Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, στις 15 Μαΐου κάθε έτους, οι Παλαιστίνιοι-ες σε όλο τον κόσμο τιμούν την Ημέρα της Νάκμπα — μια μέρα μνήμης και πένθους για την καταστροφή του 1948, όταν περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι-ες εκτοπίστηκαν βίαια από τις εστίες τους κατά τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.

Η λέξη “Νάκμπα” στα αραβικά σημαίνει “καταστροφή”, και η μέρα αυτή έχει βαθύ ιστορικό, πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο για τον παλαιστινιακό λαό.

Το 1947, το σχέδιο διαμελισμού του ΟΗΕ (Ψήφισμα 181) πρότεινε τη δημιουργία δύο κρατών: ενός εβραϊκού και ενός αραβικού. Οι Παλαιστίνιοι-ες και τα αραβικά κράτη απέρριψαν το σχέδιο, θεωρώντας το άδικο, καθώς παραχωρούσε την πλειοψηφία της γης σε μια μειονότητα (την Εβραϊκή) που αποτελούσε περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού.

Μετά την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ στις 14 Μαΐου 1948, ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στο νεοσύστατο Ισραήλ και τα αραβικά κράτη.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου και της δημιουργίας του κράτους, ισραηλινές παραστρατιωτικές ομάδες και ο Ισραηλινός στρατός εφάρμοσαν επιχειρήσεις εκκαθάρισης χωριών και πόλεων, οδηγώντας σε μαζικούς εκτοπισμούς.

Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 750.000 Παλαιστίνιοι-ες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, χιλιάδες σφαγιάστηκαν ή εξαφανίστηκαν, ενώ περίπου 500 παλαιστινιακά χωριά καταστράφηκαν ή ερημώθηκαν.

Πολλοί από αυτούς τους-τις πρόσφυγες-ισσες εξακολουθούν να ζουν μέχρι σήμερα σε προσφυγικά στρατόπεδα, κυρίως στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα, τον Λίβανο, την Ιορδανία και τη Συρία, χωρίς δικαίωμα επιστροφής.

Για τους-τις περισσότερους-ες Παλαιστινίους-ες, η Νάκμπα δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια συνεχιζόμενη εμπειρία.

Η κατοχή της Δυτικής Όχθης, η πολιορκία της Γάζας, η συνεχιζόμενη εποικιστική πολιτική και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ ερμηνεύονται από τον παλαιστινιακό λαό ως η συνέχιση της Νάκμπα με άλλα μέσα.

Εδώ και 78 χρόνια συντελείται ακατάπαυστα ο μαζικός ξεριζωμός, το χτίσιμο ισραηλινών πόλεων πάνω σε κατεστραμμένες παλαιστινιακές, οι βομβαρδισμοί νοσοκομείων και σχολείων, οι φυλακίσεις και βασανισμοί σε όσους-ες επιλέγουν να παραμένουν στα σπίτια τους.

Στο σήμερα, ο αποκλεισμός από είδη πρώτης ανάγκης, οι βίαιες εξώσεις και αρπαγή των σπιτιών τους από εποίκους, οι συνεχείς διακοπές ρεύματος, η επιτηδευμένη μόλυνση των υδάτινων πόρων και οι ασταμάτητες επιθέσεις σε κατοίκους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης δημιουργούν ένα καθεστώς απαρτχάιντ, ενώ οι συνεχιζόμενοι βομβαρδισμοί ανά τα χρόνια διαμορφώνουν μια ασύλληπτη καθημερινότητα υπό το μόνιμο φόβο του θανάτου.

Μετά τον Οκτώβρη του 2023, και την επίθεση τη Χαμάς, το Ισραήλ πραγματοποιεί τη μεγαλύτερη και βιαιότερη επίθεση προς τους-τις Παλαιστινίους-ες κατοίκους της Λωρίδας της Γάζας, μετατρέποντάς τη σε ένα απέραντο σφαγείο.

Πάνω από 52.000 νεκροί, εκ των οποίων το 70% είναι παιδιά και γυναίκες, περισσότεροι από 106.000 τραυματίες, ολόκληρες γειτονιές ισοπεδωμένες, νοσοκομεία και σχολεία βομβαρδισμένα, καταυλισμοί προσφύγων εξαφανισμένοι και ολόκληρος ο πληθυσμός να βρίσκεται υπό συνθήκες λιμού.

Μία εθνοκάθαρση με όλα τα χαρακτηριστικά γενοκτονίας, με το Ισραήλ να επιδιώκει την πλήρη εξάλειψη της Παλαιστίνης από τον χάρτη, και τον μαζικό εκτοπισμό 2 εκατομμυρίων ανθρώπων σε ένα ελάχιστο κομμάτι γης στα νότια, με απώτερο σκοπό τον εξοβελισμό του σε γειτονικές χώρες.

Για την επίτευξη αυτού ετοιμάζει μάλιστα νέα επιχείρηση καλώντας σε επιστράτευση πάνω από 100.000 εφέδρους.

Και στη Δυτική Όχθη όμως, η κατάσταση είναι επίσης ασφυκτική: δολοφονίες, βασανιστήρια, πογκρόμ εποίκων υπό την προστασία του στρατού, αρπαγή γης και νερού, καταστροφή σοδειών, συλλήψεις παιδιών και ανηλίκων χωρίς κατηγορία, ποινικοποίηση κάθε μορφής διαμαρτυρίας.

Μία ολοκληρωτική στρατηγική τρόμου και εξαφάνισης.

Η γενοκτονία που συντελείται για παραπάνω από 2,5 χρόνια στη Λωρίδα της Γάζας, μπορεί να έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις σε πολλά σημεία του πλανήτη, αλλά το κράτος του Ισραήλ με τις συμμαχικές του δυνάμεις συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Απέναντι σε όποιον-α εξακολουθεί να μιλάει για το δικαίωμα των Παλαιστινίων στη ζωή και την αυτοδιάθεση, βασικό όπλο αποτελεί η εργαλειοποίηση του ιστορικού γεγονότος του ολοκαυτώματος για να θωρακιστεί το Ισραήλ από οποιαδήποτε κριτική.

Οι αντισιωνιστικές και αντιπολεμικές φωνές χαρακτηρίζονται ως αντισημιτικές με μόνο σκοπό τη φίμωση και τον αποκλεισμό τους.

Την ίδια ώρα, ευρωπαϊκές και δυτικές κυβερνήσεις εξακολουθούν να εξοπλίζουν και να χρηματοδοτούν το Ισραήλ, παρακάμπτοντας ακόμα και τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου του ΟΗΕ, που έκρινε ότι υπάρχουν “εύλογες ενδείξεις” ότι διαπράττονται πράξεις γενοκτονίας στη Γάζα, και τους κυβερνώντες του Ισραήλ ως ύποπτους για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου.

Σε ένα τελευταίο επεισόδιο, το Ισραήλ δε δίστασε να επιτεθεί και να βομβαρδίσει ευρωπαϊκό σκάφος στα ανοιχτά της Μάλτας, κατά τον απόπλου αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας προς την αποκλεισμένη Γάζα. Η Νάκμπα όμως δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Είναι μια κραυγή για δικαιοσύνη, αποκατάσταση και επιστροφή. Το Δικαίωμα Επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων-ισσών – κατοχυρωμένο από το Ψήφισμα 194 του ΟΗΕ – παραμένει στο επίκεντρο του παλαιστινιακού αιτήματος.

Για πολλούς, η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς την αναγνώριση και θεραπεία της ιστορικής αυτής πληγής. Η Ημέρα της Νάκμπα μας υπενθυμίζει ότι η ελευθερία και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμες.

Όσο η παλαιστινιακή γη παραμένει υπό κατοχή, όσο οι πρόσφυγες-ισσες δεν μπορούν να επιστρέψουν, και όσο συνεχίζει να διενεργείται καθημερινά η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, η Νάκμπα δεν έχει τελειώσει.

Ο παλαιστινιακός αγώνας θα βρίσκει πάντα απήχηση και αλληλεγγύη, στα κομμάτια του κόσμου που αγαπάνε τη ζωή και την ελευθερία.

Καμία προσπάθεια φίμωσης και τρομοκράτησης, κανένα αφήγημα απ’οπου και αν προέρχεται δεν μπορεί να αποτρέψει καθημερινά χιλιάδες κόσμου να διαδηλώνουν την αλληλεγγύη προς το δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Αφίσες εκδηλώσεων και αλληλεγγύης για τον αδιάκοπο Παλαιστινιακό Αγώνα https://arxeio2147.espivblogs.net/archives/category/gegonota/palaistiniakos-agonas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους