Η «Μεγάλη Εθνική Καταστροφή» αποτελεί ορόσημο στην πορεία του σιωνιστικού φασισμού, του οποίου οι αποικιακές φιλοδοξίες παραμένουν απεριόριστες. • Η αποτυχία μετατροπής των διδαγμάτων της Νάκμπα σε...

Πλήρες Κείμενο:

Η «Μεγάλη Εθνική Καταστροφή» αποτελεί ορόσημο στην πορεία του σιωνιστικού φασισμού, του οποίου οι αποικιακές φιλοδοξίες παραμένουν απεριόριστες. • Η αποτυχία μετατροπής των διδαγμάτων της Νάκμπα σε στρατηγικές και σχέδια αγώνα τα καθιστά απλή πολιτική ρητορική και κενά λόγια. • Η αντιμετώπιση των συνεχιζόμενων επιπτώσεων της Νάκμπα απαιτεί τον τερματισμό της διαίρεσης, τη μεταρρύθμιση του πολιτικού συστήματος και την ανανέωση των δομών του εθνικού κινήματος. ■ Στην 78η επέτειο της Μεγάλης Εθνικής Καταστροφής (15 Μαΐου 1948), το Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία ανέφερε: «Μια νέα χρονιά πέρασε για τον λαό μας και το εθνικό του κίνημα, και οι επιπτώσεις της Μεγάλης Εθνικής Καταστροφής συνεχίζουν να ρίχνουν τη σκιά τους στην εθνική κατάσταση.

Αυτό οφείλεται στις πολύπλευρες επιθέσεις του ισραηλινού σιωνιστικού σχεδίου σε όλη την Παλαιστίνη (1948 + Δυτική Όχθη + Ιερουσαλήμ + Γάζα), οι οποίες λαμβάνουν διαφορετικές μορφές από το ένα πεδίο στο άλλο.

Ωστόσο, συλλογικά, αποτελούν έναν στρατηγικό στόχο του σιωνιστικού σχεδίου, το οποίο δεν έχει θέσει όρια στον εαυτό του.

Η φασιστική όρεξη για την κατάληψη ολόκληρης της παλαιστινιακής γης και τεράστιων περιοχών γειτονικής αραβικής γης παραμένει αμείωτη». Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι μόνο η ολοκληρωμένη αντίσταση μπορεί να αποτρέψει και να περιορίσει τις παρορμήσεις της.

Η μεγάλη εθνική καταστροφή του 1948 είναι μια κομβική στιγμή στην πορεία του φασιστικού σιωνιστικού σχεδίου, το οποίο ίδρυσε το Κράτος του Ισραήλ μέσω της μεγαλύτερης επιχείρησης εθνοκάθαρσης, επηρεάζοντας περισσότερους από 800.000 Παλαιστίνιους που εκτοπίστηκαν από τα σπίτια και τις περιουσίες τους σε πάνω από 530 παλαιστινιακές πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά.

Αυτό δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την παροχή των απαραίτητων σχεδίων και εργαλείων, στο πλαίσιο μιας απροκάλυπτης συμμαχίας μεταξύ του φασιστικού σιωνιστικού αποικιακού σχεδίου και του βρετανικού αποικιακού σχεδίου, με την αμερικανική υποστήριξη και υποστήριξη. Το Δημοκρατικό Μέτωπο πρόσθεσε: Κάθε χρόνο, τιμούμε αυτήν την επέτειο με όλες τις τραγωδίες και τις θλίψεις της, και με όλα τα μαθήματα, τις εμπειρίες και τις πολιτικές επιπτώσεις της.

Ωστόσο, στο παλαιστινιακό εθνικό πλαίσιο, δεν έχουμε λάβει τα απαραίτητα και επαρκή μέτρα για να μεταφράσουμε αυτά τα μαθήματα σε συγκεκριμένες δράσεις επί τόπου και στην πολιτική σκηνή που μπορούν να περιορίσουν το σιωνιστικό σχέδιο και, σταδιακά, να το καταρρίψουν.

Επομένως, όλα τα δεδομένα, τα άρθρα, οι μελέτες και τα διδάγματα που αντλήθηκαν, εκτός εάν μεταφραστούν σε συγκεκριμένη, πολιτικά αντιστασιακή δράση επί τόπου σε όλους τους τομείς του παλαιστινιακού εθνικού αγώνα, θα παραμείνουν απλή πολιτική ρητορική, που επαναλαμβάνεται ετησίως, οι φράσεις και οι προτάσεις της δεν γίνονται τίποτα περισσότερο από μια τελετουργία των μέσων ενημέρωσης που εκτελείται με την ευκαιρία αυτή. Το Δημοκρατικό Μέτωπο επιβεβαίωσε: Σε αυτή την επέτειο, καθώς γιορτάζουμε τα εθνικά αισθήματα που διαπερνούν το παλαιστινιακό εθνικό κίνημα και την προσήλωσή του στη γη της Παλαιστίνης, το δικαίωμα επιστροφής στα σπίτια και τις περιουσίες, και τον συνεχιζόμενο αγώνα για την αποδόμηση του σιωνιστικού σχεδίου, ζητούμε ταυτόχρονα: 1) Εφαρμογή των διδαγμάτων της Νάκμπα, κυρίως μεταξύ των οποίων τον τερματισμό της διαίρεσης, η οποία αποδυναμώνει την εθνική ανθεκτικότητα των Παλαιστινίων και ωφελεί μόνο τον Ισραηλινό εχθρό.

Από αυτή την άποψη, δεν χρειαζόμαστε περαιτέρω προτάσεις για την αποκατάσταση της εσωτερικής και θεσμικής ενότητας εντός του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αποτελέσματα του εθνικού διαλόγου, είτε στο Πεκίνο (2024), στη Μόσχα, στο Αλγέρι, στο Κάιρο, στη Βηρυτό ή στη Ραμάλα, αποτελούν επαρκή βάση για τη συνεργασία για τη μεταρρύθμιση του παλαιστινιακού πολιτικού συστήματος, απαλλαγμένου από τις επιταγές και τις πιέσεις των αμερικανικών και ευρωπαϊκών προϋποθέσεων, υπέρ ενός συστήματος που βασίζεται στη δημοκρατία και τη συμμετοχή στους θεσμούς της PLO, ενισχύοντας έτσι την πολιτική, νομική και αντιπροσωπευτική του θέση. 2) Υποστηρίζοντας το παλαιστινιακό εθνικό πρόγραμμα ως το μοναδικό πολιτικό πρόγραμμα, χωρίς να υπάρχει άλλο πολιτικό πρόγραμμα παράλληλα με αυτό, και παύοντας τη συζήτηση για ένα εθνικό πρόγραμμα παράλληλα με ένα πολιτικό πρόγραμμα με σαφείς στόχους και σκοπούς, συμπεριλαμβανομένων των σαφών υποχρεώσεων των Συμφωνιών του Όσλο. Το Παλαιστινιακό Εθνικό Πρόγραμμα, που θεσπίστηκε από το Εθνικό Συμβούλιο (2018), το Κεντρικό Συμβούλιο (2022) και τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας (15 Νοεμβρίου 1988), απαιτεί μια επανεκτίμηση της σχέσης με την κατοχική δύναμη και μια απομάκρυνση από τις Συμφωνίες του Όσλο και τις επιπτώσεις τους υπέρ ενός ολοκληρωμένου εθνικού προγράμματος αντιπαράθεσης και αντίστασης.

Αυτό το πρόγραμμα στοχεύει στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση, την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους εντός των συνόρων της 4ης Ιουνίου 1967 με πρωτεύουσά του την Ιερουσαλήμ, και μια δίκαιη λύση στο ζήτημα των προσφύγων σύμφωνα με το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ, το οποίο εγγυάται το δικαίωμά τους να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους από τις οποίες εκτοπίστηκαν στη Νάκμπα του 1948. 3) Απαιτεί επίσης τη βελτίωση της διαχείρισης της Λωρίδας της Γάζας ως αναπόσπαστο μέρος του ζητήματος της Δυτικής Όχθης, την αντίσταση στον αποικισμό των εποίκων και στα σχέδια για ιουδαϊσμό και προσάρτηση, ενισχύοντας έτσι την πολιτική διαδικασία που συνδέει την τύχη της Δυτικής Όχθης, με την Ιερουσαλήμ στην καρδιά της, με την τύχη της Λωρίδας της Γάζας, στο πλαίσιο της εδαφικής ενότητας του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Το Δημοκρατικό Μέτωπο κατέληξε λέγοντας: Έχουν περάσει 78 χρόνια από τη μεγάλη εθνική καταστροφή, και αυτό δεν είναι λίγο χρονικό διάστημα.

Είναι περισσότερος χρόνος από όσο θα χρειαζόταν το εθνικό μας κίνημα για να ανταποκριθεί στο σιωνιστικό σχέδιο, αν δεν υπήρχαν οι πρακτικές που μάστιζαν την εθνική πορεία, πρακτικές που βασίζονται στην αποκλειστικότητα και τη στασιμότητα, τον αποκλεισμό της κοινής δράσης στο πεδίο και την ιεράρχηση του φραξιονισμού έναντι των εθνικών συμφερόντων.

Αυτές οι πρακτικές στέρησαν από τον λαό μας χρόνια γεμάτα πόνο, βάσανα και θυσίες. Κεντρικά Μέσα Ενημέρωσης 14 Μαΐου 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους