Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Cannes International Film Festival: (English link at the first comment) To outsider που μπήκε στις Κάννες με τρεις ταινίες στο Διαγωνιστικό Ας μιλήσουμε εδώ για το ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΓΩΓΟ που βλέπετε στην φωτογραφία, κάτι που δεν διαβάζετε αλλού... Το φετινό Φεστιβάλ έχει ταινίες καταπληκτικές.

Μόλις προβλήθηκε η ταινία του Οσκαρούχου Πολωνού Πάβελ Παβλοκόφσκι που αφηγείται την ζωή του τεράστιου συγγραφέας Τόμας Μαν (υποδύεται ο μεγάλος Γερμανός ηθοποιός Χανς Τσίσλερ, που έπαιξε σε πολλές ταινίες του τρομερού παιδιού από το Μόναχο Ράϊνερ Βέρνερ Φάσμπιντερ), η οποία διαδραματίζεται κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου συνοδευόμενος από την την κόρη του (υποδύεται από την πολυβραβευμένη - και στα Ευρωπαϊκά & Όσκαρ- Γερμανίδα Sandra Hüller, που δεν προλαβαίνει να γυρίσει τη μια ταινία κ ξεκινάει την επόμενη, είθε και στις δικές μας ηθοποιούς σύντομα Όμως εδώ θα μιλήσουμε για άλλα: Ποιος είναι το ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ, γιατί όλοι μιλάνε για τους σκηνοθέτες, ηθοποιούς και γκαρνταρόμπες, την διάρκεια των standing ovations, το γκλάμουρ στην πασαρέλα κ τέτοια. Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ όμως είναι κάτι άλλο: οι σιωπηροί άνθρωποι, οι παραγωγοί, που βρίσκουν ιδέες, στήνουν ομάδες, προετοιμάζουν σενάρια, τραβάνε κουπί κ φέρνουν το καράβι- ταινία σε απάνεμα νερά.

Αυτός εδώ ο Ιταλός κατάφερε το ακατόρθωτο: βρέθηκε με 3, μάλιστα ΤΡΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΑΙΝΙΕΣ, στο ίδιο ΤΜΗΜΑ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ.

Αυτό δεν το έχει καταφέρει ποτέ μέχρι σήμερα κανείς στην ιστορία των Καννών και κανενός άλλου φεστιβάλ παγκοσμίως. Ηράκλειος Άθλος.

Ας πάρουμε μαθήματα στην Ελλάδα από ανθρώπους σαν αυτόν.

Δεν υπάρχει κοκαλάκι νυχτερίδας, απλά δουλειά έμπνευση, αφοσίωση, σωστές επιλογές, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες σου και όχι μονομανία, εγωκεντρισμός, ναρκισσισμός κ πόσα άλλα που στέκονται εμπόδια στην επιτυχή επαγγελματική εξέλιξη του καθενός... Ιδού λοιπόν η ιστορία του μέσα από μια συνέντευξη στο HOLLYWOOD REPORTER.

To outsider που μπήκε στις Κάννες με τρεις ταινίες στο Διαγωνιστικό Ο Μάρκο Περέγκο δεν είχε κανένα προηγούμενο ως παραγωγός όταν ίδρυσε τη Leaf Entertainment.

Δύο χρόνια αργότερα βρίσκεται πίσω από την επιστροφή του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, τη νέα ταινία του Κριστιάν Μουνγκίου και το Paper Tiger του Τζέιμς Γκρέι — και μόλις ξεκινά.

Τρεις ταινίες στις Κάννες.

Τρεις κόσμοι στους οποίους πίστεψε όταν ίσως δεν πίστευαν όλοι οι άλλοι.

Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι αυτός, ακριβώς όπως είναι: πεισματάρης με τον πιο όμορφο τρόπο, αδιαπραγμάτευτος στην αγάπη του για αυτό που μπορεί να είναι ο κινηματογράφος.

Πάντα ήξερε ότι η τέχνη δεν είναι διακόσμηση.

Είναι το κυρίως πιάτο, ολόκληρο το γεύμα, ο λόγος που καθόμαστε όλοι μαζί στο ίδιο τραπέζι.

Και παλεύει για αυτή την αλήθεια κάθε μέρα, ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος. Ο Μάρκο Περέγκο, εννοιολογικός καλλιτέχνης του οποίου τα έργα έχουν εκτεθεί σε όλο τον κόσμο, μεγάλωσε με τον παγκόσμιο κινηματογράφο και συνηθίζει να βλέπει μία ταινία κάθε μέρα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Ιταλός δημιουργός έχει λειτουργήσει κυρίως εκτός των κινηματογραφικών κύκλων — μέχρι τώρα.

Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 2023, The Absence of Eden, στο οποίο πρωταγωνιστούσε η σύζυγός του, η βραβευμένη με Όσκαρ Ζόε Σαλντάνα, ο Περέγκο ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Leaf Entertainment μαζί με τον Μάικλ Σερένζι.

Ο στόχος ήταν απλός: να συνεργαστεί με τους καλύτερους και πιο καταξιωμένους δημιουργούς του παγκόσμιου κινηματογράφου και να τους βοηθήσει να πραγματοποιήσουν τα επόμενα έργα τους.

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις.

Κι όμως, ο Περέγκο έφτασε σε ένα εντυπωσιακό ορόσημο σε πολύ σύντομο χρόνο.

Στο φετινό Φεστιβάλ Καννών θα γράψει ιστορία ως ο πρώτος παραγωγός που έχει τρεις ταινίες στο Διαγωνιστικό Τμήμα — και μάλιστα μερικές από τις πιο αναμενόμενες και υψηλού κύρους παραγωγές: το Minotaur, την πρώτη ταινία μετά από εννέα χρόνια του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, το Fjord του Κριστιάν Μουνγκίου με τον Σεμπάστιαν Σταν, και το Paper Tiger του Τζέιμς Γκρέι με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Άνταμ Ντράιβερ και Μάιλς Τέλερ.

Επιπλέον, βρίσκεται πίσω και από το Butterfly Jam του Καντεμίρ Μπαλάγκοφ, που προβάλλεται στο Directors’ Fortnight.

Άλλο ρεπορτάζ αυτό.

Θέλω να ξέρω πότε θα προλάβει να πηγαίνει στις προβολές κ συνεντεύξεις τύπου😂🤣😅 Ο Μάρκο Περέγκο, ένας εννοιολογικός καλλιτέχνης του οποίου το έργο έχει εκτεθεί σε όλο τον κόσμο, μεγάλωσε με τον παγκόσμιο κινηματογράφο και τείνει να βλέπει μια ταινία κάθε μέρα.

Παρ’ όλα αυτά, ο Ιταλός δημιουργός έχει δραστηριοποιηθεί κυρίως εκτός των κινηματογραφικών κύκλων — μέχρι τώρα.

Μετά το σκηνοθετικό του ντεμπούτο μεγάλου μήκους το 2023, The Absence of Eden — στο οποίο πρωταγωνιστούσε η σύζυγός του, η βραβευμένη με Όσκαρ Ζόε Σαλντάνα — ο Περέγκο λάνσαρε την εταιρεία παραγωγής Leaf Entertainment μαζί με τον Μάικλ Σερένζι.

Ο στόχος ήταν απλός: να συνεργαστεί με τους καλύτερους, πιο καταξιωμένους διεθνείς auteurs και να τους βοηθήσει να πραγματοποιήσουν τα επόμενα έργα τους.

Ευκολότερο να το λες παρά να το κάνεις, σωστά; Ίσως, αλλά ο Περέγκο έχει πετύχει ένα εντυπωσιακό ορόσημο σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Στο φετινό Φεστιβάλ Καννών θα γράψει ιστορία ως ο πρώτος παραγωγός που έχει τρεις ταινίες στο Διαγωνιστικό — και μάλιστα μερικές από τις πιο υψηλού κύρους και αναμενόμενες: το Minotaur, την πρώτη ταινία μετά από εννέα χρόνια του Ρώσου Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ (Leviathan, Loveless), το Fjord, το δράμα με πρωταγωνιστή τον Σεμπάστιαν Σταν από τον Ρουμάνο μάστορα Κριστιάν Μουνγκίου (4 Months, 3 Weeks and 2 Days), και το Paper Tiger, την τελευταία ταινία του τακτικού των Καννών Τζέιμς Γκρέι, με πρωταγωνιστές τη Σκάρλετ Γιόχανσον, τον Άνταμ Ντράιβερ και τον Μάιλς Τέλερ.

Και αυτό δεν καλύπτει όλο το πρόγραμμα των Καννών του Περέγκο: βρίσκεται επίσης πίσω από το Butterfly Jam του Καντεμίρ Μπαλάγκοφ, που προβάλλεται στο Directors’ Fortnight.

Όπως λέει ο Περέγκο στο The Hollywood Reporter, ξέρει ότι είναι νέος στον χώρο της παραγωγής και ότι λειτουργεί διαφορετικά.

Βλέπει κάθε πολυαναμενόμενη ταινία στο πρόγραμμά του ως μέρος ενός μεγαλύτερου συλλογικού πρότζεκτ: «Ο απόλυτος στόχος μου είναι να δημιουργήσω αυτή την ιδέα μιας εταιρείας καλλιτεχνών», λέει. «Νιώθω πολύ τυχερός που μπορώ να δίνω φωνή σε αυτούς τους σκηνοθέτες». «Έχεις υπόβαθρο ως εικαστικός καλλιτέχνης.

Τώρα είσαι παραγωγός σε τρεις ταινίες στο Διαγωνιστικό των Καννών.

Πώς συνέβη αυτό;» Μεγαλώνοντας σε ένα μικρό μέρος της Ιταλίας, ο πατέρας μου και η μητέρα μου μου έδειχναν ταινίες συνεχώς.

Ήμουν πολύ περίεργος — μπορεί να είναι μια σπουδαία φωνή για όλα αυτά τα διαφορετικά μέρη του κόσμου, όπου μπορείς να μιλήσεις για κοινωνικό σχολιασμό ή απλώς να πεις μια ιστορία για την ανθρώπινη κατάσταση.

Η πρώτη ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου ήταν: πού υπάρχει ο χώρος να στηριχθεί αυτό; Ιδρύσαμε μια εταιρεία που λέγεται Leaf Entertainment.

Ρώτησα τον συνεργάτη μου Michael : «Τι πιστεύεις για το να ξεκινήσουμε πραγματικά να παράγουμε auteurs;» Ήμουν πολύ τυχερός που βρέθηκα μέσα σε αυτή την πολύ ισχυρή κοινότητα όλων αυτών των σπουδαίων δημιουργών… Υπάρχει μια πολιτιστική ανάγκη να βοηθήσουμε και να προστατεύσουμε τη φωνή αυτών των μεγάλων auteurs, τώρα περισσότερο από ποτέ. «Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από την τελευταία ταινία του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, και έχει μιλήσει ανοιχτά για προβλήματα υγείας στο μεταξύ.

Πώς εμπλέκεσαι μαζί του στο Minotaur;» Γνωρίζω έναν φίλο του εδώ και πολύ καιρό, και του έλεγα συνεχώς ότι ό,τι θέλει να κάνει, θέλω να το υποστηρίξω. Το Leviathan άλλαξε κάτι μέσα μου: ήταν μια απίστευτη ταινία, την έχω δει τόσες φορές.

Και είμαι καλλιτέχνης: η δουλειά μου δεν είναι πραγματικά όπως ενός κανονικού παραγωγού.

Δεν θέλω να μπω και να εισβάλω σε αυτόν τον χώρο.

Θέλω απλώς να πω: «Είμαι εδώ.

Μπορώ να είμαι χρήσιμος.

Πες μου πώς μπορώ να βοηθήσω.» Σε αυτή την ταινία, η MK Productions και ο Charles Gillibert, ένας σπουδαίος παραγωγός, ήταν ήδη μέσα.

Ρώτησα: «Μπορώ να κάνω ένα Zoom με τον Αντρέι;» Μετά του είπα: «Δεν είμαι εδώ για να σου δώσω σημειώσεις.

Είμαι εδώ για να σε υποστηρίξω.» Θα δείτε, είναι μια πολύ σημαντική ταινία.

Απλώς τον υποστήριξα να κάνει την καλύτερη ταινία που μπορούσε. «Αναφέρθηκες στην ανάγκη να στηριχθούν αυτοί οι auteurs αυτή τη στιγμή.

Είναι αυτό ένα μοναδικό πρόβλημα στις ΗΠΑ από τη δική σου οπτική; Πώς ήταν να ξεκινήσει το Paper Tiger για τον Τζέιμς Γκρέι;» Ξανά, μπήκα τελευταίος . Δεν μπορείς να καταλάβεις αυτή τη στιγμή πόσο, για κάποιον σαν τον Τζέιμς, ήταν πραγματική πρόκληση να στηθεί μια ταινία.

Υπήρξαν κάποιες αλλαγές καστ όσο βρισκόταν ακόμα σε ανάπτυξη.

Μπήκες μετά από αυτό; Διάβασα το σενάριο πριν από αυτό· μετά από αυτό, ναι, μπήκα.

Ήμουν σε ένα γεύμα με τον Τζέιμς και είχαμε μια κλήση με τους παραγωγούς, όπως ο Rodrigo , και είπαν: «Η ταινία δεν θα γίνει.» Είχε μια άλλη ταινία πριν από αυτό που θα γυριζόταν με τη Ζόε, τη γυναίκα μου, και είναι πραγματικά φίλος.

Είπα: «ΟΚ, ας το σκεφτώ αυτό.» Μέσα σε μια εβδομάδα βάλαμε τα υπόλοιπα μαζί και πήγε να γυρίσει την ταινία του. «Πώς γύρισε η κατάσταση, αφού έμοιαζε να μην γίνεται;» Έλειπε το κομμάτι της χρηματοδότησης και βοήθησα να λυθεί το θέμα της χρηματοδότησης.

Υποστήριξα αυτό το κομμάτι και η ταινία προχώρησε. «Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις σήμερα στο να γίνονται ταινίες όπως το Paper Tiger;» Είναι πάρα πολλές.

Είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθεί μια πραγματική βιομηχανία αυτή τη στιγμή.

Σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι πηγαίνουν στον κινηματογράφο για να δουν αυτού του είδους τις ταινίες.

Υπάρχει περισσότερη γύρω από το τι σημαίνει να είσαι auteur, οπότε ελπίζω ότι και η Αμερική θα το πραγματικά.

Η μεγάλη πρόκληση εδώ είναι καθαρά οικονομική.

Υπάρχει μια δυσκολία αυτή τη στιγμή στο να στηθούν τέτοιου είδους ταινίες, και εκεί βλέπω εγώ μια ευκαιρία: να μπω και να προσπαθήσω να το στηρίξω. «Ξέρω ότι είσαι επικεντρωμένος στη διανομή και στη στρατηγική για να φτάνουν αυτές οι ταινίες σε ευρύτερο κοινό. Το Paper Tiger πουλήθηκε πρόσφατα στη Neon στις ΗΠΑ.

Φαντάζομαι ότι πολλοί από τους σκηνοθέτες με τους οποίους δουλεύεις είναι επιφυλακτικοί απέναντι στο streaming.

Το βλέπεις αυτό;» Όλα βρίσκουν την ισορροπία τους.

Η ερώτηση που πρέπει να κάνουμε δεν είναι υπέρ ή κατά του streaming, αλλά πώς μπορούμε να στηρίξουμε σωστά τους δημιουργούς σε αυτό το ζήτημα.

Αν το σκεφτείς, το streaming θα είναι μέρος του μέλλοντος, αλλά το ερώτημα είναι αν μπορούμε να προστατεύσουμε και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτού του είδους τις ταινίες που πηγαίνουν στον κινηματογράφο, που δημιουργούν εμπειρία — και μετά, αν χρειάζεται, να πάνε στο streaming.

Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει αυτή η εμπειρία.

Πιστεύω στο πνεύμα του σινεμά γιατί όταν ήμουν πολύ μόνος, περνούσα τόσο πολύ χρόνο στον κινηματογράφο.

Δεν πιστεύω ότι το ένα αναιρεί το άλλο.

Νομίζω απλώς ότι είναι σημαντικό να είμαστε σίγουροι: μπορούμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον; Τι θέλει ο σκηνοθέτης; Αυτό πρέπει να το εξετάζουμε πολύ προσεκτικά.

Είναι θέμα του να ρωτάς τον δημιουργό πώς βλέπει την ταινία του, πού τη βλέπει.

Κάνω αυτή την ερώτηση συνεχώς: τι θέλει ο Τζέιμς, τι θέλει ο Αντρέι, τι θέλουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. «Βγαίνοντας από αυτή την πρώτη φάση παραγωγής, ποια είναι τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρες για το πώς να προχωρήσεις;» Το πρώτο μεγάλο μάθημα είναι ότι, περισσότερο από ποτέ, πιστεύω ότι οι σκηνοθέτες πρέπει να μιλούν μεταξύ τους.

Για να καταλάβουμε από πού ξεκίνησαν όλα για μένα εδώ, υπάρχει αυτή η φωτογραφία όλων αυτών των σπουδαίων καλλιτεχνών μαζί στο Mr Chow.

Αναρωτήθηκα: γιατί δεν υπάρχει μια τέτοια φωτογραφία για τους σημερινούς auteurs; Μεγάλωσα με τον Κόπολα, τον Σκορσέζε, τον Σπίλμπεργκ, τον Λούκας — ήταν όλοι μαζί.

Έτσι δημιούργησα ένα μανιφέστο μιας δημιουργικής κοινότητας, γιατί πρέπει να το ξανακάνουμε αυτό.

Το πρώτο μου βήμα ήταν: «ας δω αν θέλετε βοήθεια από έναν εντελώς outsider.» Το δεύτερο βήμα τώρα είναι να προσπαθήσω να φτιάξω αυτή την κοινότητα και να δω πώς μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια θα αλλάξει ο κινηματογράφος και πώς μπορούμε να στηρίξουμε αυτούς τους δημιουργούς σε αυτό.

Αυτό είναι πραγματικά που θέλω να κάνω τώρα: να χτίσω αυτή την κοινότητα.

Θέλω να έχω την ίδια φωτογραφία όλων αυτών των σπουδαίων σκηνοθετών μαζί, που μπορούν να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, να ανταλλάσσουν ιδέες μεταξύ τους και να προστατεύουν ο ένας τον άλλον. Του εύχομαι καλή επιτυχία...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους