Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν άντεχαν άλλο…» Όταν οι Πανελλήνιες γίνονται συνώνυμο της αξίας ενός παιδιού.

Ο τραγικός θάνατος των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς μια «είδηση». Είναι μια κραυγή.

Μια κραυγή από χιλιάδες νέους ανθρώπους που μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον υπερβολικής πίεσης, φόβου, αβεβαιότητας και συναισθηματικής εξάντλησης.

Ως ψυχοθεραπεύτρια, νιώθω βαθιά θλίψη αλλά και οργή.

Γιατί πίσω από τέτοιες τραγωδίες δεν βρίσκεται μόνο η προσωπική ευαλωτότητα ενός παιδιού.

Βρίσκεται και μια κοινωνία που εδώ και χρόνια έχει μάθει να συνδέει την αξία ενός ανθρώπου με την επίδοσή του. Οι Πανελλήνιες παρουσιάζονται συχνά σαν «η σημαντικότερη στιγμή της ζωής». Σαν να καθορίζουν ποιος αξίζει.

Ποιος θα πετύχει.

Ποιος θα έχει μέλλον.

Και ποιος όχι.

Ένα παιδί 17 ετών καλείται να κουβαλήσει ένα δυσβάσταχτο φορτίο: την αγωνία των γονιών, τον ανταγωνισμό, την οικονομική ανασφάλεια, την κοινωνική σύγκριση, τον φόβο της αποτυχίας, και πολλές φορές την αίσθηση ότι «αν δεν τα καταφέρω, τελείωσαν όλα». Και κάπου εκεί, η αποτυχία σε μια εξέταση αρχίζει να βιώνεται σαν αποτυχία ύπαρξης.

Βλέπω ολοένα και περισσότερους εφήβους να εμφανίζουν κρίσεις πανικού, ψυχοσωματικά συμπτώματα, αϋπνίες, καταθλιπτικά επεισόδια, εξάντληση, αυτοκαταστροφικές σκέψεις, βαθιά απελπισία.

Και όμως… συνεχίζουμε να λέμε: «Έτσι είναι η ζωή…» «Όλοι περάσαμε Πανελλήνιες...» «Πρέπει να αντέξουν….» Όχι.

Δεν πρέπει να “αντέχουν” παιδιά σε τέτοιο βαθμό ψυχικής πίεσης.

Κανένα εξεταστικό σύστημα δεν αξίζει περισσότερο από την ψυχική υγεία ενός ανθρώπου.

Κανένας βαθμός δεν μπορεί να ορίσει την αξία, την ευφυΐα, την πορεία ή το μέλλον ενός ανθρώπου.

Η ζωή δεν τελειώνει στα 17. Δεν ξεκινά ούτε τελειώνει σε ένα μηχανογραφικό.

Υπάρχουν δεκάδες δρόμοι, δεύτερες ευκαιρίες, αλλαγές πορείας, νέα ξεκινήματα.

Υπάρχουν άνθρωποι που απέτυχαν στις Πανελλήνιες και αργότερα δημιούργησαν ζωές γεμάτες νόημα, επιτυχία και πληρότητα.

Υπάρχουν νέοι που πέρασαν στις σχολές που ονειρεύονταν και παρ’ όλα αυτά ένιωθαν δυστυχισμένοι και χαμένοι.

Γιατί η ψυχική υγεία ΔΕΝ εξασφαλίζεται από έναν τίτλο σπουδών.

Αυτό που χρειάζονται σήμερα οι έφηβοι ΔΕΝ είναι περισσότερη πίεση.

Χρειάζονται συναισθηματική ασφάλεια, αποδοχή, χώρο να αποτύχουν χωρίς να νιώσουν ότι καταρρέει ο κόσμος, γονείς που να ακούν αντί να απαιτούν, σχολεία που να στηρίζουν αντί να τρομοκρατούν, και μια κοινωνία που να σταματήσει να μετρά την ανθρώπινη αξία με βαθμούς.

Ας σταματήσουμε να μεγαλώνουμε παιδιά που φοβούνται να μην αποτύχουν.

Ας αρχίσουμε να μεγαλώνουμε ανθρώπους που μπορούν να αντέξουν, να ξανασηκωθούν, να αλλάξουν δρόμο και να συνεχίσουν να ζουν.

Και ίσως το πιο σημαντικό από όλα: Ας μάθουμε στα παιδιά μας ότι δεν χρειάζεται να πετύχουν για να αξίζουν αγάπη! Ας αναθεωρήσουμε τις αξίες μας και τι πραγματικά έχει νόημα και αξία σε αυτή τη ζωή. Μαίρη Μπισμπίκη Ψυχοθεραπεύτρια, ΜΑ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους