Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι ότι εκείνη την καλοκαιρινή βραδιά του 1982 έκανε πολύ ζέστη, αλλά σίγουρα δεν ήταν ικανή να μας εμποδίσει να ανηφορίσουμε στο Βουνό, τα νιάτα, βλέπετε, ήταν ασυγκράτητα και όλοι ξέραμε ότι ο μέγας και τρανός βασιλιάς των blues, ο Β.Β. King, στην πρώτη του φορά στην Αθήνα, μας περίμενε για να μας τρατάρει μια αξέχαστη βραδιά.

Οι περισσότεροι πιστοί είχε ήδη περάσει την πύλη του θεάτρου με τα εισιτήριά τους, η μικρή αστυνομική δύναμη πίσω της την είχε αμπαρώσει και πολλοί οι τζαμπατζήδες όπως ο υποφαινόμενος είχαμε στριμωχτεί στα κάγκελα φωνάζοντας διάφορα περιπαικτικά σχόλια προς τους λιγοστούς φρουρούς της έννομης τάξης που στέκονταν ανάμεσα σε εμάς και τη μεγάλη σκηνή.

Μερικοί καθυστερημένοι «νομιμόφρονες» προσπαθούσαν να διασχίσουν το πλήθος κρατώντας ψηλά τα μαγικά χαρτάκια.

Οι αστυνομικοί τα επιθεωρούσαν και άνοιγαν την πύλη ίσα ίσα για να περάσουν, ενώ εμείς, οι υπόλοιποι, συνεχίζαμε το κράξιμο και τον χαβαλέ.

Ο επικεφαλής, τον θυμάμαι σαν τώρα, ένας μεγαλόσωμος και παχύσαρκος άνδρας σε αρκετά προχωρημένη ηλικία για να έχει συνταξιοδοτηθεί, στεκόταν παραδίπλα αυστηρός. «Ό,τι και να κάνετε, ό,τι και να λέτε, κανείς δεν μπαίνει στο θέατρο χωρίς εισιτήριο». Συμπτωματικά ή όχι, βρίσκομαι μπροστά στα κάγκελα διασκεδάζοντας τη φάση και λέγοντας διάφορες αρλούμπες προς τα όργανα, είμαι είκοσι και κάτι ψιλά, και καθώς η ώρα περνάει και ακούγονται οι πρώτες νότες, η ανυπομονησία μεγαλώνει και το σπρωξίδι συνεχίζεται σε λίαν επικίνδυνο βαθμό για εμάς τους λιγοστούς στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Η πίεση αρχίζει να γίνεται λιγάκι ασφυκτική.

Ο επικεφαλής κάτι λέει στον αστυνομικό που κρατάει τα «κλειδιά» και τότε εκείνος μισανοίγει την πύλη κάνοντας ένα νόημα σαν έλεγε, «Ορίστε, κοπιάστε». Δεν θυμάμαι αν μπήκα πρώτος στο θέατρο, σημασία έχει ότι μπήκα, και μαζί μου μπήκαν πέντε έξι άλλοι, πριν ο αξιωματικός εκστομίσει μια εντολή και η καγκελόπορτα κλείσει αμέσως πίσω μας.

Είμαστε εμείς κι εμείς περικυκλωμένοι από καμιά δεκαριά μπάτσους, ακούγοντας τη γνώριμη φωνή του Μεγάλου από τη σκηνή να τα δίνει όλα από την αρχή με μια φοβερή ορχήστρα. «Συλλαμβάνεστε για παράνομη είσοδο», λέει ο αρχιμπάτσος και μας διατάζει τα καθίσουμε στο μακρόστενο πεζούλι δεξιά της εισόδου, με τους νεαρούς υφιστάμενούς του να μας κοιτάζουν απειλητικά.

Οι απέξω αρχίζουν να τους βρίζουν, συνεχίζοντας να πιέζουν στα κάγκελα, ενώ εμείς περιμένουμε υπομονετικά την ετυμηγορία για τη συνέχεια.

Και ευτυχώς είναι αίσια.

Αφού περνάει κανένα δεκάλεπτο με τους μπάτσους να μας πιλατεύουν, ο επικεφαλής επιστρέφει κοντά μας και με ένα νόημα δείχνει προς τη σκηνή λέγοντας, «Φευγάτε…» Και είμαστε φευγάτοι και τρέχουμε πανευτυχείς προς το εσωτερικό του θεάτρου κραυγάζοντας ενθουσιασμένοι για να παρακολουθήσουμε ένα Γίγαντα των blues σε όλο του το μεγαλείο να κεντάει πάνω στις χορδές της Lucille (συνήθως μια μαύρη Gibson ES-355). Δεν θυμάμαι, νομίζω τελικά η πύλη άνοιξε και πέρασαν όλοι... Αξέχαστη βραδιά, με έναν άνθρωπο που μια ημερομηνία σαν τη σημερινή, το 2015, βαρέθηκε να παίζει συνέχεια στον ίδιο πλανήτη και έφυγε για την αγύριστη περιοδεία του στο σύμπαν.

Με την επιβλητική του παρουσία και το αστείρευτο ταλέντο του, ο B.B. King άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι στην λαϊκή κουλτούρα, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ blues, rock και soul και αναδεικνύοντας τη δύναμη της ηλεκτρικής κιθάρας με το χαρακτηριστικό του στυλ.

Η επιρροή του εκτείνεται σε ολόκληρο το μουσικό φάσμα, εξασφαλίζοντας τη θέση του ως ένας από τους καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν τον ήχο του 20ού αιώνα.

Υπήρξε μέντορας και άσκησε βαθιά επιρροή σε αμέτρητους καλλιτέχνες, όπως οι Jimi Hendrix, Duane Allman, Eric Clapton και Keith Richards, με δάχτυλα μαγικά και μια φωνή βιμπράτο που κυριολεκτικά καθήλωνε.

Η κιθάρα του, η Lucille, έγινε ένα από τα πιο διάσημα όργανα στην ιστορία της μουσικής και με το «The Thrill is Gone», το 1969, ο King εκτινάχτηκε στο παγκόσμιο στερέωμα εδραιώνοντας τη δημοτικότητά του στο ευρύ κοινό για να γίνει ένας από τους πρώτους αναγνωρισμένους αστέρες των blues, μετατρέποντας, μαζί με άλλους δυο συνονόματούς τους, τον Albert και τον Freddie, ένα αμερικανικό είδος μουσικής σε διεθνή γλώσσα.

Στα 70 του χρόνια έδινε πάνω από 200 συναυλίες τον χρόνο και συνέχισε να δίνει συναυλίες μέχρι τα 80 του χρόνια, φέρνοντας τα blues μπλουζ σε ένα ποικιλόμορφο παγκόσμιο κοινό.

Η τελευταία ζωντανή εμφάνιση του B.B. King πραγματοποιήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2014 στο House of Blues του Σικάγου.

Ο 89χρονος θρύλος της μπλουζ αρρώστησε κατά τη διάρκεια της συναυλίας λόγω εξάντλησης και αφυδάτωσης, γεγονός που τον ανάγκασε να ακυρώσει το υπόλοιπο της περιοδείας του, πριν πεθάνει το 2015.

To 1987 εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame και το 2003, το περιοδικό Rolling Stone των κατέταξε ως τον τρίτο μεγαλύτερο κιθαρίστα όλων των εποχών, πίσω μόνο από τον Hendrix και τον Allman. John Kastanaras @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους