Original Post

Πλήρες Κείμενο:

(Προς γυναίκες κυρίως) Ο πόλεμος των δύο φύλων δεν είναι πια ακήρυκτος Τι γίνεται με τις σχέσεις; Με τους άντρες και τις γυναίκες; Γιατί πάνε κατά διαόλου οι οποιεσδήποτε σχέσεις; Τι γίνεται με τις γυναίκες σήμερα; Ακόμα κι αν δεν είσαι κοινωνικά παρατηρητικός, καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά.

Τα διαζύγια συνεχώς ανεβαίνουν- στην Ελλάδα πχ οι μισοί από όσους παντρεύονται χωρίζουν.

Το καταλαβαίνεις από τις παρέες, τις φιλίες, τον κοινωνικό σου κύκλο: γυναίκες και άντρες μόνοι, γυναίκες και άντρες που δεν μπορούν να συνεννοηθούν, απογοητευμένοι άνθρωποι από τις προσωπικές τους σχέσεις, γάμοι που βαλτώνουν, δυσαρεστημένες γυναίκες και διστακτικοί άντρες που δεν θέλουν να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, ή να συνδεθούν με οποιοδήποτε τρόπο.

Ας δούμε προς το παρόν τις σχέσεις αντρών γυναικών.

Τι σημαίνει ότι «ο πόλεμος των δύο φύλων δεν είναι πια ακήρυκτος» που έβαλα ως τίτλο; Υπονοώ ότι μέχρι χθες- πριν 20 τουλάχιστον χρόνια- υπήρχε ένταση μεταξύ των δύο φύλων αλλά και κοινός κόσμος.

Τα τελευταία πέντε έξι χρόνια γράφω συχνά για την «αντιπαλότητα» μεταξύ των φύλων που έγινε μία από τις αιτίες για να γράψω και το βιβλίο Woke, H βαρβαρότητα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Η επίθεση στο βιολογικό φύλο, η ηθικοποίηση κάθε διαφοράς, ο μανιχαισμός καλό/κακό όπου οποιαδήποτε ιδέα, άποψη, κρίση που εκπορεύεται από τους «προοδευτικούς» χαρακτηρίζεται «καλό» και οποιαδήποτε αντίρρηση, σκεπτικισμός, κριτική ονοματίζεται «κακό» έχουν δημιουργήσει πόλωση, στρατόπεδα και διχασμό σε όλα τα επίπεδα.

Μετά από δεκαετίες επιτυχημένων αγώνων για την ισότητα, την άνοδο των γυναικών σε θέσεις εξουσίας και το εμφανές ράγισμα της πατριαρχίας, πέσαμε σε τοίχο.

Ο σύγχρονος πόλεμος των φύλων δεν διεξάγεται γύρω από δικαιώματα πλέον, αλλά γύρω από την ηθική νομιμοποίηση και τη συμβολική εξουσία.

Δηλαδή, πρέπει να δούμε ποιος είναι θύμα, ποιος έχει δικαίωμα στο θυμό, ποιος ορίζει τι είναι βία, ποιος δικαιούται να μιλάει, χωρίς να ακυρωθεί.

Ο σημερινός πόλεμος των φύλων δεν παράγει ενέργεια και διεκδικήσεις αλλά εξάντληση.

Δεν μοιάζει με τις παλιές συγκρούσεις που υπήρχε έλξη στην αντιπαράθεση.

Άντρες και γυναίκες συγκρούονταν, απαιτούσαν, διαφωνούσαν αλλά ταυτόχρονα παθιαζόντουσαν, ήθελαν να βρουν κοινούς τόπους, αναζητούσαν την αυτονομία για να σχετιστούν ισότιμα.

Τώρα το ένα φύλο παρακολουθεί το άλλο με καχυποψία και επιθυμία να τονίσει τις αδυναμίες του απέναντι.

Γιγαντώνονται ιδεολογικές αυταρχικές ιδέες που χωρίζουν και τα δύο φύλα καλούνται να ακολουθήσουν συγκεκριμένες συναισθηματικές ψυχιατρικοποιημένες οδηγίες χρήσης.

Από την ερωτική περιπέτεια δηλαδή και το ρίσκο περάσαμε στην ηθική αξιολόγηση.

Από το «ποιος είσαι;» στο «νιώθεις ασφαλής;». Μέχρι τώρα είχαμε υπόψη μας την «ανδρόσφαιρα», ένα σύνολο διαδικτυακών κοινοτήτων, φόρουμ και influencers που προωθούν υπεραρρενωπά πρότυπα, (τα βλέπουμε τελευταία έντονα και στην Ελλάδα, στο Instagram, στο tiktok κ.α) που εστιάζουν και κολακεύουν όλα τα αντρικά στερεότυπα όπως κυριαρχία, έλεγχο, σωματική δύναμη- είναι σεξιστικά, αντιφεμινιστικά, μισογυνιστικά.

Οι γυναίκες μπήκαν στο τεραίν με την λατρεία του τραύματος, της θυματοποίησης, των ταυτοτικών πολέμων, το φόβο και την δυσανεξία στον ανδρισμο.

Το εύκολο είναι να πεις «φταίνε οι γυναίκες» ή «φταίνε οι άνδρες» και να ξεμπερδέψεις.

Όχι, δεν είναι εκεί το ζήτημα και η ουσία.

Χρειάζεται να δούμε ότι και τα δύο φύλα σήμερα εκπαιδεύονται αλγοριθμικά στην δυσπιστία.

Αυτή η εξέλιξη είναι παρασάγγες πιο ανησυχητική από ένα «πόλεμο των φύλων». Στο ενδιαφέρον άρθρο Meet the Angry Young Women – Across Britain a radical new feminism is rising», «Γνωρίστε τις Θυμωμένες Νέες Γυναίκες- Σε όλη τη Βρετανία αναδύεται ένας ριζοσπαστικός νέος φεμινισμός» στο New Statement, που αν έχει κάποια σημασία είναι κεντροαριστερών πεποιθήσεων, μιλάνε για την εμφάνιση της «γυναικόσφαιρας» σαν συμμετρικό καθρέφτη της «ανδρόσφαιρας». Δηλαδή: για νέες γυναίκες, κυρίως μορφωμένες, απόφοιτες πανεπιστημίων, ψηφιακά πολιτικοποιημένες, με έντονη αίσθηση ηθικής αποστολής, πολύ πιο αριστερές από τους συνομηλίκους τους άνδρες, βαθιά απαισιόδοξες και συχνά καχύποπτες ή εχθρικές απέναντι στους άνδρες.

Το άρθρο έχει ανησυχητικές παρατηρήσεις: -Πολλές από αυτές τις γυναίκες δεν βλέπουν πια την πολιτική σαν άποψη, αλλά σαν ηθική ταυτότητα. -Το dating γίνεται σχεδόν αδύνατο όταν υπάρχει πολιτική διαφωνία γιατί εκλαμβάνεται ως ένδειξη ανηθικότητας του Άλλου. -Υπάρχει μια κουλτούρα μόνιμης συναισθηματικής υπερδιέγερσης μέσω κοινωνικών δικτύων:πόλεμοι, αδικίες, τραύμα, καταστροφή. -Η οργή λειτουργεί υπαρξιακά σαν τρόπος να αποδείξεις ότι «νοιάζεσαι». Και το πιο ενδιαφέρον ίσως είναι ότι η αρθρογράφος Emily Lawford, μοιάζει να διχάζεται ανάμεσα στη συμπάθειά της για αυτές τις θυμωμένες γυναίκες και στην ανησυχία ότι αυτή η κουλτούρα παράγει ανθρώπους εξαντλημένους, μοναχικούς και πολιτισμικά αποξενωμένους.

Υπάρχει μια τρομερή φράση στο τέλος που θεωρώ ότι συνοψίζει όλο το κείμενο: “To be a person that cares about other people, you’ve got to be pessimistic.” («Για να νοιάζεσαι πραγματικά για τους άλλους, πρέπει να είσαι απαισιόδοξος.») Μιλάμε για μια νέα ηθική: η χαρά είναι ύποπτη, η αισιοδοξία ελαφρότητα και η μόνιμη αγανάκτηση απόδειξη ευαισθησίας.

Αυτό συνδέεται με όσα γράφω συχνά, για το πέρασμα από την απελευθερωτική, ανοιχτή σκέψη στην ψυχολογοποιημένη ηθικολογία.

Η πολιτική σταματάει να είναι μια συλλογική προσπάθεια για εξέλιξη και γίνεται μια συναισθηματική ταυτότητα τραύματος και αρετής. Θα επανέλθω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους