Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στις 20 Ιανουαρίου 2015, ανέβηκε για πρώτη φορά, στη Νέα Υόρκη, το μιούζικαλ «Χάμιλτον» του Λιν Μανουέλ-Μιράντα, για τη ζωή του Αλεξάντερ Χάμιλτον, εκ των πατέρων του αμερικανικού έθνους.

Πρόκειται για ένα εκ των πιο επιτυχημένων μιούζικαλ των τελευταίων δεκαετιών, ένα πολιτιστικό φαινόμενο με μεγάλη επίδραση στο είδος, πολυβραβευμένο, με παραστάσεις που ξεπούλησαν άμεσα τα εισιτήριά τους και μεγάλη δημοφιλία.

Το συγκεκριμένο έργο, όμως, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες.

Για αρχή, η μουσική του περιλαμβάνει, πέρα από μελωδίες που θυμίζουν παλαιότερες παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ, και κομμάτια σόουλ, R&B, ραπ ακόμα και μίγματα αυτών των μουσικών και ειδών όπως η τζαζ.

Κανένα εξ αυτών των ειδών δεν υπήρχε την εποχή της ίδρυσης των ΗΠΑ, τουλάχιστον στη μορφή που τα γνωρίζουμε σήμερα.

Επίσης, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι μαύροι ή λατίνοι και, ενδεικτικά, τους λευκούς Αλεξάντερ Χάμιλτον, Τζορτζ Γουάσινγκτον και Άαρον Μπερ, τους υποδύονται λατίνοι ή μαύροι ηθοποιοί.

Στην εποχή αυτών των ιστορικών προσώπων, οι ελεύθεροι μαύροι Αμερικανοί δεν τολμούσαν να σκεφτούν να θέσουν υποψηφιότητα για βουλευτές πολλώ δε μάλλον για την προεδρία των ΗΠΑ.

Ακόμα, στο έργο, αυτοί οι πατέρες του αμερικανικού έθνους ραπάρουν.

Καμμία εξ αυτών των ιδιαιτεροτήτων δεν μείωσε την αξία του συγκεκριμένου έργου και τα απανωτά ξεπουλήματα των εισιτηρίων.

Η σκέψη πηγαίνει αναπόφευκτα στις αντιδράσεις στη χώρα μας, με αφορμή την Οδύσσεια του Νόλαν, για την οποία κυκλοφορούν εδώ και μήνες οι φήμες, ότι η μαύρη Λουπίνα Νιόνγκό θα υποδυθεί την ωραία Ελένη και ο τρανς άνδρας Έλιοτ Πέιτζ τον Αχιλλέα.

Αυτές οι φήμες, βέβαια, δεν έχουν επιβεβαιωθεί.

Το πλήρωμα των ηθοποιών αυτής της ταινίας περιλαμβάνει, επίσης, λατίνους, απωανατολίτες και ινδικής καταγωγής πρόσωπα.

Αλλά η φασαρία αφορά τη Νιονγκό και τον Πέιτζ και περιλαμβάνει οιμωγές περί αλλοιώσεως του πολιτισμού μας, κραυγές περί δικτατορίας της πολιτικής ορθότητας και της DEI, δήθεν προοδευτικότητα του Νόλαν και πολλά άλλα, που αγνοούν την καλλιτεχνική ελευθερία ενός σκηνοθέτη σε μια εποχή, που, επιτέλους, μη λευκά, μη cis και μη δυαδικά πρόσωπα διεκδικούν θέση ακόμα και σε ρόλους ιστορικών λευκών προσώπων.

Και μαζί αναδύουν μια αφόρητη υποκρισία περί προστασίας της ιστορίας, συχνά προερχομένη από τα ίδια πρόσωπα, που θαύμασαν τον ανιστορικό σμαραγδικό «Καποδίστρια» και δεν του βρήκαν κάτι επιλήψιμο.

Σκοπός ενός σκηνοθέτη είναι να πάρει ένα κλασικό έργο και να το επεξεργαστεί, όπως αυτός κρίνει.

Μπορεί να έχει το ταλέντο να το μετατρέψει σε κάτι εξαιρετικό με τις αλλαγές του.

Μπορεί να το διατηρήσει όπως παλιότεροι σκηνοθέτες και το αποτέλεσμα να θυμίζει πέπλουμ του '60, σαν αυτά που κάποτε προέβαλε τη ΕΡΤ1 τα μεσημέρια του Σαββάτου.

Μπορεί να συμβεί και το αντίθετο.

Αλλά εδώ, ακόμα δεν είδαμε την Οδύσσεια του Νόλαν και ουκ ολίγοι την έβγαλαν μάπα, επειδή μια μαύρη θα υποδυθεί, σύμφωνα με φήμες, την ωραία Ελένη.

Αν αληθινά μας ενδιαφέρει η ιστορία, δεν έχουμε παρά να τη μελετήσουμε πιο εντατικά και πιο προσεκτικά αντί να βάλουμε στο στόχαστρο όσους θεωρούμε, ότι την αλλοιώνουν, όπως έχει υποστηριχθεί σοβαρά για τη νολανική Οδύσσεια.

Η ιστορία δεν κινδυνεύει από κινηματογραφικές διασκευές, μαύρες Ελένες, λατίνους Χάμιλτον και ένα τρανς άνδρα Αχιλλέα.

Σκοπός της τέχνης είναι η ψυχαγωγία και όχι η διδασκαλία της ιστορίας.

Όσο για τα περί DEI που επιβάλλει μη λευκούς σε ρόλους, τους οποίους παραδοσιακά έπαιζαν λευκοί, αλλιώς μια ταινία με λευκό καστ θα μείνει εκτός βραβείων, ίσως πρέπει να θυμηθούμε βραβευμένες ταινίες όπως το "Ανόρα" ή το "Brutalist" ή το "Η μια μάχη μετά την άλλη", που όλες είχαν αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά λευκό πλήρωμα ηθοποιών.

Μάζεψαν άφθονα Όσκαρ και λοιπά βραβεία χωρίς να τις αποκλείσουν, επειδή δεν είχαν αρκετούς μη λευκούς και μη cis στρέιτ ηθοποιούς.

Ίσως, επίσης, μας διαφεύγει, ότι για αιώνες οι ηθοποιοί ήταν αποκλειστικά λευκοί και μια εποχή υποδύονταν μαύρους ή μη λευκούς χαρακτήρες με blackface ή μαύρισμα hawaiian ή ξανθοί γαλανομάτηδες υποδύονταν μεσανατολίτες της ρωμαϊκής εποχής.

Πλέον, μη λευκοί και μη cis στρέιτ διεκδικούν ρόλους σε κινηματογράφο και θέατρο και καλώς τους διεκδικούν.

Ψυχραιμία, λοιπόν! Υ.Γ. : Μια ιστορία από παλιότερες διακοπές μου : Προ ετών, στη Λυρική Σκηνή (Volksopera) της Βιέννης είχε ανεβεί η "Νυχτερίδα" του Γιόχαν Στράους, ίσως η πιο χαρακτηριστική βιεννέζικη οπερέτα.

Μια μαύρη έπαιξε το ρόλο της Αντέλε και ένας απωανατολίτης το ρόλο του Φάλκε.

Και οι δύο ήταν εξαιρετικοί και το κοινό απόλαυσε το συγκεκριμένο έργο χωρίς να ανοίξει μύτη. Στην Ελλάδα, κλαίμε με μαύρο δάκρυ, επειδή φοβόμαστε, ότι μια μαύρη θα παίξει το ρόλο της ωραίας Ελένης και κάποιοι κακοί ξένοι θα μας αλλοιώσουν την ιστορία. Υ.Γ2 : Σαφώς και στις ΗΠΑ υπήρξαν αντιδράσεις κατά του «Χάμιλτον», τόσο για το καστ του έργου όσο και για τον τρόπο, που παρουσιάστηκε η ιστορία των ΗΠΑ μέσα από αυτό π.χ. κατά πόσο ο Χάμιλτον ήταν αντιδουλειακός και για ποιο λόγο ο Γουάσινγκτον παρουσιάζεται ως συντάκτης κειμένων κατά της δουλείας, ενώ ήταν ιδιοκτήτης σκλάβων.

Δεν βλέπω για ποιο λόγο, όμως, πρέπει να μοιάσουμε σε όσους αντέδρασαν κατά του συγκεκριμένου μιούζικαλ στις ΗΠΑ :

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους