Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου η νομική τιμωρία τελειώνει, αλλά η εσωτερική τιμωρία δεν τελειώνει ποτέ πραγματικά.

Μπορεί ένας άνθρωπος να έχει εκτίσει την ποινή του, να έχει πληρώσει τυπικά για ό,τι έκανε και η υπόθεση να θεωρείται, σε επίπεδο νόμου, λήξασα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σβήνει και το βάρος της πράξης του.

Υπάρχει και μια άλλη "φυλακή", πολύ πιο αθόρυβη και πολύ πιο επίμονη: η ενοχή.

Και αυτή συχνά συνοδεύει τον άνθρωπο για χρόνια, καμιά φορά μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ακόμη κι αν δεν μιλήσει ποτέ ανοιχτά γι’ αυτό, ακόμη κι αν δεν αποκαλύψει τι πραγματικά κουβαλά μέσα του, η μνήμη του λάθους μένει εκεί.

Και κάθε φορά που επιστρέφει σε εκείνη τη στιγμή, ο τόνος της φωνής, η αμηχανία, η σκιά της λύπης προδίδουν ότι μέσα του η ποινή ίσως δεν έπαψε ποτέ.

Ίσως γιατί η συνείδηση λειτουργεί με άλλους όρους από τον νόμο· και πολλές φορές κάνει τον ένοχο να αισθάνεται ότι το σφάλμα του ήταν βαρύτερο από την επίσημη τιμωρία που του επιβλήθηκε.

Κάπως έτσι μοιάζει και η ιστορία του Αντρέα Μαζιέλο στη φετινή Σέριε Β. Ο ποδοσφαιριστής της Σουντιρόλ πήρε ξαφνικά την απόφαση να αποσυρθεί λίγο πριν από τα παιχνίδια παραμονής, αποφεύγοντας ουσιαστικά το ενδεχόμενο να βρεθεί αντιμέτωπος με τη Μπάρι.

Η επιλογή του προκάλεσε εντύπωση, γιατί δεν συνδέθηκε με τραυματισμό ή με κάποιον εξαναγκαστικό λόγο που θα έβαζε πρόωρο τέλος στην καριέρα του.

Ο λόγος ήταν πολύ πιο σύνθετος και πολύ πιο βαρύς ψυχολογικά: η κλήρωση έφερε απέναντί του μια ομάδα με την οποία η σχέση του έχει μείνει ανεξίτηλα σημαδεμένη. Ο Μαζιέλο είχε αγωνιστεί στο παρελθόν στη Μπάρι και το όνομα του είχε συνδεθεί με μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της καριέρας του.

Ο ίδιος είχε παραδεχθεί ότι σημείωσε εσκεμμένα αυτογκόλ σε αγώνα απέναντι στη Λέτσε, σε μια υπόθεση που συνδέθηκε με χειραγώγηση αποτελέσματος.

Αργότερα, το 2012, είχε καταθέσει στους ανακριτές ότι του προσφέρθηκαν τουλάχιστον 50,000 ευρώ για να βοηθήσει τη Λέτσε να παραμείνει στην κατηγορία, πρόταση την οποία αποδέχθηκε.

Για εκείνη την υπόθεση του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 22 μηνών με αναστολή.

Από τότε, έχει απουσιάσει από δέκα αναμετρήσεις απέναντι στη Μπάρι - και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν ήταν απλώς μια δύσκολη επιστροφή απέναντι σε μια πρώην ομάδα.

Ήταν η πιθανότητα να ξαναβρεθεί στο επίκεντρο ενός ίδιου εφιάλτη, έστω και αν οι συνθήκες τώρα θα ήταν εντελώς διαφορετικές.

Αν έπαιζε και η Σουντιρόλ υποβιβαζόταν, κάθε του λάθος θα μπορούσε να διαβαστεί μέσα από το πρίσμα του παρελθόντος.

Κάθε κακή αντίδραση, κάθε χαμένη μονομαχία, κάθε φάση θα μπορούσε να γεννήσει νέες υποψίες και νέες κατηγορίες περί "συνεννόησης" με τη Μπάρι, σαν να γύριζε πίσω ο χρόνος για να τον δικάσει ξανά.

Από την άλλη, αν αγωνιζόταν καλά και η ομάδα του απέκλειε τη Μπάρι, τότε θα κουβαλούσε ένα άλλο, εξίσου σκληρό φορτίο: ότι συμμετείχε για δεύτερη φορά στον υποβιβασμό της ίδιας ομάδας - τη μία με τρόπο ντροπιαστικό, την άλλη με τρόπο καθαρό και ποδοσφαιρικά τίμιο.

Μόνο που στη συνείδηση του κόσμου, και ίσως και στη δική του, η πρώτη εικόνα δεν θα έφευγε ποτέ από πάνω του.

Ίσως γι’ αυτό επέλεξε να αποσυρθεί.

Όχι επειδή δεν μπορούσε να παίξει, αλλά επειδή δεν άντεχε να ξαναμπεί στο ίδιο ηθικό και συναισθηματικό πεδίο.

Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν κλείνει ο φάκελος μιας υπόθεσης, συνεχίζουν να ζουν μέσα στον άνθρωπο που τις προκάλεσε. Και στην περίπτωση του Μασιέλο, φαίνεται πως ένας υποβιβασμός ήταν ήδη αρκετός για μια ζωή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους