Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Θάλεια Ιωαννίδου είχε την αύρα μίας κοσμοπολίτισσας που ήταν στο χώρο των εφημερίδων και των Μίντια, δίνοντας λίγο από τη χρυσόσκονη της.

Στη μεγάλη σχολή του Ελληνικού Βορρά.

Εκεί την πρωτογνώρισα και περισσότερο συνδεθήκαμε όταν με πρότεινε να δουλέψω στη Βόρεια Ελλάδα, την εφημερίδα που έφτιαξε η Καθημερινή, με διευθυντή τον τεράστιο Αντώνη Κούρτη.

Δεν ήταν απλά η πιο συναρπαστική στιγμή της καριέρας μου, αλλά μία περίοδος που πραγματικά δεν ήθελα να τελειώσει (τελικά κράτησε ένα χρόνο). Με αρχισυντάκτη τον Τάσο Λώλη (τεράστια απώλεια η πρόωρη αναχώρηση του για άλλους πλανήτες) κάνοντας ρεπορτάζ "Νεολαία και πόλη" που είχε τόσα θέματα το μακρινό 1995.

Μία μία περιοδικίστικη ματιά, σε μία εφημερίδα με το καλύτερο υλικό που υπήρχε τότε στη Θεσσαλονίκη και με πολλά νέα παιδιά. Τη Χριστίνα Δημούδη, τη Ντίνα Καράτζιου (έφυγαν για Αθήνα πολύ γρήγορα) και άλλους ταλαντούχους δημοσιογράφους. Η Θάλεια Ιωαννίδου έπρεπε να συντονίζει και να διευθύνει μία σειρά από πρόσωπα που μετεωρίζονταν ανάμεσα σε άλλες δουλειές (ραδιόφωνα και τηλεοπτικοί σταθμοί), δουλείες της εποχής (υπήρχαν πολλά γραφεία τύπου) και με ανταγωνισμό εσωτερικό που ήταν αναμενόμενο.

Τα κατάφερνε εξαιρετικά.

Είχε πάντα τον τρόπο της.

Τη συνάντησα αργότερα και στην ΕΡΤ3.

Δύσκολο μαγαζί.

Με πολλά θέματα που ξέφευγαν από το κομμάτι της πραγματικής δουλειάς ενός δημοσιογράφου.

Με διοικητικά συμβούλια, με παρεμβάσεις από Αθήνα.

Και εκεί τα κατάφερε.

Ο άνθρωπος της ζωής της, ο τεράστιος Αλέκος Καραθανάσης, είχε τη δική του διαδρομή στη Θεσσαλονίκη.

Γιατρός, αλλά βασικά Χανθιώτης. Πηλιωρείτης.

Αυτό ήταν κάτι παράλληλο που από μόνο του ήθελε διαχείριση.

Και αυτό το έκανε καλά η Θάλεια Ιωαννίδου.

Μαζί της φεύγει και ένα μεγάλο κομμάτι εκείνων των δημοσιογράφων που η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας ξέφευγαν από την καθημερινότητα της δουλειάς.

Ήταν επιδραστικοί με πολλούς τρόπους.

Γνώριζαν τα βασικά της δημοσιογραφίας και επικοινωνίας.

Είχαν τεράστια γενική καλλιέργεια και ένα ήθος από άλλες εποχές.

Λίγες οι γυναίκες τότε. Ο Νίκος Μέρτζος διευθυντής εκείνα τα χρόνια (δεκαετία του 80 και του 90) του Ελληνικού Βορρά, είχε αδυναμία στη λοξή ματιά τους (Μαρία Τζελέπη), στην αστική ευγένεια (Θάλεια Ιωαννίδου) στην πολυμορφική διάσταση (Μαρία Σιώμου). Θα μου λείψει η υπέροχη χροιά της φωνής της, το διαπεραστικό βλέμμα της και η εμπιστοσύνη μου είχε δείξει στα πρώτα μου βήματα. Καλή δύναμη στο γιο της Κωσταντίνο και στον Αλέκο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους