Αλήθεια, πόσο χρόνο μας πήρε για να "μεταβολίσουμε" μιά τέτοια τραγικά πρωτόγνωρη είδηση; Και πόσο χρόνο θα μας πάρει για να τη ρίξουμε στην αιωνιότητα της λήθης, όταν σβήσουν οι κάμερες και τα φώτα...

Πλήρες Κείμενο:

Αλήθεια, πόσο χρόνο μας πήρε για να "μεταβολίσουμε" μιά τέτοια τραγικά πρωτόγνωρη είδηση; Και πόσο χρόνο θα μας πάρει για να τη ρίξουμε στην αιωνιότητα της λήθης, όταν σβήσουν οι κάμερες και τα φώτα των Μ.Μ.Ε.; "Έπεσαν πιασμένες χέρι-χέρι, φορώντας στ' αυτιά τους ακουστικά"... Ίσως για να μην ακούσουν ούτε οι ίδιες την τελευταία κραυγή απελπισίας της ψυχής τους.

Ίσως για να μην ακούσουν ένα ακόμη "Μην το κάνεις αυτό!", από τυχόν απρόσκλητους διασώστες.

Ίσως γιατί κουράστηκαν να ακούνε επί 17 χρόνια τις παραγγελιές μιάς σάπιας κοινωνίας... Μιά επίπλαστη "αριστεία", ντυμένη τον μανδύα του τέλειου καθωσπρεπισμού, που εγκλωβίζει την εφηβεία μέσα σε επιδόσεις πανελλήνιας επιτυχίας ή αποτυχίας στις εξετάσεις, μέσα σε τείχη ανασφάλειας για το μέλλον και απογοήτευσης για το παρόν, εγκαθιστώντας μέσα τους το αιμοβόρο θεριό που λέγεται κατάθλιψη... Δεν είναι απαραίτητο να είσαι γονιός για να συγκλονιστεί το είναι σου από μιά τέτοια είδηση.

Φτάνει που είσαι συγκάτοικος σ' αυτή την ανθρωπόμορφη κοινωνία! Πώς να επεξεργαστείς μια κίνηση παιδικής απόγνωσης, συνειδητοποιώντας ότι αυτό που έπεσε στο κενό της ανυπαρξίας δεν ήταν απλά δυό έφηβες, αλλά το ίδιο το μέλλον μας; Σαν γονείς, μεγαλώσαμε παιδιά κάνοντας άπειρα λάθη.

Σαν εκπαιδευτικοί, περάσαμε μηνύματα που δεν είχαν το παλιό ανεξίτηλο άρωμα της ευγενούς άμιλλας.

Σαν πολιτεία, υψώσαμε τείχη απροσπέλαστα στο δρόμο που οδηγεί στα όνειρά τους.

Κι έρχεται ξαφνικά ο "γδούπος" μιάς διπλής πτώσης, να αφυπνίσει -τάχα- όλες εκείνες τις παθογένειες που χρόνια θρέφουμε με ευλάβεια και μεταλαμπαδεύουμε, εκούσια ή ακούσια, σε κάθε επερχόμενη γενιά! "Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα..." Σκίζονται τα σωθικά σου διαβάζοντας αυτή τη φράση.

Κάνεις εικόνα δυό 17χρονα αγγελούδια να κοιτούν μπροστά τους το κενό και να το θεωρούν λύτρωση σε σχέση με τον κόσμο που αφήνουν πίσω τους! Πόσο αθώος μπορεί να νιώθεις απέναντι σε τόση παιδική απόγνωση; Πόσο αμέτοχος θεωρείσαι μπροστά σ' αυτή την τραγωδία; Όπως εύστοχα έχει πει και ο μεγάλος μας Μάνος: "Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά..."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους