Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το βράδυ, μου ήρθε στο κεφάλι λίγο πριν τα μεσάνυχτα να αναζητήσω μια αναρχική εφημερίδα που είχα καιρό να διαβάσω.

Έπαιξα λίγο τα ρέστα μου σε κάποια κλασικά περίπτερα που ήξερα πως μπορεί να την έχουν- δεν την είχαν- και μια και θα έφτανα έξω από το όρια του κέντρου, είπα να περιπλανηθώ χωρίς ιδιαίτερη πίστη, αλλά με κάποια ελπίδα.

Το περίπτερο στην πλατεία με το καφενείο ήταν κλειστό και βρήκα ανοιχτό μόνο ένα που καμιά φορά παίρνουμε το καλοκαίρι παγωτά.

Ο τύπος που έχει το περίπτερο, όσο καιρό τον ξέρω δεν μιλάει ποτέ, κυρίως στοιβάζει στα ψυγεία μπουκάλια πλαστικά νερό σαν κάποιο σισύφειο μαρτύριο και μάλλον ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που όταν ήμουν παιδί στο σχολείο θα τρέχαμε μακριά φωνάζοντας «ο κύριος Μπαμπούλας, ο κύριος Μπαμπούλας». Όπως είπα, έπαιζα τα ρέστα μου λίγο πριν τα μεσάνυχτα, πλησιάζοντας στο περίπτερο ενός μάλλον μουντρούχου τύπου που η επικοινωνία μας θα έληγε σύντομα με κάποιο στην καλύτερη μούγκρισμα, αν όχι απόλυτη σιωπή ως απάντηση στο καληνύχτα.

Παρόλα αυτά ρώτησα και εκείνος ψάχνοντας στη λίστα του, βρήκε πολύ γρήγορα την εφημερίδα και μου την έδωσε.

Ομολογώ πως με εντυπωσιάσατε, δεν περίμενα να τη βρω, είπα, χωρίς να ξέρω γιατί αποφάσισα να συνεχίσω.

Είχε ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στο προηγούμενο, το είχες διαβάσει, με ρώτησε.

Κι άρχισε μες τη νύχτα να μου απαριθμεί ιστορίες Ινδιάνων για το σεβασμό στη γη και στα ζώα, να μου λέει για ονόματα αστερισμών και τις εξεγέρσεις στα ορυχεία του Κολοράντο, τη σφαγή στο Λάντλοου και τους πρώτους νεκρούς, να μου ζητάει να γράψω ονόματα σημαντικά εξεγερμένων και λίστες τραγουδιών που εξιστορούν τα κατορθώματά τους.

Στο τέλος χαμογέλασε και η νύχτα έσπασε σα ρόδι, αφήνοντας με να συνεχίσω μια ανηφόρα για το σπίτι.

Θέλω να πω, κάποιες φορές είμαστε και ωραίοι τύποι αλλά η ζωή μας έχει πατήσει στο λαιμό και δε μας φαίνεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους