Μόνο Ντροπή Δύσκολα γραφω Post για να αναλύσω θέματα αλλά σήμερα μπήκα στην διαδικασία (σ.σ σαν φίλαθλος του Παναθηναϊκού αλλα κυρίως του μπάσκετ) Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκου από τη Βαλένθια και η...

Πλήρες Κείμενο:

Μόνο Ντροπή Δύσκολα γραφω Post για να αναλύσω θέματα αλλά σήμερα μπήκα στην διαδικασία (σ.σ σαν φίλαθλος του Παναθηναϊκού αλλα κυρίως του μπάσκετ) Ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκου από τη Βαλένθια και η απουσία από το Final-4 της Αθήνας δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από διαιτησίες, θεωρίες συνωμοσίας ή εύκολες δικαιολογίες.

Το μπάσκετ, στο τέλος της ημέρας, είναι ίσως το πιο δίκαιο άθλημα.

Και φέτος ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά δεν έπεισε σχεδόν ποτέ ότι ήταν ομάδα επιπέδου Ευρώπης που μπορούσε να σηκώσει την κούπα στο «σπίτι» του.

Η διοίκηση επένδυσε τεράστια ποσά.

Έφτιαξε ίσως το πιο σύγχρονο μπασκετικό γήπεδο της Euroleague, δημιούργησε ένα πανάκριβο ρόστερ και σήκωσε επικοινωνιακά τον πήχη στα ουράνια.

Όμως το μπάσκετ δεν παίζεται με stories, διαρροές και καθημερινή υπερένταση στα social media.

Παίζεται με σχέδιο, χημεία, πειθαρχία και καθαρούς ρόλους.

Και εκεί ο οργανισμός απέτυχε. Ο Αταμάν δεν κατάφερε ποτέ να δώσει σταθερή αγωνιστική ταυτότητα στην ομάδα.

Οι συνεχείς εντάσεις, οι δημόσιες δηλώσεις και μια αίσθηση μόνιμης αυταρέσκειας δημιούργησαν περισσότερο θόρυβο παρά ουσία.

Όταν μια ομάδα δείχνει μήνες τώρα ότι «χωλαίνει» σε άμυνα, συνοχή και πνευματική ετοιμότητα, δεν γίνεται ξαφνικά να φταίνε όλοι οι άλλοι όταν έρχεται ο αποκλεισμός.

Ακόμα πιο προβληματικό ήταν ότι ορισμένες επιλογές παικτών παρουσιάστηκαν σχεδόν ως αδιαμφισβήτητες επιτυχίες πριν καν κριθούν στο παρκέ.

Παχυλά συμβόλαια, υπερβολικές προσδοκίες και ένα περιβάλλον όπου η επικοινωνία πολλές φορές έμοιαζε να προηγείται της ουσίας.

Στο τέλος όμως το γήπεδο δεν κάνει δημόσιες σχέσεις.

Εκεί φαίνονται όλα.

Το να υποστηρίζει τώρα κάποιος ότι «δεν ήθελαν» τον Παναθηναϊκό στο Final-4 ή ότι υπήρξαν υπόγειες παρεμβάσεις, περισσότερο αποπροσανατολίζει παρά εξηγεί την πραγματικότητα.

Η ομάδα έδειχνε από την αρχή της σεζόν προβληματική, χωρίς διάρκεια και χωρίς σταθερό πλάνο.

Καμία διοργάνωση δεν χρειάζεται να στήσει σενάρια απέναντι σε μια ομάδα που αυτοϋπονομεύεται αγωνιστικά.

Και το πιο ανησυχητικό; Ότι μέσα στη χρονιά υπήρξε η αίσθηση πως ο οργανισμός λειτουργούσε πολλές φορές με όρους έντασης και προσωπικών εμμονών, αντί ψυχραιμίας και μπασκετικής λογικής.

Όταν χάνεται η ισορροπία ανάμεσα στη διοίκηση, τον προπονητή και τα αποδυτήρια (κυρίως το 2ο και το 3ο σκέλος) αργά ή γρήγορα έρχεται η κατάρρευση.

Οι εκ των υστέρων δηλώσεις περί «μας εσφαξε η διαιτησία και βαρέσαμε 3 βολές και άλλοι 100» ακούγονται περισσότερο επικοινωνιακές παρά ουσιαστικές όταν η εικόνα όλης της χρονιάς πρόδιδε ακριβώς αυτό το φινάλε.

Και τελικά, παραφράζοντας τον Κ.Π. Καβάφη: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις το σωστό όπως το θέλεις, προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς να μην εξευτελίζεις μια ιδέα. Και πολύ περισσότερο μια ομάδα με τόσο βαριά ιστορία». Πηγή φωτό: Eurokinissi

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους