Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάναμε μια πολύ ωραία κουβέντα με τον Δημήτρη Πιατά και τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για την επιθεώρηση που ετοιμάζουν με τίτλο «Εγώ θα σας τω πω», όπου έχει γράψει το κείμενο ο αγαπημένος μου Γεράσιμος Ευαγγελάτος, μαζί με τονΔημήτρη Χαλιώτη, και τη μουσική ο άλλος αγαπημένος μου, ο Θέμης Καραμουρατίδης.

Όλη η συνέντευξη βεβαίως, στο link, όπως και οι λεπτομέρειες της περιοδείας, που ξεκινά στις 4 Ιουνίου από το Βεάκειο (εκεί για τέσσερις βραδιές). Δημήτρης Πιατάς: «Είναι καταπληκτικό είδος η επιθεώρηση γιατί δεν υπάρχει ο τέταρτος τοίχος, τον έχουμε σπάσει.

Απευθύνεται στον κόσμο από κάτω, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο.

Όταν ένας ηθοποιός έχει μαζί στη σκηνή συναδέλφους του κι έναν αυστηρά σκηνοθετημένο λόγο είναι καλά οχυρωμένος για να παίξει οποιαδήποτε θεατρική πράξη.

Όταν ξαφνικά είσαι μόνος σου, έχεις τις λέξεις και τον λόγο σου και ένα κοινό με το οποίο μπορεί να υπάρχει και ένας διάλογος από τη στιγμή που του απευθύνεσαι, αυτό είναι συγκλονιστικό.

Στην πραγματικοτητα το θέατρο πηγαίνει στον θεατή και ξαναεπιστρέφει.

Οι πολύ μεγάλοι συνάδελφοι μου της επιθεώρησης είχαν τεράστιο ταλέντο και δύναμη.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο γιατί παίζεις χωρίς βοήθεια». Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Εγώ έβλεπα θέατρο από πάρα πολύ μικρός, και μάλιστα επιθεώρηση, για έναν απλούστατο λόγο: ο πατέρας μου είχε μαγαζί εμποροραφείο δίπλα από το θέατρο Ακροπόλ.

Από οκτώ χρονών έπαιρνα μόνος μου το λεωφορείο, κατέβαινα στο μαγαζί του πατέρα μου και μετά πήγαινα στο «Ακροπόλ». Με φρόντιζαν εκεί οι εργαζόμενοι και είχα σταθερή θέση, τελευταία σειρά-για να μην ενοχλήσω σε περίπτωση που φύγω.

Έχω δει τις περισσότερες επιθεωρήσεις.

Για μένα ήταν μεγάλο θεατρικό σχολείο η επιθεώρηση.

Ήταν πολύτιμη εμπειρία και για αυτό που έβλεπα αλλά και για τους ανθρώπους που γνώρισα.

Αργότερα, όταν βγήκα στο θέατρο έπαιξα στο «Μερικοί το προτιμούν καυτό» με τον Μίμη Φωτόπουλο, τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον Ντίνο Ηλιόπουλο.

Μιλάμε για ανθρώπους με τρομακτική εμπειρία στην επιθεώρηση, ειδικά ο Φωτόπουλος και ο Ηλιόπουλος.

Με τον Φωτόπουλο μάλιστα, γίναμε φίλοι και παραμείναμε μέχρι τον θάνατο του.

Η σχέση μου λοιπόν με την επιθεώρηση ήταν τεράστια σχολή.

Δεν το «πέταξα» αυτό από πάνω μου.

Πέρασα μια φάση μετά το Πολυτεχνείο που λίγο τα σνομπάραμε αυτά, δηλαδή το «ελαφρύ» σε εισαγωγικά γιατί το καλό θέατρο μπορεί να έχει και ελαφράδα, όπως έχει χιούμορ η κωμωδία.

Τα σνομπάριζα γιατί ήμουν ένα νέο παιδί μέσα σε όλα αυτά τα κινήματα, Πολυτεχνείο, κτλ.

Στη συνέχεια όμως το ξαναγάπησα το είδος αλλά δεν έτυχε να κάνω κάτι.

Τώρα μου το πρότειναν τα παιδιά, ήταν δική τους ιδέα. Αυτά που έγραψαν έχουν ωραία ποιότητα». Gerasimos Evangelatos Themis Karamouratidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους