🛑 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ✓ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΔΙΕΞΟΔΟΥ Υπάρχει σήμερα ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που αισθάνεται πολιτικά...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολίτες προοδευτικοί, αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, άνθρωποι της οικολογίας και των κοινωνικών κινημάτων, που τα τελευταία χρόνια παρακολουθούν με απογοήτευση τον κατακερματισμό, τις προσωπικές στρατηγικές και τους ατελείωτους εμφυλίους στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.

Άνθρωποι που αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ασφυκτιούν από την ακρίβεια, την αλαζονεία της εξουσίας, τις κοινωνικές ανισότητες και τη φθορά των θεσμών, αλλά ταυτόχρονα δυσκολεύονται να εμπιστευτούν έναν κατακερματισμένο προοδευτικό χώρο.

Πολλοί από αυτούς οδηγήθηκαν στην αποχή.

Όχι επειδή αδιαφορούν για την πολιτική.

Αλλά επειδή αρνούνται να συμμετέχουν σε μια κατάσταση που μοιάζει εγκλωβισμένη σε εσωτερικές συγκρούσεις, μικροκομματικούς ανταγωνισμούς και προσωπικές φιλοδοξίες.

Η αποχή τους δεν είναι παραίτηση.

Είναι σιωπηλή διαμαρτυρία και ταυτόχρονα αναμονή για κάτι νέο, σοβαρό και ελπιδοφόρο.

Και ακριβώς μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία αρχίζει να επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο ο Αλέξης Τσίπρας Alexis Tsipras . ✓ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που θέτουν σήμερα ακόμη και άνθρωποι που κάποτε απομακρύνθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ή απογοητεύτηκαν από τη διακυβέρνησή του.

Έχει αλλάξει; Προς τα πού θέλει να πάει; Προς το Κέντρο; Προς τα αριστερά; Μπορεί να ενώσει διαφορετικά πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα; Η απάντηση φαίνεται να δίνεται ήδη μέσα από την ίδια την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν επιστρέφει ως αρχηγός ενός στενού κομματικού μηχανισμού.

Επιστρέφει επιχειρώντας να εκφράσει μια ευρύτερη κοινωνική ανάγκη: την ανάγκη για πολιτική αλλαγή, δημοκρατική ανασυγκρότηση και κοινωνική δικαιοσύνη.

Δεν επιχειρεί να μετακινηθεί ούτε προς έναν άχρωμο κέντρο ούτε προς μια περιχαρακωμένη αριστερή καθαρότητα που αδυνατεί να συνομιλήσει με την κοινωνία.

Αυτό που φαίνεται να επιδιώκει είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο και ουσιαστικό: μια μεγάλη προοδευτική κοινωνική και πολιτική συμμαχία που θα ενώσει την Αριστερά, την οικολογία, τη σοσιαλδημοκρατία και τους δημοκρατικούς πολίτες γύρω από έναν κοινό στόχο.

Την ήττα της δεξιάς και τη δημιουργία μιας νέας προοδευτικής προοπτικής για τη χώρα. ✓ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΞΑΝΑΒΓΑΙΝΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ Και αυτό αρχίζει ήδη να φαίνεται στις εκδηλώσεις και στις δημόσιες παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα.

Εκεί όπου πριν από λίγο καιρό κυριαρχούσε η απογοήτευση, τώρα εμφανίζεται ξανά η συμμετοχή, το πάθος, η κινητοποίηση.

Στις αίθουσες και στις συγκεντρώσεις βλέπεις ζωντανά πρόσωπα.

Βλέπεις νέους ανθρώπους, εργαζόμενους, ανθρώπους της διανόησης, πολίτες που είχαν αποσυρθεί από την πολιτική διαδικασία να επιστρέφουν με ενδιαφέρον και προσδοκία.

Βλέπεις βλέμματα που δεν εκπέμπουν πια παραίτηση αλλά ελπίδα.

Βλέπεις έναν κόσμο που αρχίζει ξανά να πιστεύει ότι μπορεί να υπάρξει εναλλακτική απέναντι στη σημερινή κατάσταση.

Η κατήφεια υποχωρεί.

Η σιωπή σπάει.

Η κοινωνία αρχίζει να αποκτά ξανά πολιτική φωνή.

Και αυτή η φωνή λέει όλο και πιο καθαρά ότι θέλει πολιτική αλλαγή.

Θέλει να φύγει η κυβέρνηση της Νέα Δημοκρατία και του Κυριάκου Μητσοτάκη, που πλέον μεγάλα τμήματα της κοινωνίας θεωρούν φθαρμένη, αλαζονική , πνιγμένη μέσα στα σκάνδαλα ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, διασπάθιση δημοσίου χρήματος, ΤΈΜΠΗ, γαλάζια παιδιά, χασάπηδες φραπέδες, Φεράρι, πελατειακό κράτος, ακρίβεια χαμηλοί μισθοί και συντάξεις, καρτέλ ενέργειας, καυσίμων, τροφίμων, τραπεζών, κατασκευαστικών εταιρειών κλπ και είναι αποκομμένη από τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. ✓ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ Ο απλός προοδευτικός πολίτης σήμερα δεν ενδιαφέρεται για τις προσωπικές στρατηγικές των κομματικών παραγόντων.

Δεν συγκινείται από μηχανισμούς, παρασκηνιακές αντιπαραθέσεις και παιχνίδια επιβίωσης επαγγελματικών στελεχών της πολιτικής.

Η κοινωνία ζητά κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ενότητα, αξιοπιστία, σχέδιο και προοπτική διακυβέρνησης.

Οι πολίτες έχουν κουραστεί να παρακολουθούν μικρούς πολιτικούς εμφυλίους τη στιγμή που η καθημερινότητά τους γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Δεν τους ενδιαφέρει ποιος θα διασώσει τον κομματικό του μηχανισμό ή ποιος θα κατοχυρώσει ρόλο σε μια μελλοντική ισορροπία δυνάμεων.

Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι αν υπάρχει δύναμη ικανή να εκφράσει ξανά την κοινωνική πλειοψηφία και να συγκρουστεί πραγματικά με το σημερινό καθεστώς εξουσίας.

Και αυτή η δυνατότητα φαίνεται ότι συγκεντρώνεται σήμερα γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα.

Όχι επειδή είναι αλάνθαστος ή επειδή δεν έγιναν λάθη στο παρελθόν.

Αλλά επειδή παραμένει ο μόνος πολιτικός στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο που διαθέτει κυβερνητική εμπειρία, κοινωνική αναγνωρισιμότητα, διεθνές κύρος και κυρίως τη δυνατότητα να εμπνεύσει ξανά μεγάλα κοινωνικά στρώματα. ✓ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ Το πολιτικό κλίμα αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο αντιλαμβάνονται πολλοί αναλυτές.

Κάτω από την επιφάνεια των δημοσκοπήσεων διαμορφώνεται ένα κοινωνικό ρεύμα αμφισβήτησης της σημερινής εξουσίας και αναζήτησης μιας νέας προοδευτικής διεξόδου.

Ο κόσμος που μέχρι χθες είχε αποσυρθεί στον ιδιωτικό του χώρο αρχίζει να παίρνει ξανά θάρρος.

Αρχίζει να συζητά, να συμμετέχει, να πιστεύει ότι η πολιτική αλλαγή δεν είναι ουτοπία αλλά ρεαλιστική δυνατότητα.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της νέας περιόδου: η επιστροφή της ελπίδας.

Και η ελπίδα στην πολιτική δεν γεννιέται από μηχανισμούς και επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Γεννιέται όταν οι πολίτες νιώσουν ότι υπάρχει ξανά προοπτική νίκης, κοινωνικής δικαιοσύνης και συλλογικής αξιοπρέπειας.

Γι’ αυτό και η δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς κομματική.

Είναι βαθιά κοινωνική και πολιτική.

Είναι η ανάγκη μιας μεγάλης δημοκρατικής και προοδευτικής επανεκκίνησης που μπορεί να ενώσει ξανά τους πολίτες της Αριστεράς, της οικολογίας και της σοσιαλδημοκρατίας σε μια μεγάλη πλειοψηφική συμμαχία για τη νίκη στις επόμενες εκλογές και για μια νέα πορεία της χώρας. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους