Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Τα πέντε «όπλα» που κρατούν τον άνθρωπο μικρό" Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ελέγχονται εύκολα.

Είναι εκείνοι που αγαπούν αληθινά, σκέφτονται καθαρά, δεν ζουν με μόνιμο φόβο, δεν ντρέπονται για την καρδιά τους και δεν έχουν παραδώσει τη ζωή τους στα χέρια κανενός «σωτήρα». Κατά τον Όσσο, γι’ αυτό ακριβώς κάθε σύστημα που θέλει να κυβερνά συνειδήσεις, πολιτικό, κοινωνικό ή θρησκευτικό, προσπαθεί πρώτα να μικρύνει τον άνθρωπο από μέσα.

Το πρώτο που κάνει είναι να τον κρατά αδύναμο.

Όταν ένας άνθρωπος μεγαλώνει χωρίς αρκετή αγάπη, χωρίς τρυφερότητα, χωρίς ελευθερία να εκφράζει αυτό που νιώθει, σιγά σιγά χάνει τη φυσική του ζωντάνια.

Μαθαίνει να μαζεύεται, να συγκρατείται, να μη ζητά πολλά, να μη νιώθει πολύ.

Και ένας κουρασμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει στη δύναμή του, υπακούει πιο εύκολα.

Το δεύτερο είναι να τον κρατά αδαή.

Όχι μόνο χωρίς γνώσεις, αλλά χωρίς εσωτερική σπίθα.

Όταν ο άνθρωπος είναι φοβισμένος και καταπιεσμένος, χάνει τη δημιουργικότητά του, τη χαρά του, τη διάθεσή του να φτιάξει μια καλύτερη ζωή εδώ και τώρα.

Τότε αρχίζει να περιμένει πάντα κάτι απ’ έξω.

Έναν αρχηγό, έναν ειδικό, έναν σωτήρα, μια υπόσχεση για αργότερα.

Και όσο περιμένει το «αργότερα», χάνει το παρόν του.

Το τρίτο είναι να τον κρατά φοβισμένο.

Ο φόβος είναι πολύ βολικός για όποιον θέλει υπακοή.

Γιατί ο φοβισμένος άνθρωπος ζητά κάποιον να τον προστατεύσει, κάποιον να αποφασίσει, κάποιον να του πει τι να κάνει.

Η αγάπη όμως κάνει τον άνθρωπο πιο θαρραλέο.

Όποιος αγαπά βαθιά, τη ζωή, τους ανθρώπους, την αλήθεια του, δεν γονατίζει τόσο εύκολα.

Το τέταρτο είναι να τον κρατά δυστυχισμένο.

Ο άνθρωπος που αισθάνεται διαρκώς ανεπαρκής, που πιστεύει πως κάτι δεν πάει καλά με τον ίδιο, χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Και τότε είναι πιο εύκολο να πει, αφού εγώ δεν μπορώ να οδηγήσω τη ζωή μου, ας την οδηγήσει κάποιος άλλος.

Εκεί βρίσκουν χώρο όλοι όσοι υπόσχονται λύσεις, αλλά τελικά ζητούν εξάρτηση.

Το πέμπτο είναι να τον κρατά απομονωμένο.

Γιατί οι άνθρωποι που συνδέονται αληθινά μεταξύ τους γίνονται πιο δυνατοί.

Όταν υπάρχει αγάπη, εμπιστοσύνη, φιλία, κοινότητα, ο άνθρωπος δεν νιώθει μόνος απέναντι στον κόσμο.

Και ένας άνθρωπος που δεν είναι μόνος, δύσκολα τρομοκρατείται.

Γι’ αυτό γεμίζει η ζωή μας με ντροπές, ενοχές, ταμπού, αποστάσεις, ψυχρότητα.

Άνθρωποι δίπλα δίπλα, αλλά μέσα τους πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον.

Το μεγάλο κόλπο είναι πως κανείς δεν λέει ανοιχτά «μην αγαπάτε». Αντίθετα, όλοι μιλούν όμορφα για την αγάπη.

Την υμνούν, την τραγουδούν, την κάνουν σύνθημα.

Όμως πολλές φορές, την ίδια στιγμή, δημιουργούν έναν κόσμο γεμάτο φόβο, ενοχή, υποκρισία και ντροπή, έναν κόσμο όπου η αγάπη δεν μπορεί εύκολα να αναπνεύσει.

Σαν να λέμε σε ένα λουλούδι «άνθισε», και την ίδια στιγμή να του κόβουμε το νερό.

Ίσως τελικά η πιο αληθινή ελευθερία να αρχίζει από εκεί.

Από τον άνθρωπο που δεν φοβάται να αγαπήσει, δεν ντρέπεται να νιώσει, δεν παραδίδει τη σκέψη του, δεν περιμένει να τον σώσει κάποιος άλλος και δεν αφήνει κανένα σύστημα να του μικρύνει την ψυχή.

Γιατί ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά, σκέφτεται ελεύθερα και στέκεται με καθαρή καρδιά μέσα στη ζωή, είναι πολύ δύσκολο να χειραγωγηθεί.

Καλημέρα σας με αγάπη. Ιωάννης Αυγουστάτος Ελεύθερη απόδοση της σημερινής του ανάρτησης, γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στην αφύπνιση. Έλμα ❤ Love always

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους