Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσα παιδιά χαμογελούν στα στόρι και πεθαίνουν σιωπηλά μέσα τους. Πόσο υπήρξαν "επιτυχημένα" αλλά όχι ευτυχισμένα; Τα παιδιά σήμερα είναι κουρασμένα.

Σχεδόν εξαντλημένα από την απαίτηση της "επιτυχίας". Μεγαλώνουν με το σύνθημα: «Όλα τα μπορείς, εάν θέλεις». Κι εάν δεν μπορώ; Κι εάν δεν αντέχω; Κι εάν δεν τα καταφέρνω; Θα με αγαπάτε το ίδιο; Αξίζω εάν αποτύχω; Μπορώ να μιλήσω για το σκοτάδι μου σε μια κοινωνία που ανάβει συνεχώς "φώτα" για να μη φαίνεται το ψέμα της ; Πιέζουμε τα παιδιά να πετύχουν.

Να ξεχωρίσουν.

Να είναι όμορφα, δυνατά, κοινωνικά, χαρούμενα, παραγωγικά.

Να τα καταφέρνουν πάντα.

Και όταν λυγίζουν… ντρέπονται.

Τα παιδιά αναζητούν εκείνον που θα τα ακούσει χωρίς βιασύνη.

Χωρίς συνεχείς απαιτήσεις.

Χωρίς να αισθάνονται πως η αξία τους εξαρτάται από έναν βαθμό, μια επιτυχία ή μια εικόνα.

Τα παιδιά μας δεν είναι ιδιοκτησία μας.

Δεν είναι το βιογραφικό μας.

Δεν είναι η προέκταση των ανεκπλήρωτων ονείρων μας.

Είναι πρόσωπα μοναδικά και ανεπανάληπτα.

Και αυτά δεν τα γράφω για κάποιους “κακούς γονείς”. Τα γράφω πρώτα για μένα.

Για να τα ακούσω πρώτος εγώ.

Γιατί όλοι μας κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε το πιο σημαντικό: ότι ένας άνθρωπος δεν ανθίζει μόνο με απαιτήσεις, αλλά με παρουσία, αποδοχή και αγάπη. Ο Χριστός δεν πλησίασε τους “τέλειους”. Πλησίασε τους κουρασμένους και πληγωμένους ανθρώπους.

Κανείς άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει.

Θέλει μόνο να τελειώσει ο πόνος.

Και περιμένει, έστω την τελευταία στιγμή, κάποιος να τον κρατήσει. Ας είσαι εσύ. Ας είμαι εγώ. Ας είμαστε όλοι. -π. Λίβυος-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους