Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στην παρουσίαση του βιβλίου μου, η μητέρα μου ούρλιαξε: «Η αδελφή σου είναι η πραγματική συγγραφέας!» και πέταξε τα χειρόγραφά μου στη φωτιά.

Έμεινα ψύχραιμη και κατέγραψα τα πάντα.

Όταν έφτασαν τα μέσα ενημέρωσης την επόμενη μέρα, η μαμά κατάλαβε ότι είχε κάνει ένα τρομερό λάθος… Στην παρουσίαση του βιβλίου μου, η μητέρα μου πέταξε έξι χρόνια από τη ζωή μου στο τζάκι.

Η εκδήλωση υποτίθεται ότι θα ήταν μικρή: πενήντα καλεσμένοι, μια νοικιασμένη αίθουσα ανάγνωσης σε μια ιστορική βιβλιοθήκη στη Φιλαδέλφεια, ένα τραπέζι με υπογεγραμμένα σκληρόδετα βιβλία και ένα πανό με το όνομά μου τυπωμένο με χρυσά γράμματα. Adeline Frost — συγγραφέας του The Orchard House.

Για μία φορά, είχα επιτρέψει στον εαυτό μου να νιώσει περήφανη.

Είχα γράψει εκείνο το μυθιστόρημα πριν από την ανατολή του ήλιου, μετά από διπλές βάρδιες στη ρεσεψιόν ενός ξενοδοχείου, στα διαλείμματα για φαγητό, σε λεωφορεία, σε πλυντήρια αυτοεξυπηρέτησης και δίπλα στο νοσοκομειακό κρεβάτι του πατέρα μου.

Το είχα ξαναγράψει δώδεκα φορές πριν ένας ατζέντης πει τελικά ναι.

Έπειτα ένας επιμελητής.

Έπειτα ένας εκδότης.

Η μικρότερη αδελφή μου, η Rosalie, έφτασε αργοπορημένη με ένα κρεμ παλτό, χαμογελώντας σαν να ήταν εκείνη η τιμώμενη καλεσμένη.

Η μητέρα μου, η Margaret Frost, την ακολούθησε, κλαίγοντας ήδη πριν συμβεί οτιδήποτε.

Έπρεπε να το είχα καταλάβει.

Κατά τη διάρκεια της ενότητας ερωτήσεων και απαντήσεων, ένας τοπικός δημοσιογράφος ρώτησε: «Adeline, το μυθιστόρημά σας επικεντρώνεται σε δύο αδελφές που ανταγωνίζονται για την αγάπη της μητέρας τους.

Εμπνεύστηκε από τη δική σας οικογένεια;» Άνοιξα το στόμα μου για να δώσω την κομψή απάντηση που είχα εξασκήσει.

Η μητέρα μου σηκώθηκε πρώτη. «Αυτό είναι ψέμα!» φώναξε.

Η αίθουσα πάγωσε. «Μαμά», είπα ήρεμα.

Με έδειξε με δάχτυλα που έτρεμαν. «Η αδελφή σου είναι η πραγματική συγγραφέας! Η Rosalie έγραφε ιστορίες πρώτη. Η Rosalie είχε ταλέντο πριν εσύ κλέψεις τα φώτα της δημοσιότητας.» Ένα νευρικό γέλιο πέρασε μέσα από την αίθουσα και μετά έσβησε. Η Rosalie ψιθύρισε: «Μαμά, σταμάτα.» Αλλά η μητέρα μου είχε φέρει μια πάνινη τσάντα.

Από μέσα έβγαλε τα παλιά τυπωμένα προσχέδιά μου, σημαδεμένα με χρόνια χειρόγραφων διορθώσεων.

Αναγνώρισα τους λεκέδες από καφέ, τις σημειώσεις με μπλε στυλό, τις σελίδες που της είχα εμπιστευτεί να κρατήσει όταν μετακόμιζα από διαμέρισμα σε διαμέρισμα.

Πριν καταλάβει κανείς τι έκανε, γύρισε και τα έσπρωξε μέσα στο τζάκι.

Οι φλόγες άρπαξαν την πρώτη σελίδα.

Κάποιος αναστέναξε σοκαρισμένος.

Η επιμελήτριά μου φώναξε: «Ασφάλεια!» Η μητέρα μου ούρλιαξε ακόμη πιο δυνατά. «Αυτό το βιβλίο έπρεπε να είναι της Rosalie! Πάντα παίρνεις ό,τι δεν σου ανήκει!» Δεν ούρλιαξα.

Δεν έτρεξα προς τη φωτιά.

Σήκωσα το τηλέφωνό μου και άρχισα να καταγράφω.

Τα χέρια μου ήταν σταθερά, παρόλο που το στήθος μου ένιωθε κενό.

Στην οθόνη, το πρόσωπο της μητέρας μου παραμορφωνόταν από οργή καθώς έκαιγε τα προσχέδια που αποδείκνυαν ακριβώς αυτό που αρνιόταν: τη διαδικασία μου, τις διορθώσεις μου, τη δουλειά μου. Η Rosalie προσπάθησε να της πιάσει το χέρι.Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους