Original Post

Πλήρες Κείμενο:

H ιστορία όχι της ήττας, αλλά της επανεκκίνησης! Μερικές φορές, μια μόνη σωστή απόφαση μπορεί ν' αλλάξει ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου... "Στα 30 μου χρόνια, μεθυσμένος και χωρίς δουλειά, κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και σκέφτηκα: «Anthony, δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι». Είχα φτάσει στο Λονδίνο από την Ουαλία με ένα όνειρο: να γίνω ηθοποιός, αλλά το όνειρο έγινε εφιάλτης.

Το αλκοόλ με είχε υπό τον έλεγχό του.

Έχανα ρόλους, η γυναίκα μου με άφησε, οι φίλοι μου με εγκατέλειψαν.

Περνούσα τις μέρες μου σε σκοτεινά μπαρ και τις νύχτες σε άδεια καμαρίνια.

Μια νύχτα, το 1967, μπήκα σε μια συνάντηση των Ανώνυμων Αλκοολικών.

Είχα φόβο.

Όχι για το αλκοόλ, αλλά για μένα τον ίδιο.

Για την αδυναμία που ένιωθα ζητώντας βοήθεια... Δεν ήπια ούτε μια γουλιά σε 57 χρόνια.

Μετά ήρθε η νηφαλιότητα και μαζί της, η δουλειά. «Ο άνθρωπος ελέφαντας», «Τα απομεινάρια μιας μέρας», «Η σιωπή των αμνών»... ένα Όσκαρ και πολλά βραβεία! Μια καριέρα που ακόμα και σήμερα συνεχίζεται... Αλλά η φήμη δεν θεράπευσε τις πληγές.

Έπρεπε να μάθω να ζω με τον εαυτό μου, να αποδεχτώ το παρελθόν μου και να συγχωρήσω τον εαυτό μου.

Πριν από μερικά χρόνια κατά την διάρκεια της πανδημίας, γύρισα ένα βίντεο που έγινε viral.

Μιλούσα για το να μην τα παρατάς, μιλούσα για την ηλικία, για την μοναξιά, για την αξία του να συνεχίζεις... Δεν το έκανα για την φήμη, το έκανα επειδή εκείνο το αγόρι των 30 ετών χρειαζόταν ν' ακούσει αυτές τις λέξεις... «Αν σήμερα νιώθεις χαμένος, αν το αλκοόλ ή οποιοδήποτε άλλο ναρκωτικό σε καταστρέφει, ζήτα βοήθεια.

Εγώ το έκανα κι είμαι εδώ μισό αιώνα μετά, νηφάλιος και να σου το λέω... Δεν υπάρχει ντροπή στο να πέφτεις, υπάρχει ντροπή στο να μην σηκώνεσαι»"... ~Anthony Hopkins~

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους