Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άλλο κείμενο είχα ετοιμάσει για σήμερα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να σταθούν μπροστά στον θάνατο παιδιών, όμως υπάρχουν στιγμές που η επικαιρότητα ανοίγει μια ρωγμή.

Η φρίκη της αναθεματισμένης κλειδαρότρυπάς: Σήμερα, όλη η Ελλάδα έχει μάθει, είτε το ήθελε είτε όχι, τα προσωπικά λόγια της κοπέλας που δεν είναι πια ανάμεσα μας.

Προορίζονταν για εμάς; Όχι.

Πώς φτάσαμε στο σημείο να βγαίνει φόρα παρτίδα το τελευταίο σημείωμα μιας έφηβης προς τους γονείς της; Άραγε πώς να νιώθει η οικογένεια που πενθεί που θα ακούει στις ειδήσεις τα τελευταία λόγια του κοριτσιού; Οι συνομήλικοι της 17χρονης, που νιώθουν την ίδια ψυχολογική πίεση από τις πανελλαδικές εξετάσεις; Οι φίλες της; Πώς να νιώθουν όσοι υποφέρουν από κάποια ψυχική νόσο αλλά και οι επιζώντες που είχαν κάποτε αποπειραθεί αυτοκτονία; Η έρευνα δείχνει ότι η έντονη δημοσιογραφική κάλυψη μπορεί να επηρεάσει ευάλωτα άτομα, ειδικά ανηλίκους ή ανθρώπους σε κρίση.

Ας σκεφτούμε πώς ήμασταν ως έφηβες/οι. Αυτά τα τραγικά συμβάντα, μόνο που τα ακούγαμε από τα στόματα των ενηλίκων, μας συντάραζαν, πόσο μάλλον να υπήρχε αυτή η δημοσιογραφική, τραγική επανάληψη.

Το σημείωμα δε, η ακριβής αποτύπωση του λεκτικού, μας φέρνει με τελείως λανθασμένο τρόπο κοντά στο κορίτσι που έφυγε.

Μάλιστα, ένα νέο περιστατικό απόπειρας αυτοκτονίας ανηλίκου σημειώθηκε το βράδυ της Τετάρτης στη Θεσσαλονίκη, λίγες ημέρες μετά την τραγωδία στην Ηλιούπολη.

Πράγματι, το σημείωμα της 17χρονης έριξε φως στα αίτια της πράξης της και ως κοινωνία μας αφορά βαθύτατα, όμως αυτό θα μπορούσε να γίνει και χωρίς αυτές τις δημοσιοποιήσεις.

Και ναι, το θυμόμαστε και το ξέρουμε πως η φρίκη των Πανελλαδικών και το κοινωνικοπολιτικό σύστημα γύρω από αυτές, σπάει, γκρεμίζει, τσακίζει.

Και σήμερα μιλάμε μόνο για όσους λυγίζουν ορατά.

Για κάθε παιδί που φτάνει στο ακραίο σημείο, υπάρχουν εκατοντάδες άλλα που διαλύονται σιωπηλά: παιδιά που ζουν επί χρόνια με άγχος, ενοχή, πανικό, αίσθηση αποτυχίας· νεαροί ενήλικες ήδη με το στρες ενός μεσήλικα επιχειρηματία που πέσαν έξω τα καράβια του και θα πεινάσουν τα παιδιά του.

Είναι δυνατόν; Παιδιά που χάνουν κάθε χαρά της ανακάλυψης και κάθε αυθόρμητη περιέργεια μέσα σε έναν μηχανισμό αποστήθισης, αξιολόγησης και σύγκρισης με όσους θα έπρεπε να θεωρούν συμμάχους και φίλους.

Πρώτα ανεχόμαστε το ανθρωποφαγικό πρόγραμμα ζωής και μετά καταδυναστευόμαστε από αδιέξοδες συζητήσεις περί «ενημέρωσης», «ψυχολογικής υποστήριξης» και «διαχείρισης άγχους». Δηλαδή ψάχνουμε λύσεις ώστε τα παιδιά να αντέχουν έναν απάνθρωπο μηχανισμό, παρά να προχωρήσουμε στην κατάργησή του και να βρούμε άλλες λύσεις, με μηδέν θύματα. Ναι, μηδέν. . Σήμερα στη Womanlandia

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους