Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακύλας: σουρεαλιστικό καρναβάλι. Ναι, και; Κάθε φορά που η Φιλίτσα, η μαμά μου, άκουγε τις ξιπασιές μου στην εφηβεία μου, δεν τις άφηνε να πέσουν χάμω: «Σιγά ρε κόμη που μεγάλωσες στις Βερσαλλίες κι εμείς είμαστε Μπύθουλας». Κάπως συνερχόμουν. Γελάγαμε.

Το ίδιο θέλω να πω σε όσους δεν μεγάλωσαν στις Βερσαλλίες και φέρουν βαρέως ότι κουβαλάνε ένα Μπύθουλα.

Στους αφ΄υψηλού που θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να κρίνουν αμείλικτα όσους βρίσκουν τον Ακύλα χαριτωμένο, διασκεδαστικό και κατάλληλο για το Γιουροβιζιονικό καρναβάλι.

Μου φαίνεται εξαιρετικά γελοίο να κρίνω τον Ακύλα και την Γιουροβίζιον σύμφωνα με τη δική μου αισθητική που φυσικά είναι ανώτερη και πρέπει να τη διαφημίσω διαδικτυακά.

Σιγά μωρή Μαρία Αντουανέτα.

Φάε και λίγο ψωμί αντί για παντεσπάνι.

Ναι, η Γιουροβίζιον έχει εξελιχθεί τα τελευταία αρκετά χρόνια σε θέαμα υπερβολής του στιλ «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω». Σε αυτό το πλαίσιο ο Ακύλας είναι ιδανικός, γι΄ αυτό μιλάμε για πιθανή νίκη, ή για τριάδα.

Η καρτουνίστικη εμφάνισή του, αποτελεί μια ένεση αδρεναλίνης 3’ και 30’’. Δεν παριστάνει κάτι «σοβαρό» δεν παρουσιάζει ένα «υψηλής τέχνης» θέαμα, μπαίνει στο σύμπαν της Eurovision με πλήρη επίγνωση του τι είναι σήμερα Γιουροβίζιον: ένα μεταμοντέρνο πανηγύρι με κιτς εικόνες, υπερβολή, κακό γούστο, performance, καταιγισμό εφέ, ζογκλερικά τρικ- ένα θέαμα έτοιμο προς κατανάλωση στα κοινωνικά δίκτυα. Η Γιουροβίζιον επιβιώνει, ενώ δέχεται ειρωνεία, αμφισβήτηση και κράξιμο γιατί προσφέρει μια σύγχρονη μορφή απόδρασης-1.628.000 τηλεθεατές παρακολούθησαν τον Ακύλα στους ημιτελικούς.

Καμία βαθιά συγκίνηση, αν και καμιά φορά συμβαίνει κι αυτό, αλλά μια στιγμιαία ανακούφιση. Μια ασπιρίνη στο χάος του κόσμου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους