Επέτειος 'Nakba': Πόσο βολικό να γράψει η ΕφΣυν ένα ολόκληρο τρισέλιδο για την υποτιθέμενη 'εθνοκάθαρση' του 1948 και να αφιερώσει μόλις μισή γραμμή για να μιλήσει για την εισβολή των 5 αραβικών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με έντεχνη κορφολόγηση, επιλεκτική απόκρυψη, cherry-picking και χρήση στοιχείων έξω από το context, δίνει την εικόνα πως τελικά σε όλη την επικράτεια έγιναν μεγάλες σφαγές αμάχων για να εφαρμοστεί το ουδέποτε εφαρμοσθέν Dalet Plan και να συνεχίζεται έτσι το 'αφήγημα' - Τάσος Κωστόπουλος, Εθνοκάθαρση εκ προμελέτης, Στήλη Το φάντασμα της Ιστορίας (Για Νάκμπα 1948), Εφημερίδα των Συντακτών, 13/05/2018 https://web.archive.org/web/20180513104158/https://www.efsyn.gr/arthro/ethnokatharsi-ek-promeletis Προσέξτε επίσης ότι μάλλον έχει εγκαταλείψει το προηγούμενο αφήγημα, περί 'ιμπεριαλισμού που φύτεψε το Ισραήλ', διότι, εντάξει, μάλλον έχουν καταλάβει ότι είναι θεωρίες συνωμοσίας μέσα από τα Πρωτόκολλα, οπότε είπαν 'ας εστιάσουμε στο καινούργιο παιχνιδάκι μας, αυτό της εθνοκάθαρσης'. Επίσης, το γεγονός ότι για τη λεγόμενη σφαγή του Deir Yassin, κι αυτήν την προσπερνάει στα γρήγορα, διότι γνωρίζει τα νέα αρχεία που άνοιξαν και δείχνουν ότι ήταν ένα πρώιμο Pallywood της εποχής.

Ωστόσο, το χειρότερο είναι ότι αποφεύγει να πει ότι ο Benny Morris τα ξεκαθάρισε όλα αργότερα, και ειδικότερα και για το Dalet Plan, Π.χ. εδώ, επιστολή στους Irish Times: -«Υπήρχαν συζητήσεις αλλά όχι κρατικά σχέδια» Οι περισσότεροι από τους 700.000 «πρόσφυγες» της Παλαιστίνης εγκατέλειψαν τα σπίτια τους εξαιτίας του πολέμου (και με την προσδοκία ότι σύντομα θα επέστρεφαν στα σπίτια τους στις πλάτες των νικητών Αράβων εισβολέων). Δεν υπήρχε κανένα σιωνιστικό «σχέδιο» ή γενική πολιτική έξωσης του αραβικού πληθυσμού ή «εθνοκάθαρσης». Το σχέδιο Dalet της 10ης Μαρτίου 1948 ήταν το κύριο σχέδιο της Haganah -της εβραϊκής στρατιωτικής δύναμης που έγινε οι Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας- για την αντιμετώπιση της αναμενόμενης παναραβικής επίθεσης στο αναδυόμενο εβραϊκό κράτος.

Και η εισβολή των στρατών της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας και του Ιράκ έγινε κανονικά, στις 15 Μαΐου.

Είναι αλήθεια ότι το Plan D έδωσε στους περιφερειακούς διοικητές το ελεύθερο να καταλάβουν και να φρουρήσουν ή να εκδιώξουν και να καταστρέψουν τα αραβικά χωριά κατά μήκος και πίσω από τις γραμμές του μετώπου και τις αναμενόμενες οδούς εισβολής των αραβικών στρατών.

Και είναι επίσης αλήθεια ότι στα μέσα του πολέμου του 1948 οι Ισραηλινοί ηγέτες αποφάσισαν να εμποδίσουν την επιστροφή των «προσφύγων» (εκείνων των «προσφύγων» που μόλις είχαν επιτεθεί στην εβραϊκή κοινότητα), θεωρώντας τους ως μια πιθανή πέμπτη φάλαγγα και απειλή για την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους.

Εγώ πάντως δεν μπορώ να κατηγορήσω τους φόβους ή τη λογική τους.

Η δαιμονοποίηση του Ισραήλ βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ψέματα - όπως και η δαιμονοποίηση των Εβραίων τα τελευταία 2.000 χρόνια βασίζεται σε ψέματα.

Και υπάρχει σύνδεση μεταξύ των δύο.

Θα συνιστούσα να διαβάσετε μερικά βιβλία ιστορίας και να εξοικειωθείτε με τα γεγονότα, όχι να ανακυκλώνετε την ξεπερασμένη αραβική προπαγάνδα.

Μπορεί τότε να μάθουν, για παράδειγμα, ότι ο «Πόλεμος της Παλαιστίνης» του 1948 (ο «Πόλεμος της Ανεξαρτησίας», όπως τον αποκαλούν οι Ισραηλινοί) άρχισε τον Νοέμβριο του 1947, όχι τον Μάιο του 1948.

Μέχρι τις 14 Μαΐου είχαν χάσει τη ζωή τους σχεδόν 2.000 Ισραηλινοί - από τους 5.800 νεκρούς που υπέστη το Ισραήλ σε ολόκληρο τον πόλεμο (δηλαδή σχεδόν το 1% του εβραϊκού πληθυσμού της Παλαιστίνης/Ισραήλ, που ήταν περίπου 650.000).» http://www.irishtimes.com/opinion/letters/israel-and-the-palestinians-1.896017 Και εδώ: - Benny Morris , What caused the Palestinian refugee crisis? There can be no avoiding both the simple Arab argument 'No Zionism - no Palestinian refugee problem', not the standard Zionist rebuttal 'No war - no Palestinian refugee problem', Guardian, 14/01/2004 https://www.theguardian.com/world/2004/jan/14/israel - Για το ΑΜΥΝΤΙΚΟ Dalet Plan (Plan D, Master Defense Plan of the Hagana), εδώ http://mideastweb.org/pland.htm Πολύ έντεχνα, ο αρθρογράφος αποφεύγει να ξεκαθαρίσει και να πει ευθέως αν το Dalet Plan εφαρμόστηκε ή όχι.

Γνωρίζει ότι η κύρια πηγή του, ο Benny Morris δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Και γνωρίζει ότι δεν μπορεί να στηριχτεί ευθέως στον Ilan Pappe, διότι αυτός έχει δηλώσει ότι η ιστορική καταγραφή και η αλήθεια δεν τον ενδιαφέρουν.

Και έτσι, πουθενά δεν λέει ευθέως ότι το σχέδιο εφαρμόστηκε.

Διότι θα πρέπει να προσκομίσει όχι μόνο διαταγές προς τις μονάδες, αλλά και αναφορές από τις μονάδες για την εφαρμογή και την εκτέλεση, όπως και ποσοστά επιτυχίας εκτέλεσης των υποτιθέμενων διαταγών, καθώς επίσης και τις περιπτώσεις τιμωρίας όσων διοικητών δεν το εφάρμοσαν (διότι δεν πιστεύουμε κανείς να είναι τόσο χαζός ώστε να ισχυριστεί ότι εφαρμόστηκε καθολικά -άλλωστε ο ίδιος του λέει ότι τελικά η φυγή των Αράβων οφειλόταν σε πολλούς και διάφορους λόγους, και δεν ήταν όλες περιπτώσεις 'εθνοκάθαρσης'. Ωστόσο, τι επιλέγει να κάνει; -ακριβώς επειδή γνωρίζει ότι τέτοιες αναφορές δεν υπάρχουν, σαν καλός 'αντιιμπεριαλιστής' που είναι (γνωρίζετε το δόγμα τους: η αλήθεια δεν έχει σημασία, και οι τακτικές μας δεν συμβαδίζουν αναγκαστικά με τις αρχές μας). Το αφήνει να αιωρείται: - Ναι, εντολές δόθηκαν - Ναι, αγριότητες έγιναν Αν στριμωχτεί, όμως. «Οχι, δεν λέμε πουθενά καθαρά ότι ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ» ... ... αλλά όποιος και να διαβάσει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά μάλλον η δήθεν εθνοκάθαρση ήταν προσχεδιασμένη.

Υπάρχει όνομα για αυτές τις μανούβρες: Παπατζιλίκια, και λυπόμαστε που το λέμε.

Ας επιστρέψουμε στην πραγματική εξιστόρηση: Γι’ αυτό και ο πόλεμος του 1948 ήταν πόλεμος των πέντε εισβολέων, κατά παράβαση των αποφάσεων του ΟΗΕ, και όχι απλά 'ο πόλεμος των Παλαιστίνιων Αράβων ενάντια στο κράτος του Ισραήλ'. https://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war Οι ίδιοι οι εισβολείς παρακινούσαν τους Αραβες να εγκαταλείψουν τα χωριά τους 'για να μην τους σφάξουν οι άπιστοι Εβραίοι'. Ο ισραηλινός στρατός, από την άλλη μεριά, είχει διαταχθεί να μην πειράξει αμάχους.

Θα ρωτήσει κάποιος 'δεν έγιναν σφαγές;' Και, βέβαια έγιναν. 'Δε διώχτηκαν Αραβες από τα χωριά τους;' Και βέβαια διώχτηκαν.

Αυτά όμως έγιναν πολύ μετά την έναρξη του πολέμου και την εισβολή των πέντε αραβικών στρατών, και δεν ήταν στην πολιτική των Εβραίων, αλλά, έγιναν κατά παράβαση της επίσημης πολιτικής.

Και είναι πράγματα που συμβαίνουν στον πόλεμο.

Μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς ότι δεν έγινε καμία εθνοκάθαρση τότε από τα εξής: - από το γεγονός πως το αμυντικό 'Πλάνο Δέλτα' ('Plan Dalet') δεν εφαρμόστηκε παντού, http://mideastweb.org/pland.htm - από το γεγονός πως αλλού οι διοικητές των μονάδων έδιωξαν Αραβες, αλλού δεν έδιωξαν, αλλά κανείς τους δεν τιμωρήθηκε είτε για το ένα είτε για το άλλο, άρα αυτοσχεδίαζαν, http://www.jewishvirtuallibrary.org/israel-studies-an-anthology-war-of-1948 http://www.middleeastpiece.com/arabrefugees_1948.html - από το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία δημοσιογραφική ή άλλη κάλυψη από κανένα ΜΜΕ, ούτε από τα ιδιαιτέρως εχθρικά στους Εβραίους δυτικά ΜΜΕ, και ειδικότερα από τα αραβικά ΜΜΕ - από το γεγονός ότι για πάρα πολλά χρόνια, τουλάχιστον 20, δεν υπήρξαν κατηγορίες από τους Αραβες και τις ηγεσίες τους για 'εκδίωξη'· ήταν μια ιστορία που κατασκευάστηκε κι αυτή μετά το 1967 - από το γεγονός ότι οι νεκροί άμαχοι σε έναν πόλεμο που κράτησε 20 μήνες (Νοέμβριος 1947 έως Ιούλιος 1949) ήταν όλο κι όλο 500-800, και οι βιασμοί που σημειώθηκαν στο ίδιο διάστημα ήταν μόλις 12. - από τις ιστορικές αφηγήσεις των ίδιων των Αράβων· μάλιστα, κάποιες δεκάδες χιλιάδες έφυγαν μετά την συμφωνία ειρήνης, τον Φεβρουάριο του 1949, και έφυγαν κι αυτοί μόνοι τους, επειδή το ήθελαν, και όχι επειδή οι Εβραίοι τους πίεσαν -στην πραγματικότητα, οι Εβραίοι δεν ενθάρρυναν καθόλου τη φυγή τους, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις τους παρακαλούσαν να μείνουν. - από την εξέλιξη της μοίρας όσων Αράβων έμειναν μέσα στα σύνορα του νέου κράτους.

Εγιναν όλοι Ισραηλινοί πολίτες και σήμερα απολαμβάνουν δικαιώματα και επίπεδο διαβίωσης που ούτε να ονειρευτούν μπορούν οι συγγενείς τους που έφυγαν για τις διπλανές χώρες και ζουν ακόμα σε στρατόπεδα, το 2017.

Κατά τη διάρκεια των συνομιλιών ανακωχής στη Ρόδο το Φεβρουάριο του 1949, το Ισραήλ πρότεινε να επιστρέψει στους Αραβες τα εδάφη που είχε καταλάβει, ως αποτέλεσμα του πολέμου, μετά την απρόκλητη επίθεση και εισβολή των πέντε αραβικών στρατών, εδάφη που αρχικά προορίζονταν να ανήκουν στο Παλαιστινιακό κράτος αν οι Αραβες δεν επιτίθονταν για να καταπνίξουν το μικρό εβραϊκό κράτος στη γέννησή του.

Αυτό θα επέτρεπε σε εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Αλλά οι Αραβες απέρριψαν και αυτήν την προσφορά επειδή, όπως παραδέχτηκαν οι ίδιοι, επρόκειτο να προχωρήσουν σε μια νέα επίθεση.

Είχαν χάσει τον ένα γύρο, αλλά ήλπιζαν (και πάντα ελπίζουν) σε όλο και περισσότερους γύρους μέχρις ότου οι Αραβες να πετάξουν τους Εβραίους στη θάλασσα και να πετύχουν την πολυπόθητη νίκη, 'bismillah', για το όνομα του Αλλάχ.

Η νέα τους επίθεση έλαβε τη μορφή 9.000 τρομοκρατικών επιθέσεων από τους Φενταγίν, κυρίως από την Αίγυπτο, οι οποίες διαπράχθηκαν κατά του Ισραήλ από το 1949 έως το 1956.

Στο συνέδριο της Λωζάνης που πραγματοποιήθηκε από τον Αύγουστο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1949, το Ισραήλ πρότεινε να επαναπατρίσει 100.000 πρόσφυγες ακόμη και χωρίς συνθήκη ειρήνης . Αλλά τα αραβικά κράτη απέρριψαν και αυτήν την προσφορά, διότι η αποδοχή της θα συνεπαγόταν σιωπηρή αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ.

Με άλλα λόγια, παρά τις προτάσεις του Ισραήλ για επαναπατρισμό, οι Αραβες επέμειναν (και επιμένουν) να κρατάνε τους Αραβες-Παλαιστίνιους πρόσφυγες σε καθεστώς καταπίεσης και να τους υποβάλλουν ουσιαστικά σε βασανιστήρια και μεγάλο πόνο. Οι Αραβες εκπρόσωποι στη Συρία και στην Αίγυπτο δήλωσαν στις εφημερίδες: - «Θα κρατήσουμε τους πρόσφυγες στους καταυλισμούς μέχρι η σημαία της Παλαιστίνης να ανεμίσει σε όλη τη γη του Ισραήλ.

Θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους μόνο ως νικητές, επάνω στους τάφους και στα πτώματα των Εβραίων» Αυτοί οι Αραβες ήταν αρκετά ειλικρινείς ώστε να ανακοινώσουν δημόσια ότι το πρόβλημα των προσφύγων θα χρησίμευε, επί λέξει «ως μια ενοχλητική πληγή και ένα ανοιχτό τραύμα στη συνείδηση της Δύσης». Αυτό αντιμετωπίζουμε σήμερα: τον ηθικό εκβιασμό της Δύσης για κάτι που οι ίδιοι προκάλεσαν στους εαυτούς τους, με στόχο πάντα να χρησιμοποιηθεί εναντίον του Ισραήλ για να κερδίσουν οι Αραβες εκβιαστές τη συναισθηματική υποστήριξη της Δύσης εναντίον του Ισραήλ. - Οποιος θέλει, μπορεί να διαβάσει ακόμα και για την πιο εμβληματική 'σφαγή', εκείνη του Deir Yassin, και θα δει ότι δεν ήταν καθόλου όπως τα λένε σήμερα. https://www.commentarymagazine.com/articles/1948-israel-and-the-palestinians-annotated-text/ http://www.jewishvirtuallibrary.org/the-capture-of-deir-yassin Οσο για το διαβόητο Plan Dalet Πρόκειται ίσως για τον παλαιότερο από τους στρατιωτικούς όρους που βγαίνουν από το πλαίσιο και χρησιμοποιούνται για να υπονοήσουν ότι το Ισραήλ ενεργεί με δόλια πρόθεση.

Προσκομίζεται ως απόδειξη μιας κύριας στρατηγικής εθνοκάθαρσης το 1948 και συνήθως συνοδεύεται από παραπλανητικά αποσπάσματα του Ben Gurion και άλλων που είναι εντελώς άσχετα με τον εμφύλιο πόλεμο.

Πρόκειται για μια απόλυτη αναθεώρηση της ιστορίας.

Πρώτον, το ίδιο το όνομα " Plan Dalet", σημαίνει απλά " Plan D", το οποίο τείνει να συμπεράνει την ύπαρξη και την πιθανή αποτυχία των σχεδίων A,B & C. Το ίδιο το σχέδιο χρησιμοποιείται εκτός πλαισίου και υποδηλώνει ότι οι Εβραίοι είχαν τέτοιο μεγάλο έλεγχο στα πάντα εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ώστε μπορούσαν να κάθονται με σκοτεινές επιδιώξεις και να κάνουν σχέδια για τον καλύτερο δυνατό τρόπο απομάκρυνσης των Παλαιστινίων από την περιοχή.

Η αλήθεια είναι ότι στις αρχές του 1948, Άραβες άτακτοι είχαν ήδη διεισδύσει στο έδαφος της βρετανικής εντολής και είχε αρχίσει μια μάχη για την επιβίωση του εβραϊκού κράτους. Η Ιερουσαλήμ βρισκόταν υπό πολιορκία και οι εβραϊκές δυνάμεις έχαναν έδαφος σε αρκετές περιοχές, με τις αυτοκινητοπομπές να είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στους δρόμους που περνούσαν μέσα από αραβικές πόλεις.

Μέχρι τον Μάρτιο του 1948, σχεδόν όλα τα τεθωρακισμένα οχήματα της εβραϊκής πλευράς είχαν καταστραφεί.

Από τους 6.000 νεκρούς Εβραίους του πολέμου αυτού (υπόψη, το 1% του συνολικού πληθυσμού), το 33%, οι 2.000 είχαν δολοφονηθεί από Αραβες ΠΡΙΝ την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας στις 15/05/1948.

Με λίγα λόγια, αυτό που εκτυλίχθηκε ήταν μια μάχη για επιβίωση και για την ίδια την ύπαρξη του πληθυσμού, -μια μάχη που θα αφαιρούσε αναλογικά περισσότερες εβραϊκές ζωές σε ένα μόνο έτος από όσες έχασε το Ηνωμένο Βασίλειο στα 7 χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Το να αρχίσει κανείς να υπονοεί ότι το Plan Dalet ήταν κάτι περισσότερο από μια στρατιωτική στρατηγική επιβίωσης που είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει το εβραϊκό κράτος να σταματήσει να χάνει έδαφος σε έναν απελπισμένο πόλεμο για την ίδια του την ύπαρξη, σημαίνει ότι τα δεδομένα πετάγονται εντελώς έξω από το παράθυρο.

Επίσης, άλλο μελανό σημείο στο διαστρεβλωτικό αυτό άρθρο Κωστόπουλου για την δήθεν 'εθνοκάθαρση': Υπάρχουν quotes που δίνονται έξω από το context τους, κάτι που πλησιάζει επικίνδυνα την πλαστογραφία, όπως η διάσημη ρήση του Μπεν Γκουριόν: - «Αν ήταν να σώσω όλα τα Εβραιόπουλα της Γερμανίας μεταφέροντάς τα στην Αγγλία ή μόνο τα μισά απ’ αυτά μεταφέροντάς τα στη Γη του Ισραήλ, θα διάλεγα το δεύτερο· γιατί δεν είμαστε υπόλογοι μόνο γι’ αυτά τα παιδιά, αλλά για το ιστορικό πεπρωμένο του Εβραϊκού Λαού» (Benny Morris, «Righteous Victims», Ν. Υόρκη 2001, σ.162). Ο 'αντισιωνιστής' εδώ θέλει να δώσει την εντύπωση ότι δήθεν ο Ben-Gurion δεν ενδιαφερόταν καθόλου για τα παιδιά που κινδύνευαν στο Ολοκαύτωμα και ότι θα τα θυσίαζε για την επίτευξη των στόχων του.

Κανένας από τους παραχαράκτες που την χρησιμοποιούν έτσι δεν κάνει τον κόπο, όμως, να σημειώσει καθαρά πότε ακριβώς έγινε αυτή η δήλωση.

Διότι, όσο να 'ναι, θα υπάρχει κάποια διαφορά αν αυτή η δήλωση έγινε λ.χ. την ώρα της κορύφωσης της γενοκτονίας από τους Ναζί, 1942-1944, ή αν έγινε σε κάποιον άσχετο ανύποπτο χρόνο, λ.χ. προτού καν αρχίσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η δήλωση αυτή έγινε το 1938, αμέσως μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων, και αφορούσε την απόφαση της Βρετανίας να αρνηθεί την είσοδο στην Παλαιστίνη των 10.000 ορφανών γερμανοεβραίων, αμέσως μετά τα πογκρόμ. Η Βρετανία πρότεινε να τα δεχτεί εντός του εδάφους της, και αυτό ακριβώς σχολίαζε τότε ο Ben-Gurion, σχεδόν ένα χρόνο πριν οι Ναζί ξεκινούσαν τον Β'ΠΠ και αρκετά χρόνια πριν από την Τελική Λύση.

Είχε προηγηθεί, το καλοκαίρι του 1938, η συνδιάσκεψη στο Evian, όπου δεν είχε δοθεί λύση στο οξύ μεταναστευτικό πρόβλημα των Ευρωπαίων Εβραίων. Ο Ben-Gurion πίστευε ότι η αντιεβραϊκή πολιτική της Γερμανίας θα απαιτούσε τη δημιουργία πολλών ασφαλών καταφυγίων για τα εκατομμύρια των Εβραίων σε κίνδυνο, ήξερε ότι καμία άλλη χώρα δεν ήταν διατεθειμένη να τους δεχθεί, ασφαλώς δεν είχε κανένα τρόπο να προβλέψει το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής που θα ακολουθούσε, και συνεπώς, αυτή η μάλλον λίγο απότομη δήλωσή του είχε σκοπό να χτυπήσει τις καμπάνες του κινδύνου προς τις κυβερνήσεις των ελευθέρων κρατών.

Δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο από ό,τι ισχυρίζονται οι αδίστακτοι πλαστογράφοι που λένε χωρίς να ντρέπονται λίγο ότι δήθεν «ο Μπεν Γκουριόν είχε κάνει αυτή τη δήλωση για να τεκμηριώσει την άρνηση των σιωνιστών για εγκατάσταση των Εβραίων της Γερμανίας στην υπόλοιπη Ευρώπη», Μερικοί, μάλιστα, αφού πριν και μετά υποβάλλουν στον αναγνώστη την άλλη αντισημιτική διαστρέβλωση και πλαστογραφία 'ναζισμός και σιωνισμός συνεργάζονταν', ένα καθαρό αντισημιτικό μισαλλόδοξο hoax, φτιαγμένο από αντισημίτες πλαστογράφους, αποκρουστικό και απωθητικό. Για τις πραγματικές απόψεις του David Ben-Gurion στο θέμα, δείτε ακόμη: https://liberology.wordpress.com/2012/08/04/fake-zionist-quotes-1-ben-gurion-and-the-german-children-1938/ @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους