθών με προσωπική δημιουργία, αλλά μόνον την λατρεία της βιτρίνας… ✔️ Προσβολή στον μόχθο : Ενώ υπάρχουν παιδιά που δουλεύουν δύο δουλειές για να πληρώσουν τα δίδακτρα ή το νοίκι τους…, η Επιτροπή εξάγει ως "πρότυπο" έναν χαρακτήρα που απαιτεί escargot και private jets. ✔️ Πνευματική Ένδεια : Όταν η φιλοδοξία ενός καλλιτέχνη πε- ριορίζεται στο να "κλείσει κενά" μέσω αγορών, τότε δεν μιλάμε για έμπνευση, αλλά για πνευματική χρεοκοπία.

Αποτελεί αποθέωση του "φαίνεσθαι" πάνω από το "είναι"… Όποιοι κι αν είναι αυτοί που ψήφισαν ή που ενέκριναν αυτήν την αποστολή, φέρουν τεράστια ευθύνη για τον εκτρο- χιασμό της αισθητικής.

Είναι απαράδεκτο να θεωρείται “cool” ή "σύγχρονο" το να προβάλλουμε την απληστία ως εθνικό μας προϊόν… Η πραγματική "ξεφτίλα" δεν είναι μόνο τα γελοία ρούχα ή το σόου, αλλά και το μήνυμα : ότι αν δεν έχεις χρυσά ρολόγια και επώνυμα παλτά, δεν είσαι τίποτα.

Είναι ύβρις απέναντι στην αξιοπρέπεια του απλού ανθρώπου, που, παρά τις στερήσεις, διατηρεί το ήθος του — κάτι που λείπει παντελώς από τους στίχους του τραγουδιού αυτού.

Αν αυτή είναι η εικόνα που θέλουμε να δείξουμε μέσα στη Χώρα μας και προς τον έξω Κόσμο…, τότε έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα.

Η "αιωνιότητα” και η “δόξα" δεν αγορά- ζονται με check, ούτε κερδίζονται με…. "φέρτο" ! Κερδίζονται με το έργο που δημιουργείς και αφήνεις πίσω σου… Και εδώ, το μόνο που μένει είναι η ηχώ μιας άδειας απαίτησης… και... ✔️ Το Άλλοθι της Ειρωνείας : Η Τελευταία Καταφυγή του Κιτς ! Το επιχείρημα ότι το τραγούδι είναι "ειρωνικό" ή "σατιρικό" αποτελεί μια φθηνή δικαιολογία για να νομιμοποιηθεί η αισθητική ρύπανση.

Στην επικοινωνία, κι ειδικά στη μουσική που απευθύνεται στις μάζες, σημασία δεν έχει τι ισχυρίζεται ο δημιουργός ότι εννοεί, αλλά τι εισπράττει ο δέκτης.

Ο ακροατής δεν κουβαλάει μαζί του έναν αναλυτή, για να του εξηγήσει ότι το "Φέρτο μου το Rolex" είναι (δήθεν) κριτική στον καπιταλισμό… Αυτό που μένει στο αυτί του παιδιού, του εφήβου και του μέσου πολίτη, είναι η προστακτική έγκλιση της απληστίας “φέρτο μου”... Όταν επαναλαμβάνεις 50 φορές μια λέξη (“φέρτο”), την επιβάλλεις ως αξία, δεν τη σατιρίζεις… Αν δεχτούμε ότι κάθε άθλιος στίχος μπορεί να βαφτιστεί "ειρωνικός" τότε ανοίγουμε την κερκόπορτα για την απόλυτη ξεφτίλα… Με μία τέτοια λογική, οποιοδήποτε παραλήρημα βίας, ναρκωτικών ή κοινωνικής αναλγησίας, θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως "κοινωνική κριτική". Η πραγματική ειρωνεία απαιτεί πνεύμα και λεπτότητα…, όχι μια λίστα σούπερ μάρκετ με πανάκριβα brands… 📍Στο τέλος της ‘μέρας, αυτό που μας "πουλάει" το τραγούδι, είναι η εικόνα που βλέπουμε : ένας άνθρωπος ντυμένος με την υπερβολή της κατανάλωσης…, να ζητάει κι άλλα…. Αν το μήνυμα φτάνει στα αυτιά μας ως άθλιο, τότε είναι άθλιο.

Η προσπάθεια της Επιτροπής ή των υποστηρικτών, να του δώσουν "βάθος" με φαιδρότητες, αστειότητες και αβάσιμες δικαιολογίες, είναι απλώς μια προσπάθεια να διασώσουν τη δική τους αποτυχία στο να ξεχωρίζουν την αληθινή τέχνη από τον θόρυβο…..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους