Original Post

Πλήρες Κείμενο:

TO NAYAΓΙΟ  Η σεζόν για τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη τελείωσε χθες βράδυ, για μένα προσωπικά που δεν πολυασχολούμαι με το τσίρκο των Ελληνικών τελικών μάλλον και τελείωσε γενικώς.

Μας τελειώσαν και τα "αν όμως΄", τα "ωστόσο", τα σενάρια, οι ελπίδες, η αγωνία, οι αναστεναγμοί.  Ο Παναθηναϊκός ανέβηκε στη ζυγαριά του elimination game και βρέθηκε ελλιποβαρής.

Ο αποκλεισμός του από το final 4 της Αθήνας είναι δίκαιος, και είναι η φυσική συνέπεια της κακής του αγωνιστικής εικόνας όλη τη χρονιά.  Η εικόνα της ομάδας στο χθεσινό παιχνίδι ήταν απλά τραγική.

Η ευθύνη βαραίνει όλους στον οργανισμό του Παναθηναϊκού, βαραίνει όμως κυρίως τον κόουτς Αταμάν.

Όχι μόνο γιατί ΠΑΝΤΑ η ευθύνη σε μια τόσο παταγώδη αποτυχία βαραίνει τον προπονητή.

Αλλά γιατί τα συγκεκριμένα λάθη του κόουτς οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην κακή εμφάνιση της ομάδας και στον αποκλεισμό.  Το παράδοξο στην περίπτωση του Αταμάν είναι ότι βρήκε στα 2 πρώτα παιχνίδια της σειράς τα σχήματα εκείνα και τις αμυντικές τακτικές που μπορούσαν να φέρουν τη μία επιπλέον νίκη που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός για να έλθει η πρόκριση.

Όταν έχεις βρει κάτι που δουλεύει δεν το πειράζεις.

Προκαλεί τεράστια απορία το γιατί στα παιχνίδια της Αθήνας ο κόουτς απομακρύνθηκε από την άμυνα με αλλαγές στα screens ή γιατί απενεργοποίησε εντελώς τον Shorts στο 4ο παιχνίδι.  Ο Παναθηναϊκός δεν είχε την πολυτέλεια να εξαφανίσει τον Shorts από τη σειρά, και το γράψαμε εξαρχής αυτό, ειδικά μετά την απώλεια του Σλούκα αλλά και ανεξάρτητα από αυτή. Tο Nunn-Grant μπορεί να σε πάει όσο τόσο, και όταν πολλαπλασιάστηκαν τα double teams στον Nunn η επίθεση μισού γηπέδου του Παναθηναϊκού φράκαρε με απελπιστικό τρόπο. To Shorts-Nunn ήταν η μόνη ελπίδα του Παναθηναϊκού να παράγει σκορ το βράδυ της Τετάρτης, και αν ο παίκτης δεν ικανοποίησε με την απόδοσή του στο μικρό διάστημα που έπαιξε δεν σημαίνει ότι τον παροπλίζεις.

Στην πραγματικότητα σημαίνει κάτι άλλο: ότι δημιουργείς με κάθε τρόπο το πλαίσιο εκείνο που ο Shorts μπορεί να είναι aggressive.  Eδώ λοιπόν βλέπουμε ένα από τα μεγάλα φάουλ του κόουτς στο χθεσινό παιχνίδι.

Από τη στιγμή που η επίθεση μισού γηπέδου του Παναθηναϊκού είναι για γέλια και για κλάματα, ποιος ο λόγος να μην τρέξεις λίγο παραπάνω μπας και βρεις εκεί σκορ; Όταν έχεις τον καλύτερο παίκτη σε αυτόν τον τύπο παιχνιδιού στην Ευρώπη; Τι ακριβώς έχεις να χάσεις; 23 πόντους βάζεις στο πρώτο ημίχρονο.  Και έτσι ερχόμαστε στο ΠΡΩΤΟ ΔΟΜΙΚΟ ΛΑΘΟΣ, που γύρισε να δαγκώσει τον Παναθηναϊκό στη σειρά με τη Βαλένθια.

Η απόκτηση του Shorts κατ'επιθυμία του Αταμάν ήταν λάθος, από τη στιγμή που ο κόουτς δεν είχε καμία διάθεση να μετακινήσει το αγωνιστικό του πλαίσιο ώστε να αξιοποιήσει τον παίκτη στα δυνατά του σημεία.

Θα ήταν πολύ καλύτερα να αποκτηθεί στη θέση του ένας παίκτης πιο defensive minded, ώστε να αποφορτιστεί και ο Grant.

H μέτρια απόδοση του Grant στη σειρά δεν είναι τυχαία, αλλά προϊόν μιας κάκιστης διαχείρισης των αγωνιστικών του λεπτών σε όλη τη φετινή σεζόν (αλλά και την περσινή).  ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΟΜΙΚΟ ΛΑΘΟΣ που ο Παναθηναϊκός πλήρωσε μέσα στη χρονιά ήταν οι τραγικές παλινωδίες με τη στελέχωση της θέσης του σέντερ.

Η κατάσταση με την υγεία του Lessort σίγουρα δεν βοήθησε, αλλά το "φέρε Holmes" (βάζοντάς τον να παίζει άμυνες που δεν του ταιριάζουν), "μείνε Γιουρτσέβεν" (χάνονται άλλοι στόχοι), "φύγε τελικά Γιουρτσέβεν", "φύγε κακό παιδί Holmes" αποτελεί προσβολή απέναντι σε κάθε έννοια ορθολογικού σχεδιασμού. O Παναθηναϊκός βρέθηκε ουσιαστικά στην πιο κρίσιμη καμπή της χρονιάς ουσιαστικά μόνο με τον Lessort να καλύπτει τη θέση. Ο Lessort όμως δεν είναι αυτός που θυμόμαστε - η εικόνα του χθες να προσπαθεί με κόπο να επιστρέψει στο δικό του μισό του γηπέδου στο transition ήταν στενάχωρη. Ο Matthias ήταν -20 στο +/- χθες σε 24 λεπτά, ο χειρότερος όλων των πράσινων σε αυτή την κατηγορία.  Ερωτώ: θα έβλαπτε την ομάδα αν ο Holmes ήταν μέρος της; Δεν ήταν ολοφάνερο πως η ένδεια του Παναθηναϊκού στη θέση του σέντερ έκανε απαραίτητη την εύρεση ενός συμβιβασμού ώστε ο παίκτης να εξακολουθεί να βρίσκεται στην ομάδα σε ένα τόσο προχωρημένο σημείο της σεζόν;  Η πρόκριση χάθηκε στα ματς της Αθήνας, από την αναίτια χαλαρότητα που έδειξε ο Παναθηναϊκός στο πρώτο ημίχρονο και των δύο παιχνιδιών, από την ανεξήγητη επιστροφή σε αμυντικές τακτικές που όλη τη σεζόν έχουν ναυαγήσει και το προσωπικό της ομάδας δεν μπορεί να υποστηρίξει.

Έχει όμως αρκετή πλάκα - δεν ξέρω ποια άλλη λέξη να χρησιμοποιήσω - αυτό που έγινε σε επίπεδο διαχείρισης προσώπων στο 5ο παιχνίδι.  Έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί δυσμενώς στην επιμονή του κόουτς να πηγαίνει σε πολύ στενό rotation παικτών, και κυρίως σε σχήματα δοκιμασμένα, χωρίς φαντασία, που δεν αξιοποιούν όλες τις δυνατότητες του ρόστερ.

Τα 37 λεπτά του Nunn, τα 36 του Osman, τα 31 του Lessort στο 4ο παιχνίδι, και μάλιστα με μεγάλο παιχνίδι μόλις πριν 2 ημέρες, μιλάνε από μόνα τους.

Αυτού του είδους η διαχείριση είχε σαν αποτέλεσμα πολλές φορές οι παίκτες του Παναθηναϊκού να εμφανίζονται λιγότερο φρέσκοι από τους αντιπάλους τους.  Στο game 5 λοιπόν ο κόουτς αποφάσισε να ανοίξει το rotation και να δοκιμάσει ότι είχε και δεν είχε σε επίπεδο προσωπικού και σχήμάτων! Είδαμε και τους 12 παίκτες να πατάνε παρκέ, και τους 11 από αυτούς να παίζουν τουλάχιστον 6 λεπτά.

Είδαμε 22 διαφορετικές πεντάδες.

Είδαμε σχήματα small, είδαμε σχήματα big, είδαμε σχήματα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, σχήματα που ανυπομονούσαμε να δούμε και να μετρήσουμε τη δυναμική τους όλη τη χρονιά.  Ενδεικτικά αναφέρω: το ultra small Νunn/Grant/Osman/Ρογκαβόπουλος/ Juancho.

Ξέρετε πόσο είχαν παίξει αυτοί οι παίκτες μαζί όλη τη σεζόν; 7 λεπτά.  το jumbo σχήμα Νunn/Osman/Hayes-Davis/Juancho/Lessort.

To είδαμε για πρώτη φορά φέτος στο πιο καθοριστικό παιχνίδι της χρονιάς!  Grant/Osman/Ρογκαβόπουλος/Juancho/Lessort: και αυτό για πρώτη φορά!  κ.ο.κ  Τι μου λέει αυτό εμένα; ότι αν ο κόουτς δεν αποφάσισε ξαφνικά να μας τρολάρει σαν στερνό αποχαιρετισμό, είχε ήδη ο ίδιος αποσύρει την εμπιστοσύνη του από τους παίκτες του γι αυτόν τον αγώνα.

Κάτι που βέβαια φάνηκε και στη δήλωση του στο ημίχρονο για τον Shorts.

Δεν πετάς κάθε 2 λεπτά διαφορετικούς παίκτες στη μάχη όταν εμπιστεύεσαι τους παίκτες σου.  Τα σχήματα αυτά όπως έγραψα παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον, έπρεπε όμως να δοκιμαστούν και να δουλευτούν όλη τη χρονιά.

Αυτό δεν έγινε, με ευθύνη αποκλειστικά του κόουτς.

Το να καταφεύγεις σε αυτά την ύστατη στιγμή μόνο σαν κραυγή απελπισίας μπορώ να το εκλάβω.

Ή σαν κάποιο κακόγουστο αστείο.  Αλλά αυτός είναι ο Αταμάν, δεν θα τον μάθουμε τώρα.

Ξέρουμε πολύ καλά τι πρεσβεύει σαν προπονητής και ακόμα και αν ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει να βρεθεί στο final four (έμοιαζε σχεδόν βέβαιο μετά το 0-2 στην Ισπανία) δεν θα άλλαζε την κρίση μας για αυτόν.

Το μπάσκετ έχει αλλάξει, πηγαίνει όλο και περισσότερο στην αντοχή, τη δύναμη και την αθλητικότητα, οι superteams με τα μεγάλα αστέρια έχουν ήδη αποκαθηλωθεί στην Αμερική - όπου νεανικές ομάδες με μεγάλο βάθος όπως η Oklahoma, το San Antonio, η Indiana πρωταγωνιστούν τα τελευταία χρόνια.

Οι εξελίξεις αυτές προελαύνουν και στην Ευρώπη, και η επιτυχία της Βαλένθια δεν είναι τυχαία. Ο Αταμαν με το στενό rotation και το μπάσκετ που στηρίζεται κυρίως στις προσωπικές εμπνεύσεις των παικτών του και το αδιάκοπο, υπερανθρώπινο effort στην άμυνα μοιάζει σαν εκπρόσωπος του παλιού, σαν Δον Κιχώτης που αρνείται να παραδεχτεί ότι η εποχή των ιπποτών έχει τελειώσει Ότι δηλαδή το ατομικό επιθετικό ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί.   Η διαδρομή έφτασε στο τέλος της, με τον ίδιο - ολόσωστα - στο πηδάλιο του κυβερνήτη ως το τέλος.

Μπορούμε πλέον να κάνουμε ταμείο. Το πλοίο βυθίστηκε. Κάπου εδώ οι δρόμοι μας χωρίζουν - και πρέπει να χωρίσουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους