Σήμερα που έγινε η απονομή του βραβείου Καρλομάγνου στον Μάριο Ντράγκι (με παρουσία και του δικού μας πρωθυπουργού), έτυχε να είμαι επί τόπου στο Άαχεν και να ακούσω ζωντανά την ομιλία του, από τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολλά από αυτά που είπε ήταν βέβαια αναμενόμενα (είμαστε πλέον μόνοι μας χωρίς τις ΗΠΑ, ο κόσμος αλλάζει, πρέπει να μειώσουμε τη γραφειοκρατία και να κινούμαστε γρηγορότερα), το ενδιαφέρον όμως νομίζω ότι επικεντρώνεται στην πρότασή του για το πώς πρέπει να προχωρήσουμε, ξεκινώντας από αυτό το απόσπασμα: «Weak delivery erodes legitimacy, and weak legitimacy makes delivery harder still.

We must break that cycle.» Με απλά λόγια: όταν ο κόσμος δεν βλέπει να βελτιώνεται η ζωή του χάρις στην Ευρωπαϊκή Ένωση , αμφισβητεί το λόγο ύπαρξής της, κάτι το οποίο κάνει ακόμα πιο δύσκολο το να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα.

Πώς μπορεί να σπάσει ο κύκλος; Ο Ντράγκι έφερε το παράδειγμα του ευρώ, όπου ένα υποσύνολο χωρών αποφάσισε να προχωρήσει σε νομισματική ένωση χωρίς τις υπόλοιπες, και παρά τις δυσκολίες και την παρολίγον τραγωδία του 2012-2015, έφερε ένα αποτέλεσμα που πλέον όλοι αναγνωρίζουν.

Προτείνει λοιπόν (και δεν είναι ο μόνος) μια αντίστοιχη σειρά πρωτοβουλιών από υποσύνολα χωρών της ΕΕ, με τρεις βασικές προτεραιότητες: - Ενέργεια - Τεχνολογία - Άμυνα Είναι επίσης ενδιαφέρον ότι σε ολόκληρη την ομιλία του μίλησε αποκλειστικά και μόνο για το πώς η ΕΕ μπορεί να γίνει πιο ανταγωνιστική, χωρίς να αναφερθεί καθόλου στις κοινωνικές ανισότητες, τη μεταναστευτική πολιτική κλπ.

Ίσως ήταν λόγω έλλειψης χρόνου, ή επειδή είναι πρώην τραπεζίτης.

Είναι όμως και πρώην πρωθυπουργός, άρα κατανοεί τη σημασία αυτών των ζητημάτων.

Αν υπάρχει κάποιο έμμεσο μήνυμα σε αυτή την παράλειψη, μάλλον είναι ότι ο κοινωνικός ρόλος του κράτους προϋποθέτει τη δημιουργία πλούτου, κι επομένως την ανταγωνιστικότητα (κάτι με το οποίο βέβαια δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς). Η Ευρώπη είναι πολύ μπροστά σε σχέση με τις ΗΠΑ στο κοινωνικό κράτος και την κοινωνική συνοχή, μένει όμως όλο και πιο πίσω στην ανταγωνιστικότητα.

Εδώ όμως αξίζει να σημειώσουμε ότι τα σημερινά πολιτικά προβλήματα των ΗΠΑ δεν είναι άσχετα με την ανυπαρξία κοινωνικού κράτους.

Άθλια κρατική παιδεία, μηδενικά εργατικά δικαιώματα, ιδιωτικό σύστημα υγείας χωρίς οίκτο, κανένα δίχτυ ασφαλείας.

Η χώρα των ευκαιριών είναι ταυτόχρονα και ανελέητη σε όποιον σταθεί άτυχος, σπρώχνοντας αμέτρητους πολίτες στην αγκαλιά λαϊκιστών.

Τα βλέπουμε και στην Ευρώπη αυτά βέβαια, αλλά η κλίμακα είναι τελείως διαφορετική, κι αυτό (προς το παρόν τουλάχιστον) έχει κάνει τη διαφορά.

Η ομιλία του Ντράγκι, και ολόκληρη η τελετή, έγινε στο ιστορικό Δημαρχείο του Άαχεν, που έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του παλατιού του Καρλομάγνου.

Ο μισός περίπου πύργος που φαίνεται στα δεξιά της φωτογραφίας είναι από εκείνη την εποχή, πριν από 1.200 χρόνια, όταν το Άαχεν ήταν πρωτεύουσα της πρώτης καθαρά ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Απέναντι από το Δημαρχείο βρίσκεται ο καθεδρικός ναός της πόλης, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Καρλομάγνου, κι όπου στέφθηκαν 30 Γερμανοί βασιλείς και 12 βασίλισσες.

Αυτό το ιστορικό βάθος, που το βρίσκεις σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, αλλά ξεκάθαρα λείπει από την αμερικανική εμπειρία, είναι ένας από τους λόγους που οι Ευρωπαίοι δενόμαστε περισσότερο με τον τόπο μας, που θέλουμε να επιστρέψουμε σε αυτόν, που τον νοιώθουμε μοναδικό (ακόμα κι όταν δικαίως γκρινιάζουμε γι'αυτόν!). Κι αυτό με τη σειρά του βοηθάει να μη διαρραγεί πλήρως η κοινωνική συνοχή σε ταραγμένες περιόδους.

Η παράδοση είναι συχνά εμπόδιο στην καινοτομία και την πρόοδο, αλλά ταυτόχρονα είναι η σταθερή βάση στην οποία χτίζουμε. Ο Αμερικάνος αντιθέτως βρίσκεται σε μια αέναη κίνηση, ψάχνοντας κάθε στιγμή το μέρος με τις καλύτερες ευκαιρίες.

Ευημερεί πιο συχνά από εμάς, αλλά δένεται λιγότερο, κι αυτό έχει αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες.

Έχουμε πολλά να μάθουμε από την Αμερική, ειδικά όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα και την προσήλωση στο αποτέλεσμα.

Είναι θέμα επιβίωσης να το κάνουμε.

Οφείλουμε όμως να μάθουμε κι από τα λάθη της, και να θυμόμαστε τι είναι αυτό που κάνει την Ευρώπη μοναδική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους