Τα 65 κεράκια στην τούρτα σβήνει ο αγαπημένος Τιμ Ροθ, ο οποίος έγινε αρχικά γνωστός χάρη στις τηλεταινίες Made in Britain και Meantime (αμφότερες το 1983), πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του...

Πλήρες Κείμενο:

Τα 65 κεράκια στην τούρτα σβήνει ο αγαπημένος Τιμ Ροθ, ο οποίος έγινε αρχικά γνωστός χάρη στις τηλεταινίες Made in Britain και Meantime (αμφότερες το 1983), πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο καταπληκτικό The Hit (1984) του Στίβεν Φρίαρς, ενώ στα τέλη των 80s τον είδαμε στο To Kill a Priest (1988) της Ανιέσκα Χόλαντ και σε μικρό ρόλο στο αξέχαστο The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover (1989) του Πίτερ Γκρίναγουεϊ.

Η δεκαετία του 1990 εκκινεί με το Vincent & Theo (1990) του Ρόμπερτ Όλτμαν, όπου ενσαρκώνει τον Βίνσεντ Βαν Γκογκ και το Rosencrantz & Guildenstern Are Dead (1990) του Τομ Στόπαρντ, βασισμένο στο θεατρικό (1966) του ιδίου (ο Ροθ είναι ο Guildenstern, ο Rosencrantz είναι ο Γκάρι Όλντμαν). Το 1992 είναι η ψυχή στο Reservoir Dogs του Κουέντιν Ταραντίνο, το 1993 έρχεται το παντελώς λησμονημένο στις μέρες μας Bodies, Rest & Motion του Μάικλ Στάινμπεργκ, το 1994 πρωταγωνιστεί στο Little Odessa του Τζέιμς Γκρέι και έχει απολαυστικό ρόλο στο Pulp Fiction του Ταραντίνο.

Το 1995 κερδίζει BAFTA B΄ Ανδρικού Ρόλου και αποσπά υποψηφιότητες σε Όσκαρ και Χρυσές Σφαίρες για την ερμηνεία του στο Rob Roy του Μάικλ Κάτον-Τζόουνς και είναι ο συνδετικός κρίκος για τα τέσσερα σκετσάκια του σπονδυλωτού Four Rooms των Άλισον Άντερς, Αλεξάντρ Ρόκγουελ, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ και Κουέντιν Ταραντίνο.

Το 1996 έχει μικρό ρόλο στο Everyone Says I Love You του Γούντι Άλεν, το 1998 δίνει ρέστα στο The Legend of 1900 του Τζουζέπε Τορνατόρε, το 1999 σκηνοθετεί το αξιόλογο The War Zone.

Το 2000 τον είδαμε στο Vatel του Ρόλαντ Τζόφι, το 2001 πρωταγωνιστεί στο Planet of the Apes του Τιμ Μπάρτον, αλλά και στο ξεχασμένο Invincible του Βέρνερ Χέρτσογκ, το 2003 καταφθάνει το To Kill a King του Μάικ Μπάρκερ, το 2004 έχει μικρό ρόλο τόσο στο The Beautiful Country του Χανς Πέτερ Μόλαντ όσο και στο Silver City του Τζον Σέιλς.

Το 2005 υπήρξε παραγωγική χρονιά με Don’t Come Knocking του Βιμ Βέντερς και Dark Water του Βάλτερ Σάλες, το 2007 πρωταγωνιστεί στο αγγλικό remake του Funny Games δια χειρός Μίχαελ Χάνεκε και στο Youth Without Youth του Φράνσις Φορντ Κόπολα, ενώ παράλληλα συμμετέχει στο ensemble cast του Even Money σε σκηνοθεσία Μαρκ Ράιντελ.

Το 2008 κάνει ντεμπούτο στο Marvel Universe ως Emil Blonsky/The Abomination στο εξαιρετικό The Incredible Hulk του Λουί Λετεριέ.

Στη δεκαετία 2010-2020 τον θυμόμαστε στο Arbitrage (2012) του Νίκολας Τζαρέκι, στο γλυκό Broken (2012) του Ρούφους Νόρις, ως Ρενιέ Γ΄ του Μονακό στο Grace of Monaco (2014) του Ολιβιέ Νταάν, στο Selma (2014) της Άβα ΝτιΒερνέ, όπου υποδύεται τον ρατσιστή Κυβερνήτη της Αλαμπάμα Τζορτζ Γουάλας, στο 600 Miles (2015) του Γκαμπριέλ Ριπστάιν, γιου του Αρτούρο Ριπστάιν, στο Chronic (2015) του Μίτσελ Φράνκο, όπου παραδίδει μια υποδειγματική ερμηνεία (θα μας επιτρέψετε και ένα προσωπικό μοίρασμα για τη συγκεκριμένη ταινία στα σχόλια), στο The Hateful Eight (2015) του Ταραντίνο, στο Luce (2019) του Τζούλιους Όνα. ΄Τη χρονιά που διανύουμε, έπειτα από μια περίοδο ανομβρίας στους ενδιαφέροντες ρόλους, o Ροθ είχε δεύτερο ρόλο στο Peaky Blinders: The Immortal Man του Τομ Χάρπερ, ενώ όσον αφορά την τηλεοπτική του καριέρα οφείλουμε σίγουρα να σταθούμε στην ένοχη απόλαυση που ακούει στο όνομα Lie to Me (2009-2011), αλλά και στο Tin Star (2017-2020). Από εμάς, χρόνια πολλά και ανθηρά σε έναν ηθοποιό εντυπωσιακού διαμετρήματος και βεληνεκούς, μαζί με ευχές για γρήγορη επάνοδο στον κινηματογραφικό αφρό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους