Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά το τέλος της δυναστείας της Γιουβέντους το 2021, η Ίντερ είναι με διαφορά από τη δεύτερη, η καλύτερη ομάδα στην Ιταλία και η μόνη που πραγματικά μετράει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το 2023 και το 2025 έπαιξε σε δύο τελικούς Τσου Λου και έχασε τον έναν στις λεπτομέρειες (1-0 από τη Σίτι) και τον άλλο με κάτω τα χέρια (5-0 από την Παρί). Ωστόσο, αυτή η ξεκάθαρή ανωτερότητά της σε σχέση με τις υπόλοιπες ιταλικές ομάδες δεν είχε αποτυπωθεί και εντός συνόρων.

Τουλάχιστον όχι με την ένταση που θα έπρεπε. Η Ίντερ πήρε το πρωτάθλημα του 21 (και έσπασε την κυριαρχία της Γιουβέντους) και έχασε τα επόμενα δύο από Μίλαν και Νάπολι.

Πήρε σβηστά το πρωτάθλημα του 24 και έχασε αυτό του 25 πάλι από τη Νάπολι.

Από τα τρία χαμένα της πρωταθλήματα το μόνο για το οποίο δεν χωράει κουβέντα ήταν εκείνο του 23, όπου η Νάπολι έκανε μια διαστιμική χρονιά, πήρε τεράστια διαφορά από νωρίς και το καθάρισε εύκολα.

Το πρωτάθλημα του 22 και ειδικά το περσινό, η Ίντερ το έχασε χωρίς να καταλάβει πως.

Και μπορεί η μόνη χρονιά τα τελευταία έξι χρόνια που έμεινε χωρίς κούπα να ήταν πέρσι (πήρε κύπελλο το 22 και το 23), όμως η κυριαρχία της όφειλε να γίνει πιο εμφατική.

Φέτος η Ίντερ άλλαξε τον πιο πετυχημένο προπονητή της σύγχρονης ιστορίας της (Σιμόνε Ιντζάγκι) και έφερε κάποιον με ελάχιστη εμπειρία στους πάγκους πρώτης ομάδας (Κριστιάν Κίβου). Και μπορεί η παρουσία της στην Ευρώπη να ήταν απογοητευτική (αποκλεισμός από την Μπόντο πριν από τους 16), όμως το τέλος της σεζόν την βρίσκει πρωταθλήτρια τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος (είναι στο +15 από τη Νάπολι με δύο αγωνιστικές να μένουν) και κυπελλούχο μέτα από ένα χαλαρό δίμπαλο στον τελικό κυπέλλου με τη Λάτσιο.

Ένα πεντακάθαρο και εύκολο νταμπλ που έρχεται να θυμίσει σε όλους ποιος είναι το αφεντικό στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους