Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΗ ΣΤΙΣ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ ΕΦΗΒΩΝ- μου γράψατε πολλοί φίλοι εδώ στα σχόλια στις πρόσφατες μου δημοσιεύσεις.

Διάβασε τα νούμερα των ερευνών για την ψυχική υγεία των εφήβων στην Ελλάδα.

Πες μου, εσύ τι πιστεύεις; Η Ελλάδα έχει παιδιά που καταρρέουν σιωπηλά. Η Ελλάδα περνάει μια σιωπηλή κρίση ψυχικής υγείας στους νέους.

Και ακόμη δεν έχουμε αποφασίσει αν θέλουμε να το παραδεχτούμε.

Και αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία των νέων σαν «ατομική υπόθεση», θα συνεχίσουμε να μετράμε τραγωδίες.

Κάθε φορά που ένα παιδί αυτοκτονεί ή κάνει απόπειρα, η κοινωνία ψάχνει μια “εύκολη” εξήγηση: «Οι Πανελλήνιες.» «Τα social media.» «Οι γονείς.» «Το σχολείο.» Αλλά η αλήθεια είναι πολύ πιο τρομακτική.

Δεν πρόκειται για “ένα γεγονός”. Πρόκειται για συσσωρευμένη ψυχική εξάντληση. Ναι.

Το κράτος έχει ευθύνη.

Όχι τη μοναδική ευθύνη - αλλά τεράστια ευθύνη.

Γιατί η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΔΕΝ είναι “ιδιωτική υπόθεση”. ΕΊΝΑΙ ΖΉΤΗΜΑ ΔΗΜΌΣΙΑΣ ΥΓΕΊΑΣ.

Γιατί όταν δύο 17χρονα κορίτσια φτάνουν να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει μέλλον, δεν μιλάμε πια μόνο για «μια δύσκολη εφηβεία». Μιλάμε για κοινωνική και ψυχική κρίση.

Και πριν βιαστεί κάποιος να πει: «Ε, πάντα υπήρχαν αυτά…» Ναι. Υπήρχαν.

Απλώς παλιότερα ΔΕΝ μιλούσαμε γι’ αυτά. Στην Ελλάδα για δεκαετίες πολλές αυτοχειρίες κρύβονταν: — από ντροπή — από φόβο κοινωνικού στιγματισμού — για θρησκευτικούς λόγους — για να «μη μαθευτεί στη γειτονιά» Σήμερα υπάρχει μεγαλύτερη ορατότητα.

Και αυτό μας αναγκάζει επιτέλους να κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα.

Και η πραγματικότητα είναι σκληρή. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 1 ΣΤΟΥΣ 4 ΕΦΗΒΟΥΣ 15–19 ΕΤΩΝ ΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ΟΤΙ ΖΕΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ.

Ένα στα τέσσερα παιδιά.

Έρευνα σε ελληνικό δείγμα νέων 15–24 ετών έδειξε ότι: 🔸σχεδόν 29% παρουσίαζε καταθλιπτικά συμπτώματα 🔸περίπου 15% εμφάνιζε σημαντικό άγχος Ο ΟΟΣΑ μιλά πλέον ανοιχτά για «κρίση ψυχικής υγείας των νέων», σημειώνοντας ότι η επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης παιδιών και εφήβων είναι μια μακροχρόνια τάση που επιταχύνθηκε τα τελευταία χρόνια.

Και ξέρετε ποιοι παράγοντες αναφέρονται ξανά και ξανά από τους ειδικούς; ♦️τραύματα της παιδικής ηλικίας ♦️δυσμενείς παιδικές εμπειρίες (ACE’s) ♦️ακαδημαϊκή πίεση ♦️οικονομική ανασφάλεια ♦️σόσιαλ μίντια και σύγκριση ♦️μοναξιά ♦️bullying και cyberbullying ♦️φόβος για το μέλλον ♦️ “information overload” ♦️αίσθηση ότι «το μέλλον είναι σκοτεινό» ♦️αίσθηση απελπισίας Αυτό ζουν τα παιδιά μας.

Έναν διαρκή ψυχολογικό συναγερμό.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον έχουμε: ⛔σχολεία χωρίς μόνιμους ψυχολόγους ⛔σοβαρές ελλείψεις παιδοψυχιάτρων ⛔άνιση κατανομή υπηρεσιών ψυχικής υγείας ⛔τεράστιες λίστες αναμονής σε δημόσιες δομές ⛔οικογένειες που δεν μπορούν να πληρώσουν θεραπεία ⛔παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες με σοβαρές ελλείψεις ⛔εκπαιδευτικούς χωρίς ουσιαστική εκπαίδευση στην αναγνώριση ψυχικής κρίσης Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ένα παιδί γράφει: «Δεν βλέπω τίποτα θετικό στο μέλλον μου.» Η κατάθλιψη ΔΕΝ είναι τεμπελιά.

ΔΕΝ είναι αχαριστία.

ΔΕΝ είναι «δραματοποίηση». Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Ο άνθρωπος ΔΕΝ βλέπει: «έχω επιλογές». Βλέπει: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ». Και αυτό είναι που κάνει την αυτοχειρία τόσο τρομακτική. ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΠΕΖΗΣΑΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΥΝ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ. ΉΘΕΛΑΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ Ο ΨΥΧΙΚΟΣ ΠΟΝΟΣ.

Αυτό πρέπει να το ακούσουμε.

Γιατί έχουμε χτίσει μια κοινωνία όπου τα παιδιά μαθαίνουν: ✅να αποδίδουν ✅να πετυχαίνουν ✅να συγκρίνονται ✅να φοβούνται την αποτυχία Αλλά όχι: 🛑να ζητούν βοήθεια 🛑να αντέχουν το συναίσθημα 🛑να μιλούν για την απελπισία 🛑να αποτυγχάνουν χωρίς να νιώθουν ότι τελείωσε η ζωή τους ΚΑΙ ΟΧΙ - ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΑΠΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ «ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ» ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΕΣ.

Αλλά μπορούν να λειτουργήσουν ως ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ πάνω σε έναν ήδη ΕΥΑΛΩΤΟ ΨΥΧΙΣΜΟ.

Όπως και η απώλεια.

Η μοναξιά.

Η κατάθλιψη.

Το τραύμα.

Η αίσθηση ότι «δεν αντέχω άλλο». Δεν χρειάζεται πολιτική εκμετάλλευση.

Χρειάζεται εθνικός συναγερμός για την ψυχική υγεία των νέων.

Χρειάζεται: ✅ψυχολόγος σε ΚΑΘΕ σχολείο που θα ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ εκεί και ΔΕΝ θα αλλάζει κάθε χρόνο και ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΣΠΑΤΑΙ σε 2-3 διαφορετικά σχολεία ✅δωρεάν και άμεση πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας ✅εκπαίδευση γονέων ✅εκπαίδευση εκπαιδευτικών ✅ψυχική παιδεία από το δημοτικό ✅αποστιγματισμός της θεραπείας ✅καμπάνιες ενημέρωσης ✅ουσιαστική πρόληψη Γιατί δεν είναι φυσιολογικό παιδιά 16 και 17 ετών να πιστεύουν ότι «η ζωή τελείωσε». Και αν δεν δράσουμε τώρα, η σιωπή μας θα συνεχίσει να κοστίζει ζωές.

Εσύ πιστεύεις ότι το κράτος έχει ευθύνη; Αν συμφωνείς με αυτό το ποστ ΜΟΙΡΑΣΟΥ το για να αλλάξουμε κάτι όλοι μαζί. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Basta, M., Micheli, K., Koutra, K., Mastorakos, G., Chatzi, L., & Vgontzas, A. N. (2022). Depression and anxiety symptoms in adolescents and young adults in Greece.

Journal of Affective Disorders Reports, 8, 100334. https://doi.org/10.1016/j.jadr.2022.100334 Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2021). Child and adolescent mental health in the 21st century. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/1092c3cb-en UNICEF Innocenti. (2025). Child well-being in an unpredictable world: Report card 19. UNICEF Office of Research – Innocenti. https://www.unicef.org World Health Organization. (2021). Mental health of adolescents. World Health Organization. https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/adolescent-mental-health World Health Organization Regional Office for Europe. (2023). Addressing child and adolescent mental health in Europe. WHO Europe. https://www.who.int/europe/health-topics/mental-health/addressing-child-and-adolescent-mental-health Xylouris, G., Anagnostopoulos, D., & Kolaitis, G. (2024). The mental health care system for children and adolescents in Greece. Frontiers in Health Services, 4, Article 1470053. https://doi.org/10.3389/frhs.2024.1470053

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους