Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Νεοειδωλολατρεία - Από τον Βάαλ στη λατρεία του εαυτού μας» «Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία.

Ας μη περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο.

Θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα.

Ανήφορος πια δεν υπάρχει.

Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ’ απομείνουνε, “το μικρόν ποίμνιον” που είπε ο Χριστός.». ~Φώτης Κόντογλου~ Η εποχή μας δεν γκρέμισε τα είδωλα απλά τα άλλαξε,τα αντικαταστήσε.Δεν τα προσκυνά πια μέσα σε μαρμάρινους ναούς, κάτω από χρυσά θυμιατήρια και αρχαίους βωμούς, αλλά μέσα σε στάδια, οθόνες, εμπορικά κέντρα και ψηφιακές πλατφόρμες.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να ειρωνεύεται τον αρχαίο ειδωλολάτρη που γονάτιζε μπροστά σε ξόανα, όμως ο ίδιος γονατίζει καθημερινά μπροστά σε άλλες θεότητες, πιο ύπουλες, πιο ελκυστικές και πιο επικίνδυνες, διότι δεν εμφανίζονται ως θεοί αλλά ως «τρόπος ζωής», ως «κουλτούρα», ως «διασκέδαση», ως «δικαίωμα», ως «ελευθερία». Κάποτε οι άνθρωποι λάτρευαν τον Βάαλ και την Αστάρτη.

Σήμερα λατρεύουν το χρήμα, το σώμα, τη φήμη, την επιτυχία, την κατανάλωση, την εικόνα.

Άλλοτε οι ειδωλολάτρες έκαιγαν θυμίαμα στους αυτοκράτορες,σήμερα οι μάζες καίνε την ψυχή τους για διασημότητες, αθλητές, influencers, τραγουδιστές και ομάδες.

Το πάθος παρέμεινε το ίδιο,μόνο τα ονόματα άλλαξαν.

Και τι άλλο είναι ο σύγχρονος φανατισμός παρά μια νέα θρησκεία χωρίς Θεό;Δες τα πλήθη στα γήπεδα.

Άνθρωποι που δεν πατούν ποτέ σε εκκλησία, που αδιαφορούν για το Ευαγγέλιο, που δεν δάκρυσαν ποτέ για την πτώση της ψυχής τους, κλαίνε, ουρλιάζουν, τρέμουν, μάχονται και ζουν ολόκληρη τη ζωή τους για ένα σύλλογο, ένα έμβλημα, ένα χρώμα.

Φοράνε τα “ιερά” τους ενδύματα, αποστηθίζουν ύμνους, κάνουν προσκυνήματα στα γήπεδα, φλέγονται από μανία για τους “αντιπάλους”, ακριβώς όπως οι αρχαίοι όχλοι που χωρίζονταν σε φατρίες γύρω από τους θεούς και τους αρματοδρόμους τους.

Το στάδιο έγινε ναός και ο αθλητής έγινε αντικείμενο λατρείας.Ακόμη πιο τρομακτικό είναι το γεγονός ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πως λατρεύει.

Νομίζει ότι είναι ελεύθερος, ενώ είναι δούλος των παθών του.

Νομίζει ότι ξεπέρασε τη θρησκεία, ενώ απλώς αντικατέστησε τον Χριστό με χίλια άλλα είδωλα.

Δείτε τον παροξυσμό των μαζών στις μεγάλες συναυλίες.

Πρόσφατα στην Αθήνα, στη συναυλία των Metallica, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πάνω από ενενήντα χιλιάδες ψυχές(και εάν υπήρχε η δυνατότητα θα ήταν ακόμη τόσοι)πλημμύρισαν τον χώρο σαν να κατευθύνονταν σε κάποια παγκόσμια "τελετουργία". Άνθρωποι ξενύχτησαν, ξόδεψαν υπέρογκα ποσά, ταξίδεψαν από πόλεις και χώρες, περίμεναν με αγωνία μήνες ολόκληρους για δύο ώρες “μυσταγωγίας”. Και όταν άρχισε η μουσική, το πλήθος ενώθηκε σαν ένα σώμα,χέρια σηκωμένα στον αέρα, κραυγές, έκσταση, παραλήρημα.

Πόσο μοιάζει αυτό με τις διονυσιακές τελετές της παρακμασμένης Ρώμης! Πόσο μοιάζει με τα αρχαία όργια λατρείας, όπου ο άνθρωπος χανόταν μέσα στη μέθη της μάζας για να ξεχάσει το υπαρξιακό του κενό! Η ίδια αυτή νοοτροπία φαίνεται ακόμη και στα πιο καθημερινά πράγματα.

Άνθρωποι στήνονται για ώρες έξω από καταστήματα για να δοκιμάσουν ένα “διάσημο” σάντουιτς, μια μπριζόλα ή ένα γλυκό που έγινε μόδα στα κοινωνικά δίκτυα.

Περιμένουν υπομονετικά μέσα σε ουρές, ταξιδεύουν, πληρώνουν ακριβά και φωτογραφίζουν το πιάτο τους ή τραβούν βίντεο με κομμένη την ανάσα κάποιον ταβερνιάρη που τους κόβει την μπριζόλα και τους αλάτιζει το κρέας λες και τελεί κάποιο ιερό μυστήριο.

Όμως οι ίδιοι συχνά θεωρούν κουραστικό, υπερβολικό ή ακόμη και “χαμένο χρόνο” να αφιερώσουν μία ώρα την εβδομάδα στην προσευχή, στην Εκκλησία ή στη σιωπή που χρειάζεται η ψυχή για να αναπνεύσει.

Το πιο τραγικό δε είναι η υποκρισία της εποχής μας.

Οι ίδιοι άνθρωποι που μπορούν να αφιερώσουν μία και δύο ημέρες για μια συναυλία ή έναν ποδοσφαιρικό αγώνα να ταξιδεύουν ώρες, να περιμένουν σε ατελείωτες ουρές, να εξαντλούνται σωματικά χωρίς παράπονο με την ίδια ευκολία μπορούν να χλευάσουν μια ηλικιωμένη γυναίκα που περιμένει υπομονετικά στην ουρά για να προσκυνήσει μια εικόνα ή μια μάνα που πηγαίνει με τα γόνατα στην εκκλησία για να εκπληρώσει ένα τάμα της.

Θεωρούν “φανατισμό” την πίστη, αλλά αποκαλούν “κουλτούρα”, “πάθος” και “εμπειρία ζωής” τη δική τους αφοσίωση στα θεάματα και στα είδωλα της εποχής.

Χλευάζουν τη μετάνοια ως οπισθοδρόμηση, ενώ οι ίδιοι ζουν μέσα σε μορφές λατρείας μόνο που οι δικοί τους ναοί έχουν προβολείς, γιγαντοοθόνες και διαφημίσεις αντί για καντήλια και θυμίαμα.Κι όμως, η γριά που δακρύζει μπροστά σε μια εικόνα μπορεί να κρύβει μέσα της περισσότερη αλήθεια, περισσότερη ταπείνωση και περισσότερη ελπίδα από έναν ολόκληρο πολιτισμό που έμαθε να κοροϊδεύει την πίστη αλλά να προσκυνά χωρίς ντροπή το χρήμα, τη διασκέδαση και το εγώ του.

Δεν είναι βέβαια το πρόβλημα η μουσική καθ’ εαυτήν ούτε ο αθλητισμός, ούτε το καλό κρασί και το φαγητό.

Ούτε η τέχνη ούτε η ανθρώπινη δημιουργία είναι κακές.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο άνθρωπος ζητά από αυτά σωτηρία, πληρότητα και νόημα.

Όταν εκεί που έπρεπε να κατοικεί ο Θεός, εγκαθίσταται το είδωλο.

Τότε η ψυχή αδειάζει και αρχίζει να ζητά ολοένα μεγαλύτερες δόσεις θορύβου, θεάματος και συγκίνησης για να μη νιώθει το εσωτερικό της σκοτάδι.Το πιο φοβερό σημείο της εποχής μας δεν είναι ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει πάντοτε αμάρτανε.

Δεν είναι ότι παρασύρεται από τα πάθη πάντοτε παρασυρόταν.

Το πραγματικά τρομακτικό είναι ότι έχασε πλέον ακόμη και την επίγνωση της πτώσης του.

Έπαψε να πενθεί για την εσωτερική του ερήμωση.

Δεν νιώθει ότι πεινά πνευματικά, γιατί έμαθε να γεμίζει το κενό του με αδιάκοπο θόρυβο.

Ο παλαιός άνθρωπος, ακόμη και μέσα στην αμαρτία του, διατηρούσε συχνά μια αίσθηση ιερού.

Ήξερε πως υπάρχει κάτι ανώτερο από τον ίδιο.

Σήμερα ο άνθρωπος ανακήρυξε τον εαυτό του υπέρτατο μέτρο των πάντων.

Δεν λέει πια «γενηθήτω το θέλημά Σου», αλλά «γενηθήτω το θέλημά μου». Και έτσι η παλαιά ειδωλολατρεία κορυφώθηκε στη νέα και ύστατη μορφή της τη λατρεία του εαυτού μας.Ίσως τελικά η μεγαλύτερη φτώχεια της εποχής μας να μην είναι οικονομική, ούτε πολιτική, ούτε τεχνολογική, αλλά πνευματική.Ο άνθρωπος έμαθε να φωτίζει τις πόλεις του, αλλά όχι την ψυχή του.

Έμαθε να γεμίζει τη ζωή του με εικόνες, ήχους και πληροφορίες, αλλά μέσα στον θόρυβο έχασε τη σιωπή όπου μιλά η αλήθεια.

Και έτσι, ενώ ο κόσμος δείχνει πιο γεμάτος από ποτέ, η καρδιά του ανθρώπου μοιάζει ολοένα πιο άδεια.

Γιατί τίποτε πρόσκαιρο δεν μπορεί να γεμίσει μια ψυχή που πλάστηκε για το αιώνιο.

Τα είδωλα της κάθε εποχής πάντοτε υπόσχονταν ζωή, αλλά στο τέλος άφηναν πίσω τους κόπωση, κενό και μοναξιά.

Μόνο τα ονόματά τους αλλάζουν μέσα στους αιώνες.Ίσως γι’ αυτό, μέσα σε έναν κόσμο που φωνάζει ασταμάτητα, η πιο επαναστατική πράξη να είναι ακόμη η σιωπή, η προσευχή, η ταπείνωση και η αναζήτηση του Θεού.Γιατί όταν θα σβήσουν τα φώτα, όταν θα κοπάσει ο θόρυβος και όταν ο άνθρωπος θα μείνει μόνος απέναντι στην αλήθεια της ψυχής του, τότε θα απομείνει μόνο ένα ερώτημα.. Τι ήταν τελικά αυτό που λάτρεψες περισσότερο στη ζωή σου; Τελικά άξιζε τον κόπο; ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους