Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη, αλλά μ' αρέσει να τη λέω συνέχεια σαν τους θείους που κάθονται με τη νεολαία στα οικογενειακά τραπέζια. Κλειστό Νεάπολης, Σεπτέμβριος του 1993.

Έχουμε μαζευτεί όλοι να δούμε επιτέλους από κοντά τον Νάσο τον Γαλακτερό, που ήρθε επιτέλους Θεσσαλονίκη, αφού μόλις είχαν τελειώσει τα δικαστήρια, τα συλλαλητήρια, οι Βενιζέλοι, τα ΑΣΕΑΔ κτλ και έχει κατοχυρωθεί η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ.

Φτάνει, λοιπόν, ένα αυτοκίνητο στο κλειστό του Στρεμπενιώτη και νάσου ο Νάσος βγαίνει έξω μαζί με το άλλο πολυσυζητημένο πρόσωπο των ημερών, ένα άγουρο πανύψηλο πιτσιρίκι 17 ετών, για το οποίο σκάσαμε καμία 300 εκατομμύρια ελληνικές δραχμές στον Δαναό Τρικάλων για να τον πάρουμε από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό και μελλοντικά τον προορίζαμε για αντι-προδότη.

Αυτόγραφο εγώ δεν έχω ζητήσει ποτέ και από κανέναν στη ζωή μου.

Έβλεπα τότε σαν παιδάκι από κοντά Μπάνε, Κόρφα, έχουμε παίξει μονό με τον Κλιφ στις ακαδημίες, έχει τύχει να πιω μπύρες στη Μαγιόρκα με τον Joe Elliott των Def Leppard, αλλά πάντα το θεωρούσα χαζό να τους ζητάω μια υπογραφή σε ένα κομμάτι χαρτί.

Κατεβαίνουν, λοιπόν που λέτε, Νάσος και Ευθύμης, μας μιλάνε λίγο, χρειαζόμαστε κάποια δευτερόλεπτα μέχρι να φτάσει το βλέμμα μας από τα πόδια στο κεφάλι τους, εγώ συνεχίζω να μη ζητάω αυτόγραφο - λέω ήμουν τετ-α-τετ με συμπαίκτη του Τζόρνταν ρε φίλε, με πρωταθλητή ΝΒΑ, ε δε θα ζητήσω τώρα από τον Νάσο! Αυτοί να υπογραφούν αβέρτα στα υπόλοιπα πιτσιρίκια, εγώ απλά να τους βλέπω.

Ξεκινάει το ζέσταμα, όλοι έδιναν αυτόγραφα σε όλους, εγώ να συνεχίζω να αρνούμαι κατηγορηματικά.

Με τον Μακεδονικό νομίζω παίζαμε, χαλαρό φιλικό προετοιμασίας, ο Μπάνε ήταν τραυματίας και δεν έπαιζε.

Όλοι οι υπόλοιποι εκεί. Ίβκοβιτς, Σούλης, Κόρφας, Σάβιτς, Μπέρι, τους έχει ζαλίσει όλους ο Νάσος, "ψιτ και ψιτ" κάθε φορά για να του δίνουν τη μπάλα, παίζει καλά θυμάμαι, θα τα σαρώσουμε όλα φέτος λέγαμε που επιτέλους βρήκαμε το 3αρι που ψάχναμε.

Η υπόλοιπη ομάδα ψιλοβαριόταν ή τελοσπάντων έκανε συντήρηση δυνάμεων, εμείς περιμέναμε τις κλασικές τις 40αρες που ρίχναμε με αυτές τις ομάδες, κερδίσαμε μόνο με 19 ή κάτι τέτοιο.

Πλησιάζει προς το τέλος του το ματς, εμείς όλοι στα κάγκελα, με το που σφυρίξει ο διαιτητής μάγκες μπουκάρουμε και τα κλασικά, να ζητήσουμε (τι άλλο?) αυτόγραφα! Άι σιχτίρ ρε μλκς, φέρτε ένα χαρτί κι ένα στυλό, θα πάρω κι εγώ! Ορμάω που λέτε μέσα με το που τελειώνει ο αγώνας και την πέφτω στον Μπέρι. "Ουόλτερ γκιβ μι εν ότογκραφ μάι μεν". Με κοιτάει, παίρνει μια φάτσα λες και είχα κάτι που κολλάει, κουνάει έντρομος τα χέρια του προσπαθώντας να με διώξει, μου λέει ένα ξερό "ΝΟ" και αρχίζει και τρέχει! Αυτόγραφο ε? ΝΑ! Χρόνια Πολλά του είπαμε?

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους