Πριν αλέκτορα φωνήσαι. ΠΕΡΙ ΑΚΥΛΑ Επειδή το έχουμε κι αυτό ως φυλή, δηλαδή να γινόμαστε μετά Χριστόν προφήτες, παράλληλα με το αδιαφιλονίκητο άλλο μέγα «προσόν» μας να είμαστε ξερόλες, καταθέτω την ά...

Πλήρες Κείμενο:

Πριν αλέκτορα φωνήσαι. ΠΕΡΙ ΑΚΥΛΑ Επειδή το έχουμε κι αυτό ως φυλή, δηλαδή να γινόμαστε μετά Χριστόν προφήτες, παράλληλα με το αδιαφιλονίκητο άλλο μέγα «προσόν» μας να είμαστε ξερόλες, καταθέτω την ά π ο ψ ή μου για τον Ακύλα ως εκπρόσωπο τής χώρας μας στην Eurovision, για το τραγούδι «FERTO»και γενικότερα πάνω σε όσα έτυχε να πάρει το αυτί ή το μάτι μου ως τώρα.

Είδα λοιπόν την εμφάνιση-εκτέλεση τού τραγουδιού μας από τον Ακύλα και για να προφτάσω τους αιώνιους ξερόλες και πνεύματα αντιλογίας που δεν ξέρουν ή δεν μπορούν να ξεχωρίσουν βασικά και στοιχειώδη πράγματα επαναλαμβάνω πως αυτή είναι η ά π ο ψ ή μου και όχι η δική τους, ούτε αυτό που μπορεί ακριβώς να συμβαίνει.

Καταρχάς σε καμία μορφή τέχνης δεν υπάρχει καλό και κακό.

Υπάρχει το μού αρέσει και το δεν μου αρέσει.

Κάτι που για κάποιον μπορεί να είναι αριστούργημα για κάποιον άλλο, η ίδια δημιουργία, είναι τερατούργημα άρα ό λ α είναι υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ά. Μη γνωρίζοντας από κοντά τον άνθρωπό –καλλιτέχνη Ακύλα, μη ξέροντας δηλαδή το βιογραφικό του, μα και επειδή ούτε τον φυσιογνωμιστή παριστάνω, θα είναι απαράδεκτα άδικο να τον κρίνω σε αυτόν τον τομέα από την εικόνα του και μόνον ή από δύο-τρία αποσπασματικά στιγμιότυπα που έλαβαν δημοσιότητα.

Βλέποντας και ακούγοντάς λοιπόν κάποιες δημόσιες στιγμές του η γνώμη που σχημάτισα είναι πως πρόκειται για ένα έξυπνο, ανήσυχο και δημιουργικό νέο παιδί με μία ζωντάνια κι ένα όμορφο «κοκτέιλ» αξιοπρεπούς φιλοδοξίας και σεμνότητας που τον οδηγεί τη μια στο πεζοδρόμιο ως μουσικό τού δρόμου και την άλλη να συμμετέχει στον διαγωνισμό τραγουδιού στην Eurovision.

Τεράστια απόσταση μεταξύ των δύο αυτών «άκρων» που δύσκολα γεφυρώνεται από κάποιον αν δεν έχει στόχους, θέληση, υπομονή κι επιμονή στη ζωή. ’Έτυχε να δω και την συνάντηση –συζήτησή του με την κυρία Βίκυ Λέανδρος όπου παρατήρησα και πάλι αυτό το υπέροχο κι ανεπιτήδευτο αυθορμητισμό που όμως έβγαζε εμφανέστατα έναν θαυμασμό, σεβασμό και μιαν «υπόκλιση». Κάποιοι ίσως «κολάσουν» το γεγονός ότι της μίλησε στον ενικό και συμπεράνουν πως αυτό είναι αγένεια ή έλλειψη καλών τρόπων.

Ο αγενής ή ο υποτιμητικός ενικός προς κάποιον μεγαλύτερο στην ηλικία ή ανώτερό μας έχει άλλο ήχο, άλλη στάση σώματος, άλλο βλέμμα κι άλλο λεξιλόγιο.

Εδώ είδαμε έναν ευγενέστατο Ακύλα κυριολεκτικά να στάζει μέλι προς την συνομιλήτριά του, όσο δε για τον ενικό το πιθανότερο είναι η ίδια η κυρία Βίκυ Λέανδρος να το απαίτησε.

Αλλά και έτσι να μην έγινε, πιστέψτε με, το να απευθυνόμαστε σε κάποιον στον πληθυντικό δεν επιβεβαιώνει σώνει και καλά σεβασμό κι΄εκτίμησή, αντίθετα ο απλός και πολύ πιο ανθρώπινος ενικός δείχνει τις περισσότερες φορές πραγματική αγάπη, έγνοια και σεβασμό για το άτομο με το οποίο συζητάμε.

Πάμε τώρα στο τραγούδι.

Πάντα κατά την άποψή μου, συνυπολογίζοντας όλα τα δεδομένα θεωρώ πως το συγκεκριμένο αυτό τραγούδι έχει πολλά περισσότερα θ ε τ ι κ ά παρά αρνητικά στοιχεία.

Βασικά να προφτάσω πάλι αυτούς που συνδέουν το τραγούδι με τον δημιουργό του και επειδή δε τους αρέσει ο Ακύλας ή κάτι από τον Ακύλα απορρίπτουν και το τραγούδι, πρέπει να πω πως άλλο το τραγούδι κι άλλο αυτός που το ερμηνεύει και πως το ερμηνεύει.

Κάτι άλλο επίσης σημαντικό είναι πως το ποιό τραγούδι θα μας εκπροσωπήσει στην Eurovision ούτε ο κάθε Ακύλας το επιλέγει, ούτε το . . . κράτος, ούτε η Ε.Ρ.Τ. αλλά ε μ ε ί ς , ναι καλά διαβάσατε ε μ ε ί ς δηλαδή εσείς κι εγώ με την ψήφο μας.

Εδώ και αρκετό καιρό τα τραγούδια που προτείνονται με προορισμό την Eurovision ανακοινώνονται δημόσια στο κοινό με όλα τους τα στοιχεία (στίχο, συντελεστές, ερμηνεία κλπ) και με ανοικτή κι ελεύθερη ψηφοφορία από τον καθένα μας προκύπτει το τραγούδι τής χώρας μας για την Eurovision.

Άδικα λοιπόν λένε και λένε όσοι λένε και όσα λένε για το τραγούδι αφού οι ίδιοι το επιλέξανε, κι αν δεν ψήφισαν ας ψήφιζαν, αν πάλι δεν είναι αυτό το τραγούδι που ψήφισαν, αν μη τι άλλο, είναι υποχρεωμένοι να σεβαστούν την πλειοψηφία η οποία εκφράζει την θέληση τού κόσμου.

Προσωπικά βρίσκω τον στίχο αξιολογότατο.

Σχολιάζει ανθρώπινα και χειροπιαστά το σύγχρονο κοινωνικό θέμα τού υπερκαταναλωτισμού και τού ατέρμονου «φέρτο» για ότι δούμε.

Ως ποίημα λοιπόν νομίζω πως περνάει με άριστα και θεωρώ πως ελάχιστοι έως κανένας θα διαφωνήσουν αφού όλοι γι αυτόν τον καθόλου τυχαίο και εντελώς κατευθυνόμενο καταναλωτισμό γκρινιάζουμε.

Ας προχωρήσουμε τώρα και ας κλείσουμε με την ερμηνεία από τον Ακύλα και την σκηνική παρουσία, δηλαδή για όλο το υπόλοιπο «πακέτο» Εδώ, και το δηλώνω απερίφραστα, όχι μόνον χθες, αλλά γενικότερα τα τελευταία χρόνια παρακολουθώντας Eurovision αηδιάζω, συγχύζομαι και αναπολώ άλλες εποχές, άλλες τραγουδίστριες - τραγουδιστές και συγκροτήματα, άλλες εμφανίσεις, άλλα σκηνικά κλπ, κλπ, αλλά, όπως και να το κάνουμε αγαπητοί συνομήλικοι μαζί κι εσείς οι λίγο πιο πάνω λίγο πιο κάτω από την ηλικία που χειροκροτήσαμε εκείνη την άλλη Eurovision, το . . . «event» όπως το γνωρίσαμε τότε έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Οι γονείς μας ακούγαν και θαύμαζαν τον Ατίκ, τον Γούναρη, την Βέμπο και άλλους εκείνης τής εποχής και «βρικολάκιαζαν» μ΄εμάς τα παιδιά τους που λατρεύαμε και εκστασιαζόμασταν με τούς Beatles και άλλους . . . «μαλλιάδες» παλιογεγέδες . . .Σήμερα λοιπόν το βρίσκω λογικό και επόμενο σ΄εμάς, εκείνα τα παιδιά θαυμαστές τών Beatles, τών Rolling Stones, ακόμα –ακόμα και τής μεγάλης μας Μαρινέλλας που μάς εκπροσώπησε στην Eurovision με το τραγούδι «. . . λίγο κρασί, λίγο θαλασσά και τ΄αγόρι μου ου ου . . . » πριν μισό αιώνα και βάλε (πριν 52 χρόνια) είναι λογικό να μη μας αρέσει ο Ακύλας με τις λούτρινες πορτοκαλί μπότες του, όπως και στα παιδιά μας δεν θα αρέσει σε λίγα χρόνια αυτός/ή που θα τραγουδάνε με το στόμα τους γιατί τότε ο ήχος θα βγαίνει από τα αυτιά και τα δάκτυλα τών ερμηνευτών.

Οι εποχές φίλες και φίλοι τρέχουν, οι άνθρωποι και τα θέλω τους αλλάζουν, η μόδα όχι απλά παρέρχεται αλλά καταργείται εντελώς από την αχαλίνωτη φαντασία, την νεοείσακτη στη ζωή μας AI, τον συναγωνισμό στην «πρωτοτυπία» και χίλια μύρια άλλα που ίσως για τους μεγαλύτερους σε ηλικία να είναι εκτός λογικής και κάδρου ζωής, όμως για τα νέα παιδιά αυτό είναι το δικό τους σήμερα.

Ναι δεν μου άρεσε όλο αυτό που είδα χθες σαν ερμηνεία-θέαμα από τον Ακύλα.

Όπως και να το κάνουμε όμως ,αν, και λέω αν, στέλναμε σ ή μ ε ρ α στην θέση του έναν από τους μεγάλους μας Σ. Καζαντζίδη, Γρ. Μπιθικώτση, Π. Γαβαλά, ή κάποιον ανάλογο σ΄αυτή την Eurovision όπως κατάντησε, γιατί για κατάντια πρόκειται και όχι για εκσυγχρονισμό ή εξέλιξη, φαντάζεστε τι θα λέγαμε πάλι εμείς οι ίδιοι για τις «αποτυχημένες» επιλογές μας; Ναι, υποκειμενικά η εμφάνισή μας δεν μου άρεσε, ήτο έξω από την δική μου αισθητική και νοοτροπία αλλά ομολογώ πως συγκριτικά ανάμεσα σε όσα τραγούδια είδαμε κι΄ακούσαμε την πρώτη ημέρα το δικό μας ήτο, ως πακέτο εικόνας και ήχου, το μόνο τραγούδι έξω καρδιά, απόλυτα διασκεδαστικό και ξεσηκωτικό γιατί στα υπόλοιπα τραγούδια είδαμε από ερωτισμό μέχρι ρομαντζάδα κι από ντισκτζοκεϊσμό μέχρι όπερα αλλά Ακύλα δεν είδαμε.

Για τη σκηνοθεσία, καθαρά από συναδελφική δεοντολογία, δεν μού επιτρέπω να κρίνω.

Ενδυματολογικά τέλος και σκηνογραφικά έχω τις αντιρρήσεις μου αλλά είπαμε : Τα πάντα είναι υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ά. Βέβαια θα υπάρξουν οι αιώνιοι εκ των προτέρων «επιφυλακτικοί» όπως και οι κατόπιν εορτής θριαμβολόγοι που θα βγούν, ανάλογα με το αποτέλεσμα και θα πούν το κλασσικό: «Εγώ το είπα το κομμάτι ήταν σούπερ και ο Ακύλας μοναδικός . . .» ή «Εγώ το είπα το τραγούδι ήταν μάπα και ο Ακύλας απαράδεκτος . . . » Σήμερα όμως ποιός και τι έχει να πεί ; ; ; Καλή μας επιτυχία, μακάρι η χώρα μας και το τραγούδι μας να βρεθούν στην πρώτη θέση και του χρόνου να φιλοξενήσουμε, εκτός Αθηνών αυτήν τη φορά, σε κάποια άλλη πόλη ή νησί μας την 71η διοργάνωση τής Eurovision.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους