Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η λέξη αποτυχία για τον Παναθηναϊκό στην Euroleague φέτος ίσως είναι μικρή.

Βασικά η ομάδα του Αταμάν πληρώνει κάτι το οποίο δεν γράφεται όσο θα έπρεπε ή δεν εκφράζετε τόσο σωστά.

Η βασικότερη αιτία του φετινού κάζου είναι ότι υπήρχε μια υπέρμετρη αισιοδοξία παντού στον οργανισμό και ότι δεν δόθηκε η πρέπουσα σημασία στα τεράστια red flags που εμφανίστηκαν στα μέσα της σεζόν και αντί αυτά να μειώνονται, πλήθαιναν.

Σε συνδυασμό με διάφορους άλλους παράγοντες έφτασαν το "τριφύλλι" να μένει εκτός F4 για πρώτη φορά επί Αταμάν και η εικόνα του στο παρκέ να είναι μετριότατη.

Η φετινή Euroleague για να λέμε την αλήθεια έμοιαζε βατή ώστε η ελληνική ομάδα να φτάσει στο τέλος του δρόμου και ειδικά όταν ανακοινώθηκε ότι οι ημιτελικοί και ο τελικός θα γίνουν στο ΟΑΚΑ όλα φάνηκαν να μπαίνουν στο δρόμο τους.

Δεν υπάρχει ΤΣΣΚΑ, η Ρεάλ είναι μέτρια, Φενέρ με αλλαγές, μόνο ο Ολυμπιακός είναι πραγματικά δυνατός αντίπαλος στα χαρτιά.

Το καλοκαίρι έπαιζαν ονόματα τύπου Βαλανσιούνας, οι προκλήσεις σε NBA teams συνεχίστηκαν και υπήρχαν σημάδια ότι η ομάδα είχε βάλει ψηλά τον πήχη.

Το πρώτο σπουδαίο λάθος ήταν ο σχεδιασμός.

Ένας σχεδιασμός, πρόχειρος, να θυμίζει NBA2K draft, χωρίς ρόλους, χωρίς πλάνο.

Η ομάδα πλήρωσε τα "σούρτα - φέρτα" στο "5" με Χολμς - Γιουρτσέβεν, ο Φαρίντ έγινε manimal για ένα μήνα και μετά έσκασε ενώ ο Λεσόρ όταν γύρισε δεν ήταν ο ίδιος του εαυτός με παλιά.

Φυσικά η απουσία rim protector κόστισε και ενώ περνούσαν πολλά ονόματα από μπροστά από τα μάτια του προπονητή τα απέρριψε, τα οποία βέβαια βρήκαν καταφύγιο σε άλλες ομάδες της Euroleague.

Κανένας περιφερειακός δεν έπαιζε άμυνα, ο Σλούκας είχε καταπονηθεί από το Ευρωμπάσκετ και ουδείς σκέφτηκε τη διαχείριση του, ενώ σε ελάχιστα ματς η εικόνα της ομάδας δεν θύμιζε "πάρε - βάλε". Οι κακές ήττες στην Euroleague και τα ντροπιαστικά αποτελέσματα στο πρωτάθλημα έφεραν εσωστρέφεια, η οποία κάπως έσπασε με την έλευση του Χέιζ Ντέιβις, αλλά δεν είναι μεσσίας ο άνθρωπος ούτε μπορεί να κάνει θαύματα και εκτός της περιόδου που πήρε το Κύπελλο, η αστάθεια επανήλθε δυναμικά.

Ο προπονητής έβγαζε στη σέντρα παίκτες που ο ίδιος διάλεξε (ή τουλάχιστον αυτό γράφεται), ολόκληρο το κλαμπ ασχολούνταν εμμονικά με τη διαιτησία σε επίπεδα που ξεπέρασαν κάθε λογική μιας και κατέβηκαν λάβαρα ενός σύγχρονου θρύλου για το μπασκετικό τμήμα του Παναθηναϊκού, ο πρώτος έριχνε ευθύνες μόνο εκεί και οι δικαιολογίες του κάποια στιγμή κούρασαν όπως και η συμπεριφορά του στο παρκέ. Ο Εργκίν όχι μόνο δεν παραδέχθηκε ποτέ το κακό στήσιμο της ομάδας από εκείνον αλλά σχεδόν σε κάθε ήττα έδειχνε με το δάκτυλο κάποιον "τρίτο" θυμίζοντας τακτικές αρχαίων ποδοσφαιρικών "δικτατόρων" τύπου Καπέλο, Μάγκατ.

Του προσφέρθηκε ελευθερία σε επιλογές, οικονομική άνεση και ένα τεράστιο μπάτζετ για μια τρύπα στο νερό.

Το παλμαρέ του είναι τεράστιο δεν χωράει συζήτηση επί αυτού αλλά φέτος μάλλον δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά τις πραγματικές ανάγκες του συνόλου.

Παράλληλα αξίζει να προστεθεί στο κάδρο και η αδιανόητη ένταση που είχε όλη τη χρονιά ο Παναθηναϊκός.

Είχε ένα "πρέπει" αλλά όχι υγιές αφού περισσότερο είχε την έννοια του "άμα δεν τα καταφέρουμε φέτος, τη γαμ@σαμε" και ένα στίγμα του ότι οι πάντες τον πολεμούν.

Αυτό δημιουργεί ηττοπάθεια, φέρνει νεύρα και εκνευρισμό που όταν επιδιώκεις να κάνεις πρωταθλητισμό είναι τα τελευταία πράγματα που θέλεις.

Πόσα stories είδαμε με φωνές, τι καταγγελίες ακούσαμε, πόσες απειλές κατά πάντων αλλά και ταυτόχρονα πόσες τεχνικές ποινές πήρε ο προπονητής την ίδια ώρα όπου δεν μπορούσε να οργανώσει ένα time out της ομάδας που είχαν επενδυθεί τόσα εκατομμύρια; Και ο κόσμος να ανέχεται αυτή τη κατάσταση, να στηρίζει, να βγάζει συνθήματα, βίντεο, να χάνει στιγμές δικές του και να πληρώνει ακριβά εισιτήρια για να βλέπει αυτό το χάλι.Άπαντες μπήκαν σε έναν κυκεώνα με mindgames, με turning points, με δηλώσεις και λόγια, λόγια, λόγια.

Όταν λες πολλά αλλά δεν κάνεις τίποτα, χάνεις όχι μόνο την εμπιστοσύνη του κόσμου αλλά και του ίδιου σου του εαυτού.

Η σειρά με την Βαλένθια ήταν όλη η φετινή σεζόν σε απόλυτη σκιαγράφηση στο παρκέ.

Οι δύο νίκες ήρθαν με αίμα, κόπο και σωστή διαχείριση του πάγκου και στη συνέχεια... χαρταετός ξανά. Οι Ισπανοί ξεκίνησαν να παίζουν double team τον Ναν και δεν διαβάστηκε αυτό, δεν περιορίστηκε ποτέ η κυκλοφορία της μπάλας όταν την είχαν στα χέρια, έτρεχαν κιόλας σαν σκυλιά στον αιφνιδιασμό, γενικώς δεν έβαλε ποτέ φραγμό η ελληνική ομάδα σε αυτό που ο αντίπαλος κάνει καλά και φυσικά ο αποκλεισμός στο τέλος είναι δίκαιος παρά κάποια δίκαια παράπονα για τη διαιτησία χωρίς κάτι βέβαια να σημαίνει αυτό.

Συμπερασματικά ο φετινός Παναθηναϊκός απέτυχε γιατί πίστευε χωρίς να δρα στην ουσία.

Γιατί θεώρησε ότι θα πάει με κάποιον τρόπο στο Final Four και" μετά βλέπουμε", βολεύονταν συνεχώς σε προσωρινές καταστάσεις ή δικαιολογίες ώστε να μην βλέπει τα πραγματικά του προβλήματα.

Στη μικρή εικόνα φταίει ο προπονητής και ο πρόεδρος αλλά στη μεγάλη φταίει ότι κανένας δεν έμαθε από την περσινή του αποτυχία, δεν συσπειρώθηκε και δεν ΔΟΥΛΕΨΕ στην πραγματικότητα.

Προσέγγισε το μπάσκετ με τακτικές άλλων δεκαετιών και αυτό τον τιμώρησε.

Η ζωή συνεχίζεται και ίσως το φετινό χαστούκι να είναι η ιδανική ευκαιρία ώστε του χρόνου να υπάρξει πραγματικό turning point, να μην στηρίζεται ο οργανισμός σε λάμψεις και τυμπανοκρουσίες αλλά να εντυπωσιάσει με το πλάνο, το οργανόγραμμα και το μπάσκετ που παίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους