Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αταμάν είναι από εκείνες τις προσωπικότητες που δεν αφήνουν κανέναν ουδέτερο.

Ή θα τον λατρέψεις ή θα τον έχεις απέναντι σου.

Και αυτό ακριβώς εξηγεί γιατί έχει ίσως τους περισσότερους “μπασκετικούς εχθρούς” σε όλη την Ευρώπη.

Από την Τουρκία και την Ελλάδα μέχρι και την Ισπανία, το όνομα του πάντα θα προκαλεί συζήτηση, ένταση και αντιδράσεις.

Και η αλήθεια είναι μία… δεν είναι μόνο οι τίτλοι του.

Είναι ο χαρακτήρας του.

Έντονος μέσα στο γήπεδο, εκρηκτικός στον πάγκο και ακριβώς το ίδιο ωμός στις συνεντεύξεις του.

Δεν φοβάται να τα βάλει με κανέναν.

Με διαιτητές, με αντιπάλους, με δημοσιογράφους, ακόμα και με την ίδια την EuroLeague.

Δεν είναι ο άνθρωπος των “δημόσιων σχέσεων”. Είναι άνθρωπος του πάθους και του εγωισμού του νικητή.

Και τέτοιοι χαρακτήρες πάντα θα έχουν απέναντι τους πολύ κόσμο.

Αγωνιστικά όμως; Εκεί δύσκολα μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τι έχει καταφέρει.

Είναι ο πιο επιτυχημένος προπονητής της τελευταίας πενταετίας στην EuroLeague; Για πολλούς ναι.

Απέτυχε φέτος; Ναι, απέτυχε με βάση τις απαιτήσεις και το μέγεθος του Παναθηναϊκού.

Αλλά μια αποτυχημένη χρονιά δεν μπορεί να σβήσει όσα έχτισε.

Και εδώ είναι ίσως το πιο σημαντικό… Την πρώτη χρονιά που ήρθε στον Παναθηναϊκό έβλεπες έναν άνθρωπο γεμάτο χαμόγελο.

Στις συνεντεύξεις μιλούσε με πάθος για τους παίκτες του, προστάτευε την ομάδα του σαν πατέρας και έβγαζε προς τα έξω την εικόνα μιας οικογένειας.

Υπήρχε ενέργεια, υπήρχε πίστη, υπήρχε χαρά.

Φέτος αυτό χάθηκε.

Δεν φαίνεται χαρούμενος.

Φαίνεται κουρασμένος, πληγωμένος, πιο κλειστός.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον χαμό της αγαπημένης του μητέρας, κάτι που όσο δυνατός κι αν δείχνει ένας άνθρωπος, πάντα αφήνει σημάδια μέσα του.

Ίσως πολλά πράγματα που βλέπουμε φέτος να ξεκινούν και από εκεί. Ο Αταμάν μπορεί φέτος να μας πλήγωσε αγωνιστικά.

Μπορεί να έκανε λάθη, μπορεί να απογοήτευσε.

Αλλά με βάση τη συνολική του πορεία και όσα πρόσφερε στον Παναθηναϊκό, το τελευταίο που αξίζει από εμάς τους οπαδούς είναι η απαξίωση.

Γιατί μιλάμε για έναν άνθρωπο που ήρθε σε έναν διαλυμένο μπασκετικά Παναθηναϊκό και μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έφερε ξανά πίστη, νοοτροπία νικητή και τίτλους.

Ευρωπαϊκό, πρωτάθλημα, κύπελλα.

Και η σημερινή του αναφορά στα τρία χρόνια του στην ομάδα έμοιαζε περισσότερο με δήλωση παρά με απλή υπενθύμιση αριθμών.

Σαν να ήθελε να πει:«Μπορεί να φεύγω, μπορεί να με αμφισβητείτε τώρα… αλλά μην ξεχάσετε ποτέ τι καταφέραμε μαζί». Και ίσως τελικά αυτό να είναι ο Αταμάν.

Ένας άνθρωπος που δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητος.

Ένας προπονητής που όπου βρέθηκε άφησε έντονο αποτύπωμα.

Και για όσους τον πολεμούν; Αυτοί απλά κάνουν τη δουλειά τους.

Γιατί όταν βρίσκεσαι τόσο ψηλά και έχεις κερδίσει τόσα πολλά, πάντα θα υπάρχουν περισσότεροι που περιμένουν να σε δουν να πέφτεις.

Και για να μην παρεξηγηθώ… δεν κάνω κανένα ξέπλυμα για τη φετινή εικόνα του προπονητή Αταμάν.

Η κριτική στο αγωνιστικό κομμάτι είναι απολύτως λογική και πολλές φορές δίκαιη.

Εδώ όμως μιλάω περισσότερο για τον άνθρωπο Αταμάν.

Για έναν άνθρωπο που πέρασε δύσκολες στιγμές, σήκωσε τεράστια πίεση και παρ’ όλα αυτά κατάφερε να αφήσει το σημάδι του στον Παναθηναϊκό και στην ευρωπαϊκή μπασκετική ιστορία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους