Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Το παιδί μου δυσκολεύεται… Άρα απέτυχα σαν γονιός; Με ρώτησε σχεδόν έντρομος.

Ένας επιτυχημένος στη δουλειά του μπαμπάς απέναντί μου, ήρθε μετά από πρόσκλησή μου, καθώς το παιδί είναι διαφορετικό τον τελευταίο καιρό, απόμακρο, σιωπηλό και πολύ... ήσυχο.

Αυτή την ερώτηση μου την κάνουν πολλοί γονείς.

Κυρίως γονείς που έχουν ήσυχα παιδιά, χωρίς ιδιαίτερες εντάσεις στο σπίτι κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

Αυτή η ερώτηση κουβαλά σιωπηλά τον φόβο τους.

Μεγαλώσαμε βλέπεις, με την ιδέα ότι ο “καλός γονιός” πρέπει να ξέρει ΠΑΝΤΑ τι να κάνει.

Να λύνει μόνος του τα προβλήματα.

Να κρατά το παιδί του ισορροπημένο.

Να έχει τον έλεγχο.

Κι όταν το παιδί αρχίζει να δυσκολεύεται ψυχικά, πολλοί γονείς καταρρέουν μέσα τους... «Τι έκανα λάθος;» «Μήπως δεν ήμουν αρκετός;» «Τι θα πει ο κόσμος;» «Μήπως φταίει η οικογένειά μας;» Ειδικά οι παλιότερες γενιές μεγάλωσαν με ντροπή γύρω από την ψυχική υγεία.

Διδάχθηκαν πως τα προβλήματα μένουν μέσα στο σπίτι και "αν τολμήσεις να πας σε ψυχολόγο, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε πουν τρελό." Γι’ αυτό πολλοί γονείς καθυστερούν να ζητήσουν βοήθεια.

Όχι επειδή δεν αγαπούν το παιδί τους, αλλά επειδή φοβούνται, ντρέπονται και τις περισσότερες φορές νιώθουν ενοχή.

Κι όμως… το να πει ένας γονιός: "#Δεν_ξέρω πώς να βοηθήσω μόνος μου" είναι τεράστια πράξη ωριμότητας και αγάπης.

Γιατί βάζει το καλό του παιδιού πάνω από τον εγωισμό, την εικόνα ή τον φόβο της κριτικής.

Και να θυμόμαστε πως κανένας γονιός ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ πλήρως την ψυχή ενός παιδιού.

Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο σύνθετοι.

Οπότε, το να ζητήσεις βοήθεια δεν σημαίνει αποτυχία.

Σημαίνει: "Αγαπώ το παιδί μου αρκετά ώστε να μην αφήσω τον φόβο ή την υπερηφάνειά μου να σταθούν εμπόδιο." 🤍 www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους