ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΛΑΠΟΥΤΑΣ — Ο Ξεχασμένος Πολέμαρχος της 🔥 της Εθνικής Παλιγγενεσίας 🇬🇷⚔️ Στα βουνά της Γορτυνίας, στην Παλούμπα όπου οι αγέρωχοι πέτρινοι όγκοι της φύσης υψώνουν την κόχη τους προς το...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια μέρα σαν αυτή που ξημερώνει στις 15 Μαΐου του 1786 γεννήθηκε ο Δημήτριος Πλαπούτας, γιος του κλεφταρματολού Νικόλα‑Κόλια Πλαπούτα.

Από νωρίς γνώρισε τον πόνο της καταπίεσης και την ανάσα της ελευθερίας μια ανάσα που δεν άφησε ποτέ, ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια. Ο Δημήτρης δεν ήταν απλώς ένας οπλαρχηγός.

Ήταν φιλικός, στρατιώτης του ονείρου για μια ανεξάρτητη πατρίδα, συμπαραστάτης και στενός συνεργάτης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, ενώνει τη ζωή του με τη Στεκούλα Κολοκοτρώνη, ξαδέλφη του γέρου του Μοριά όχι απλά μια ένωση καρδιάς, αλλά σύμπλευση ιδεών και σκοπού.Η Στεκούλα είναι ιδιαίτερα γνωστή για ένα κατόρθωμά της, διότι σε κάποια μάχη με τους Λαλαίους Τούρκους αφόπλισε και σκότωσε τον Αχμέτ Αγά.

Όταν οι Τούρκοι έσφιξαν τον κλοιό, ο Πλαπούτας καταφεύγει στη Ζάκυνθο και εντάσσεται στον αγγλικό στρατό ως εκατόνταρχος.

Η υπηρεσία του εκεί δεν τον αλλοίωσε αντίθετα, γαλβάνισε το πείσμα του και την αγάπη του για την πατρίδα.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, την αδελφότητα των ονειροπόλων που προετοίμαζε τον ξεσηκωμό.

Με την επανάσταση να ξεσπά, ο Πλαπούτας ηγείται σώματος όπλων, πολύτιμος σύμμαχος του Κολοκοτρώνη, και συμμετέχει σε θρυλικές μάχες στο Βαλτέτσι, στο Λάλα, στην Τριπολιτσά, στα Δερβενάκια, στην Πάτρα, στον Ακροκόρινθο.

Η ανδρεία του δεν ήταν μόνο στο πεδίο της πάλης· ήταν στην καρδιά φρόνηση, στρατηγική, πίστη στον αγώνα για ελευθερία.

Το 1823 του απονέμεται ο βαθμός του στρατηγού.

Μόλις η Ελλάδα ανασαίνει το πρώτο της ελεύθερο φως, ο Πλαπούτας δεν αποσύρεται αναλαμβάνει καθήκοντα, οργανώνει ατάκτα σώματα, αγωνίζεται και μέσα στην πολιτική σκηνή.

Μα ο δρόμος της τιμής δεν ήταν στρωμένος με δάφνες χωρίς βάρος.

Στην ταραγμένη εποχή της Αντιβασιλείας, κατηγορήθηκε μαζί με τον Κολοκοτρώνη για “εσχάτη προδοσία”. Η δίκη τους στο Ναύπλιο συγκλόνισε.

Καταδικάστηκαν σε θάνατο, αλλά η λαϊκή οργή και η δόξα που είχαν κερδίσει τους χάρισαν αμνηστία.

Παρόλα αυτά, ο Πλαπούτας δεν επέλεξε τη σιωπή.

Στην καρδιά του πάντα είχε την Ελλάδα και γι’ αυτήν πάλεψε, όχι μόνο με όπλο, αλλά με λόγο και παρουσία.

Εκλέχτηκε βουλευτής Καρύταινας, γερουσιαστής, και πήρε τον τίτλο του επίτιμου υπασπιστή του βασιλιά Όθωνα.

Η τελευταία του πνοή, όμως, ήταν γαλήνια.

Στον πύργο του στην Παλούμπα, όπου η γη είχε ποτιστεί από τον ιδρώτα της ελευθερίας, ο Δημήτρης Πλαπούτας επέστρεψε στην πατρώα αγκαλιά του θανάτου τον Ιούλιο του 1864.

Και η μνήμη του δεν έμεινε σιωπηλή. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης του αφιέρωσε ένα επιτύμβιο ποίημα, σκληρό και τρυφερό μαζί, όπου η ψυχή του στρατηγού πετά προς τον Λάλα, προς το σημείο όπου έπεσε ο αδερφός του δείγμα ότι ακόμα κι από τον θάνατο, ο ήρωας κρατά το μετερίζι. «Πάψε, Ρουφιά, το βογγητό … γιατί ο Πλαπούτας και νεκρός κρατεί το μετερίζι.» Αυτός ήταν ο Πλαπούτας άνθρωπος της πράξης, της τιμής, της καρδιάς.

Ένας ξεχασμένος ήρωας που όμως δεν σταμάτησε ποτέ να αγαπά και να παλεύει γι’ αυτό που πίστευε πιο πολύ, την ελευθερία της Ελλάδας.🇬🇷⚔️ ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους