Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να κατεβαίνουν σκάλες για να βυθιστούν σταδιακά στο σκοτάδι της απόγνωσης και του χαμού. Θέλουμε να κατεβαίνουν σκάλες για να αναζητήσουν τις απαντήσεις και τις λύσεις που...
Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να κατεβαίνουν σκάλες για να βυθιστούν σταδιακά στο σκοτάδι της απόγνωσης και του χαμού.
Θέλουμε να κατεβαίνουν σκάλες για να αναζητήσουν τις απαντήσεις και τις λύσεις που θα σχηματίσουν την προοπτική και τον δρόμο της δικής τους βαθιάς και ουσιώδους ευτυχίας.
Για να συμβεί όμως αυτό, χρειάζεται να αλλάξουμε ριζικά, τόσο κοινωνικά, όσο και ατομικά: χρειάζεται να συγκροτήσουμε ένα πολιτισμό νοήματος που οι θεσμοί του θα υποστηρίζουν την ατομική και συλλογική εξέλιξη προς την ολοένα και ευρύτερη ολοκλήρωση.
Χρειάζεται μία παιδεία που, αντί για τη στείρα μετάδοση γνώσεων σε απροσανατόλιστους και εγκαταλελειμμένους υποδοχείς, να εμπνέει, να υποστηρίζει και να συνοδεύει τα παιδιά να βρουν και να χαράξουν τον δικό τους μοναδικό δρόμο νοήματος.
Όσο δεν νιώθουμε βαθιά την κρίσιμη αναγκαιότητα μιας τέτοιας αλλαγής, ας μην κάνουμε πως συμπάσχουμε για τις πολλαπλές, συνεχόμενες και αναπότρεπτες απώλειες... (Στις εικόνες: με χρονική απόσταση έντεκα χρόνων, δύο πεντάχρονα παιδιά κατεβαίνουν σκάλες για να αναζητήσουν τις απαντήσεις και τις λύσεις...)
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους