Η 26η Μαΐου του 2024, ήταν η ημέρα που άλλαξε οριστικά το dna ενός οργανισμού που κάποτε κυριαρχούσε στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, όμως πλέον περιφέρεται σαν θίασος αναστατώνοντας σε κάθε ευκαιρία όποιον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλοί τους λένε αλαζόνες, άλλοι τους αποθεώνουν ως την καλύτερη ομάδα που είδε ποτέ η Ευρωλίγκα και κάποιοι που κοιτάνε στο βάθος βλέπουν ένα σύνολο ανθρώπων που προσπαθούν να προσωποποιήσουν ένα άθλημα που -τελικά- είναι ομαδικό.

Μετά την κατάκτηση του 7ου ευρωπαϊκού από τον Παναθηναϊκό γίναμε μάρτυρες ενός μοναδικού «θίασου» που διψάει για ίντριγκα και πόλεμο, αναγνώριση αλλά κυρίως έχει χάσει τον σεβασμό του για τα πάντα και φυσικά τον σεβασμό όλων των υπολοίπων.

Ο προπονητής δίχως καμία ντροπή, είχε ξεστομίσει ότι αν δεν τους κερδίσουν οι Σέλτικς δεν είναι Παγκόσμιοι Πρωταθλητές.

Ο πρόεδρος πάνω – κάτω, τα ίδια.

Ξεκίνησε η επόμενη σεζόν και ετσιθελικά βλέπαμε έναν ολόκληρο οργανισμό να απαιτεί ο Κέντρικ Ναν, να είναι ο κορυφαίος όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά σε όλο τον γαλαξία.

Βλέπαμε έναν αρχηγό να κάνει μόνιμα το άσπρο – μαύρο, να αναιρείται σε όσα έλεγε μέχρι να αλλάξει σήμα στη φανέλα και μέχρι να «ποτιστεί» με το dna της νέας του ομάδας.

Βλέπαμε παίκτες που δεν δέχονταν ποτέ την ήττα.

Βλέπαμε δημοσιογράφους να «σκεπάζουν» οτιδήποτε άσχημο συνέβαινε και εκεί που έπρεπε να κριτικάρουν, να κάνουν τη μέρα – νύχτα.

Κουράστηκαν τα μάτια μας να διαβάζουμε δηλώσεις για τη διαιτησία, αλλά κυρίως για τον μεγάλο εγχώριο αντίπαλο, τον Ολυμπιακό που ενώ έχει να κατακτήσει τον τίτλο 13 χρόνια «ελέγχει τα πάντα με τις βαλίτσες που μοιράζει δεξιά κι αριστερά σε αεροδρόμια». Extreme καταστάσεις, διότι γινόμασταν καθημερινά μάρτυρες μιας πλύσης εγκεφάλου που μόνο ο Γκέμπελς θα ξεπερνούσε (κι αυτό δεν είναι σίγουρο). Στόχος μας δεν είναι να χτυπήσουμε τον αντίπαλο τώρα που έχει πέσει κάτω.

Κάτω ήταν πάντα άλλωστε, ειδικά στην Ευρώπη τα τελευταία 15 χρόνια.

Οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έγραφαν ότι στο μπάσκετ κερδίζει πάντα ο καλύτερος και ότι ο Ολυμπιακός «κλαίγεται» επειδή δεν έχει χρήματα να ξοδέψει και χρωστάει μέχρι και στη ΔΕΗ, σε καθημερινή βάση μας βομβάρδιζαν με δημοσιεύματα για την κακή Ευρωλίγκα και τον κακό της πρόεδρο ("Είμαι βάζελος, για πάντα θα είμαι" είχε πει ο Ντέγιαν) που πολεμάνε με λύσσα το «τριφύλλι». Μας μίλησαν για το ήθος του Μπαρτζώκα αυτοί που στη φυσούνα του ΟΑΚΑ μπροστά στις κάμερες του έβριζαν την οικογένεια.

Σε κάθε ευκαιρία γίνονταν στοχευμένες επιθέσεις εναντίον των προέδρων του Ολυμπιακού με «κιτρινιές» και σπέκουλες πάντα.

Μετά την κατάκτηση του τροπαίου λοιπόν, το πρώτο χαστούκι ήταν η ήττα στον ημιτελικό του Άμπου Ντάμπι.

Εκεί όπου ο πιο προκλητικός προπονητής στην ιστορία της Ευρωλίγκας, όταν ηττήθηκε θέλησε να τα βάλει με τους οπαδούς της Φενέρ που τον έβριζαν.

Αυτοκριτική καμία.

Λίγες μέρες μετά γίναμε μάρτυρες απίστευτων γεγονότων.

Είδαμε αξιωματούχους να επαναλαμβάνουν κωλοδάχτυλα στις κερκίδες, να βρίζουν παιδιά, να είναι ανεξέλγκτοι γενικότερα σε ένα περιβάλλον που χρειάζεται ηρεμία για να μην παρεκτραπεί η κατάσταση (σε όλα τα ελληνικά γήπεδα). Είδαμε Τούρκο προπονητή να μπαίνει σε αντίπαλη έδρα και να αποκαλεί τους οπαδούς της ομάδας «μπάσταρδους» στην ελληνική τηλεόραση, σε live σύνδεση.

Τότε ήταν ακόμα "μετρ της ψυχολογίας" και «μπασκετικό mastermind». Ο ίδιος άνθρωπος, είχε βυθίσει την υπόληψη ενός ολόκληρου οπαδικού κινήματος, λέγοντας ότι του ζήτησαν συγγνώμη για την Κύπρο.

Από την ημέρα που ο Ναν αναδείχθηκε MVP, η πορεία του πήρε την κατιούσα.

Ο ίδιος δεν θυμίζει σε τίποτα τον παικταρά που βλέπαμε στην πρώτη του σεζόν.

Αντίθετα έγινε ένας από τους πιο «βρώμικους» παίκτες, που σε κάθε ευκαιρία ξεπερνούσε τα όρια με τους αντιπάλους του.

Ο αρχηγός που σήκωσε ξαφνικά τη μύτη του στον Θεό, έσβησε την μέχρι τώρα καριέρα του για να συνυπάρξει σε μια ομάδα που τελικά αποδείχθηκε ότι είχε το dna της.

Η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού οδήγησε ολόκληρο τον οργανισμό σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη αλαζονείας, κωλοπαιδισμού και πολλές φορές και αλητείας.

Όλα τα παραπάνω, δημιούργησαν και μια μάζα οπαδών που δεν δέχονταν ποτέ την ήττα.

Που συμφωνούσαν με τα πάντα – ακόμα κι αν τους πρόσβαλαν- στο βωμό ενός τίτλου.

Η καζούρα στον αντίπαλο έγινε σημαντικότερη από την ύπαρξη της ομάδας τους και η ανάγκη τους για αναγνώριση τους οδηγούσε σε πράξεις που αν τις έβλεπαν ως θεατές, θα είχαν κινήσει Γη και Ουρανό με καταγγελίες και συνεχή δημοσιεύματα από τον «στρατό» της πορτοκαλί θεάς… Ο φετινός αποκλεισμός από το Final Four το δικό τους, που το πανηγύριζαν από τον Σεπτέμβριο, ήταν το αποκορύφωμα μιας Θείας Δίκης που πολλοί περίμεναν, εκτός από τους «κατηγορούμενους» που πίστευαν ότι είναι οι καλύτεροι στα πάντα.

Η απάντηση για την κατηφόρα, είναι απλή: Νο Σάνι, νο πάρτι.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ένα: Έβαλαν κάποιοι μυαλό ή θα συνεχίσουν στην ίδια ρότα; Μπορεί η πιο ακριβή ομάδα της Ευρώπης να αφοσιωθεί επιτέλους στο μπάσκετ και οι παίκτες της να αποδείξουν ότι αξίζουν τα συμβόλαιά τους επειδή είναι κορυφαίοι εντός παρκέ; Νικος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους