100 χρόνια ΠΑΟΚ. Και όμως, στα 100 χρόνια αυτού του τεράστιου συλλόγου, η πιο αληθινή κουβέντα ακούστηκε από τον ίδιο τον κόσμο στην εξέδρα: «Πρωτάθλημα δεν παίρνουμε, στο Champions League δεν...

Πλήρες Κείμενο:

100 χρόνια ΠΑΟΚ. Και όμως, στα 100 χρόνια αυτού του τεράστιου συλλόγου, η πιο αληθινή κουβέντα ακούστηκε από τον ίδιο τον κόσμο στην εξέδρα: «Πρωτάθλημα δεν παίρνουμε, στο Champions League δεν βγαίνουμε… τον ΠΑΟΚ μας λατρεύουμε, γι’ αυτό και ταξιδεύουμε…» Αυτό δεν ήταν σύνθημα.

Ήταν χαστούκι.

Γιατί ο κόσμος του ΠΑΟΚ κουράστηκε να ακούει για “υπομονή”, “πλάνο”, “στήριξη” και “του χρόνου”. Κουράστηκε να βλέπει μια ομάδα που θα έπρεπε στα 100 χρόνια της να πατάει πάνω σε τίτλους, δύναμη και ευρωπαϊκή παρουσία, να γυρίζει συνεχώς γύρω από τα ίδια λάθη.

Και το χειρότερο; Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση δημιουργήθηκε και κάτι ακόμα πιο άρρωστο.

Άνθρωποι που δεν είναι ΠΑΟΚ. Είναι Ιβάν Σαββίδης.

Άνθρωποι που αντιμετωπίζουν κάθε κριτική προς τη διοίκηση σαν προδοσία.

Που νομίζουν ότι ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε να υπάρχει από τη μέρα που μπήκε ο Σαββίδης στην ομάδα.

Που έμαθαν να υπερασπίζονται τα πάντα, ακόμα και την αποτυχία, μόνο και μόνο επειδή “έβαλε λεφτά”. Ναι, έβαλε λεφτά.

Ναι, βοήθησε τον σύλλογο.

Ναι, έφερε στιγμές που ο κόσμος περίμενε δεκαετίες.

Αλλά ο ΠΑΟΚ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Δεν είναι προσωπολατρία.

Δεν είναι αυλή επιχειρηματία. Ο ΠΑΟΚ υπήρχε πριν από όλους και θα υπάρχει μετά από όλους.

Και αυτό που ακούστηκε χθες στην Τούμπα ήταν η φωνή ενός κόσμου που λέει: “Σας ευχαριστούμε για όσα δώσατε, αλλά μη ζητάτε και να μη μιλάμε.” Γιατί η αγάπη στον ΠΑΟΚ δεν σημαίνει σιωπή.

Σημαίνει απαίτηση.

Σημαίνει να πονάς όταν βλέπεις μια ομάδα με τέτοιο λαό να συμβιβάζεται με τα λίγα.

Στα 100 χρόνια αυτού του συλλόγου, ο κόσμος δεν ζητά θαύματα.

Ζητά να μη μικραίνει ο ΠΑΟΚ κάθε χρόνο μέσα στη συνήθεια της δικαιολογίας.

Και ίσως αυτό να τρόμαξε περισσότερο χθες.

Όχι η γκρίνια.

Όχι η ειρωνεία.

Αλλά το ότι ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει πως άλλο πράγμα είναι να αγαπάς τον ΠΑΟΚ… και άλλο να χειροκροτάς ό,τι κάνει η διοίκηση λες και δεν επιτρέπεται ποτέ να κριθεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους