Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Μεγάλωσα σε ένα σπίτι χωρίς στέγη. Όποτε έβρεχε, προσπαθούσαμε να προστατεύσουμε το σπίτι μας με υλικά που βρίσκαμε στα σκουπίδια.

Μια μέρα, ο πατέρας μου είπε ότι είχε επιτέλους μαζέψει αρκετά χρήματα για ένα καινούργιο σπίτι και άρχισε να το χτίζει.

Όμως, καθώς η κατασκευή είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, ταξίδεψε στο Πράσινο Ακρωτήριο και δεν επέστρεψε ποτέ.

Μέχρι σήμερα, δεν ξέρω τι του συνέβη.

Ήμασταν 9 αδέλφια και η ζωή χωρίς αυτόν έγινε απίστευτα δύσκολη.

Η μητέρα μου δούλευε όπου μπορούσε, τραγουδούσε, δούλευε σε εστιατόρια, ακόμα και στην πυροσβεστική, μόνο και μόνο για να μας συντηρήσει.

Τελικά, μετακομίσαμε στο σπίτι του πατριού μου.

Δέκα άτομα ζούσαμε σε ένα μικρό δωμάτιο, περιτριγυρισμένοι από ποντίκια . Ήμασταν συνεχώς πεινασμένοι.

Μια μέρα, ο μεγαλύτερος αδελφός μου είχε μια ιδέα.

Θα γυρνούσαμε τη Λισαβόνα ρωτώντας τους ανθρώπους αν μπορούσαν να μας βοηθήσουν με φαγητό.

Δεν πίστευα ότι θα πετύχαινε, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν.

Μια μέρα, σε μια πιτσαρία μας έδωσαν πίτσα.

Ακόμα θυμάμαι τη γεύση, γιατί κανείς που δεν έχει πεινάσει πραγματικά δεν μπορεί να καταλάβει πώς είναι αυτό το συναίσθημα.

Ενώ τρώγαμε, μια γυναίκα που δούλευε εκεί μας ρώτησε τι κάναμε στον ελεύθερο χρόνο μας.

Ο αδελφός μου της είπε ότι παίζαμε ποδόσφαιρο.

Μας ζήτησε να επιστρέψουμε την επόμενη μέρα για να μας δει να παίζουμε.

Αφού με είδε, είπε ότι ήξερε κάποιον που θα μπορούσε να μας βοηθήσει.

Αυτό οδήγησε σε δοκιμαστικά στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας… Ήταν η μέρα που η ζωή μου άλλαξε για πάντα." Luis Nani Πηγή Οι Ποδοσφαιρικοί Μου Ήρωες (Στην φωτογραφία , ο Νάνι είναι μπροστά στον πατέρα του)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους