Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Γιάννης Μπαλαμπανιδης Giannis Balabanidis έγραψε ένα μυθιστόρημα για τον πλούτο, τις μνήμες της γενιάς του 90, την πορεία των ανθρώπων προς τα ύψη και την απογύμνωση της ψυχής τους.

Ένα μυθιστόρημα μοντέρνας ρυθμικής που δεν γίνεται λόγιο, αν και έχει μέσα κόσμους ιδεών μαζί με αγώνες ποδοσφαιρικούς, οικίες στο Κολωνάκι και πολυκατοικίες της Δυτικής Θεσσαλονίκης.

Νομίζω πως είναι ένα μυθιστόρημα που συντονίζεται πολυ καλά με τον Κοου ή τον Ουελμπεκ, κρατώντας όμως μια ελληνική γραμμή βιωματος, κι έναν υπόγειο προβληματισμό για το τι συνέβη σε αυτή τη χώρα τα χρόνια πριν και μετά τη χρεοκοπία.

Οι κληρονόμοι είμαστε εμείς και οι σκιές των όσων ονειρευτήκαμε.

Α, και κάτι ακόμα: το βιβλίο είναι σαν κεντημένο μέσα σε μουσικό κουτί.

Ερωτικές σκηνές, συναντήσεις, αναδρομές στον χρόνο, όλα ντύνονται ένα σάουντρακ πολύχρωμο, από το my way του Φρανκ Σινάτρα μέχρι την britpop αλλά και πλήθος αναφορών στην κλασική μουσική παράδοση.

Θα έλεγα ότι η μουσικη ειναι ο τραγικός χορός που πολιορκει τη ζωή των ηρώων του Μπαλαμπανιδη.

Και ότι η κεντρική οικογένεια στην αφήγηση είναι η οικογένεια Τσέμπαλου επιβεβαιώνει αυτή τη " στρατηγική " θέση της μουσικής στη λογοτεχνία του Μπαλαμπανιδη ( όπως και στη συλλογή διηγημάτων largo). Το τραγούδι των κληρονόμων δεν είναι ευθέως ένα πολιτικό μυθιστόρημα.

Το διάβασα και το αισθάνθηκα σαν ένα χρονικό ιδεών, αισθημάτων και φόβων που ενώνουν κσι χωρίζουν δυο τρεις γενιές γυρω απο την επιθυμία της ανόδου και τον ιλιγγο της απότομης προσγείωσης. Πάνω από όλα όμως ένα κερδισμένο στοίχημα με τη λογοτεχνία!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους