Η υποκρισία δεν σώζει ζωές. Τα αδέσποτα δεν είναι εργαλείο δημοσίων σχέσεων Ο δήμαρχος Βόλου προχώρησε στη δήθεν «υιοθεσία» δύο αδέσποτων σκυλιών, επιχειρώντας απεγνωσμένα να αμβλύνει τη λαϊκή οργή...

Πλήρες Κείμενο:

Η υποκρισία δεν σώζει ζωές. Τα αδέσποτα δεν είναι εργαλείο δημοσίων σχέσεων Ο δήμαρχος Βόλου προχώρησε στη δήθεν «υιοθεσία» δύο αδέσποτων σκυλιών, επιχειρώντας απεγνωσμένα να αμβλύνει τη λαϊκή οργή και τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δημόσιες δηλώσεις του, περί ευθανασίας αδέσποτων ζώων.

Μια κίνηση επικοινωνιακής διαχείρισης.

Μια σκηνοθετημένη εικόνα “φιλοζωίας”, την ώρα που ακόμη αντηχούν στα αυτιά της κοινωνίας οι φράσεις που εξόργισαν χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα.

Γιατί όταν ένας αιρετός άρχοντας βγαίνει δημόσια και ανοίγει συζήτηση για θανάτωση αδέσποτων που δεν υιοθετούνται, δεν μιλάμε για «παρερμηνεία». Μιλάμε για πολιτική θέση.

Μιλάμε για επικίνδυνη νοοτροπία.

Μιλάμε για μια αντίληψη, που αντιμετωπίζει τα ζώα ως πρόβλημα προς εξαφάνιση και όχι ως ζωές, που το ίδιο το κράτος και οι δήμοι εγκατέλειψαν.

Και ξαφνικά, μετά τη θύελλα αντιδράσεων, μετά τη δημόσια κατακραυγή, μετά τα χιλιάδες μηνύματα αγανάκτησης από πολίτες, φιλοζωικά σωματεία και ακτιβιστές, εμφανίζεται η “ευαισθησία”. Εμφανίζονται οι φωτογραφίες με τα σκυλιά.

Οι αγκαλιές.

Τα χαμόγελα.

Οι κάμερες.

Η γνωστή πολιτική συνταγή: Όταν η κοινωνία εξοργίζεται, βγάζεις μια εικόνα συμπόνιας, για να σβήσεις όσα ειπώθηκαν.

Όμως, οι πολίτες δεν έχουν κοντή μνήμη.

Δεν ξεχνά κανείς, ότι πριν από λίγες ημέρες ο ίδιος άνθρωπος μιλούσε για ευθανασίες αδέσποτων που δεν υιοθετούνται.

Δεν ξεχνά κανείς ότι επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί η εξόντωση, ως “ρεαλιστική λύση”. Δεν ξεχνά κανείς, τη βαρβαρότητα που κρύβεται πίσω από τη λογική, “όσα περισσεύουν, πεθαίνουν”. Και τώρα τι ακριβώς ζητείται από την κοινωνία; Να συγκινηθεί, επειδή δύο ζώα χρησιμοποιήθηκαν ως ασπίδα πολιτικής επιβίωσης; Να ξεχάσει ότι χιλιάδες αδέσποτα συνεχίζουν να υποφέρουν στους δρόμους, λόγω κρατικής και δημοτικής ανεπάρκειας; Να θεωρήσει ότι δύο “υιοθεσίες” ξεπλένουν δηλώσεις, που νομιμοποιούν τη θανατική διαχείριση των ζώων; Η κοινωνία δεν είναι αφελής.

Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στους δρόμους.

Δεν εγκατέλειψαν μόνα τους τα σπίτια τους.

Δεν αρρώστησαν, δεν πείνασαν και δεν κακοποιήθηκαν από μόνα τους.

Πίσω από κάθε αδέσποτο, υπάρχει ανθρώπινη ευθύνη.

Υπάρχει κρατική αποτυχία.

Υπάρχουν ανύπαρκτοι έλεγχοι.

Υπάρχουν δήμοι, που για χρόνια αντιμετώπισαν το ζήτημα πρόχειρα, επιφανειακά, ή και εγκληματικά.

Και το πιο εξοργιστικό; Αντί να μιλάμε για ευζωία, για αυστηρές ποινές εγκατάλειψης, για ενίσχυση δημοτικών κτηνιατρείων, για διαφάνεια στα κονδύλια, για ουσιαστικά προγράμματα προστασίας, αναγκαζόμαστε ακόμη να ακούμε συζητήσεις περί “ευθανασίας”, ως εργαλείου διαχείρισης.

Αυτό δεν είναι πολιτισμός.

Αυτό είναι κοινωνική σήψη.

Μια κοινωνία που αρχίζει να συνηθίζει την ιδέα, ότι οι αδύναμοι μπορούν να εξοντώνονται επειδή “ενοχλούν”, χάνει σταδιακά την ίδια της την ανθρωπιά.

Και όποιος πιστεύει ότι η βία στα ζώα σταματά στα ζώα, αγνοεί πλήρως την ιστορία και την κοινωνική πραγματικότητα.

Η απαξίωση της ζωής, είναι πάντα επικίνδυνη, όταν κανονικοποιείται.

Η εικόνα ενός δημάρχου που φωτογραφίζεται με δύο σκυλιά, μετά από τέτοιες δηλώσεις, δεν αποτελεί πράξη μεταμέλειας.

Αποτελεί προσβολή προς τη νοημοσύνη των πολιτών.

Διότι αν υπήρχε πραγματική αυτοκριτική, θα υπήρχε ξεκάθαρη συγγνώμη.

Θα υπήρχε δημόσια δέσμευση, ότι καμία μορφή θανατικής “λύσης” δεν θα συζητηθεί ξανά.

Θα υπήρχε σχέδιο προστασίας και όχι επικοινωνιακό θέατρο.

Αλλά στην Ελλάδα έχουμε μάθει κάτι πολύ επικίνδυνο: Να μετατρέπουμε ακόμη και τον πόνο, σε δημόσια εικόνα.

Να χρησιμοποιούμε πλάσματα που υπέφεραν από εγκατάλειψη, ως εργαλείο πολιτικού ξεπλύματος.

Να βαφτίζουμε “φιλοζωία”, τις φωτογραφίες και όχι τις πράξεις.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι όμως γνωρίζουν.

Γνωρίζουν ποιοι βρίσκονται κάθε μέρα στους δρόμους και στα καταφύγια χωρίς κάμερες.

Γνωρίζουν ποιοι πληρώνουν από την τσέπη τους τροφές, φάρμακα και χειρουργεία.

Γνωρίζουν ποιοι μαζεύουν λιωμένα ζώα από την άσφαλτο.

Γνωρίζουν ποιοι απειλούνται, λοιδορούνται και στοχοποιούνται, επειδή υπερασπίζονται αδέσποτα, που το κράτος εγκατέλειψε.

Και κυρίως γνωρίζουν ότι η φιλοζωία δεν είναι φωτογράφιση.

Είναι στάση ζωής.

Δεν είναι δημόσια παράσταση λίγων λεπτών, μπροστά σε δημοσιογράφους.

Είναι καθημερινός αγώνας, απέναντι σε αδιαφορία, βία, εγκατάλειψη και πολιτική ανευθυνότητα.

Είναι να υπερασπίζεσαι ζωές, όταν δεν σε χειροκροτεί κανείς.

Είναι να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

Και η αλήθεια είναι σκληρή: Αν δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις της κοινωνίας, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί σήμερα.

Καμία “υιοθεσία”. Καμία προσπάθεια εξωραϊσμού.

Καμία επίδειξη ευαισθησίας.

Η πίεση των πολιτών, ήταν αυτή που ανάγκασε την πολιτική εξουσία να κάνει πίσω επικοινωνιακά.

Αυτό αποδεικνύει τη δύναμη της κοινωνικής αφύπνισης.

Αποδεικνύει ότι οι πολίτες δεν σιωπούν πλέον, όταν ακούγονται επικίνδυνες θεωρίες εξόντωσης.

Αποδεικνύει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας απαιτεί πλέον πολιτισμό, προστασία και σεβασμό απέναντι στα ζώα.

Όμως, δεν αρκεί η οργή των λίγων ημερών.

Γιατί αύριο οι κάμερες θα φύγουν.

Οι τίτλοι θα αλλάξουν.

Οι φωτογραφίες θα ξεχαστούν.

Και τα αδέσποτα θα παραμείνουν στους δρόμους. Πεινασμένα. Άρρωστα. Χτυπημένα. Κυνηγημένα. Ανεπιθύμητα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υιοθετήθηκαν δύο σκυλιά.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξει ποτέ πραγματικά η νοοτροπία, που βλέπει τις ζωές ως “πρόβλημα διαχείρισης”. Το ερώτημα είναι αν οι πολίτες θα συνεχίσουν να ανέχονται αιρετούς, που ανοίγουν δημόσια παράθυρο στη βαρβαρότητα και ύστερα επιχειρούν να το κλείσουν, με λίγες φωτογραφίες και λίγη επικοινωνιακή σκόνη.

Γιατί η υποκρισία δεν σώζει ζωές.

Οι δημόσιες σχέσεις, δεν θεραπεύουν κακοποιημένα ζώα.

Οι κάμερες δεν σβήνουν λέξεις, που ειπώθηκαν δημόσια.

Και η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από “δήθεν” φιλοζωία.

Έχει ανάγκη από αλήθεια, ευθύνη, πράξεις και πραγματική προστασία των αδέσποτων.

Μέχρι τότε, κάθε επικοινωνιακή παράσταση πάνω στις πλάτες ανυπεράσπιστων ζώων, θα αποτελεί μνημείο πολιτικής υποκρισίας και ηθικής χρεοκοπίας.

Γιατί τα ζώα δεν είναι εργαλεία εξαγνισμού κανενός.

Είναι ζωές.

Και οι ζωές αυτές αξίζουν κάτι περισσότερο από ψεύτικες συγγνώμες, στημένες εικόνες και πολιτικά παιχνίδια. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους