Βλέποντας τις δύο εικόνες, το τσίλικο μουσείο που εγκαινιάστηκε στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά και ένα από τα τετράδυμα κτίρια του πρώην στρατοπέδου Κόδρα, η προφανής αντίδραση θα ήταν όπως αυτή...

Πλήρες Κείμενο:

Βλέποντας τις δύο εικόνες, το τσίλικο μουσείο που εγκαινιάστηκε στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά και ένα από τα τετράδυμα κτίρια του πρώην στρατοπέδου Κόδρα, η προφανής αντίδραση θα ήταν όπως αυτή της Δημάρχου μας: “θέλουμε και εμείς”. Και μπορεί στην φιέστα του μουσείου η Καλαμαριά να συμμετείχε ως η πτωχή συγγενής που ονειρεύεται σε μια γωνιά φρεσκοβαμμένα τα διατηρητέα του Κόδρα, εγώ πάλι βλέποντας τη δεύτερη φωτογραφία άλλα ονειρεύομαι, Τα διατηρητέα αυτά κτίρια αποτελούνται από μεγάλες αίθουσες στις οποίες μάλιστα συναντάς τζάκια.

Εξωτερικά, μεγάλοι μεταλλικοί κρίκοι θυμίζουν ότι το Κόδρα φιλοξενούσε στον Α’ Παγκόσμιο ιππικό της Αντάντ.

Η πέτρα που αποκαλύπτεται κάτω από τους σοβάδες έχει εξαιρετικά χρώματα όπως μπορείτε να δείτε.

Έχει συμβεί μάλιστα το εξής σε ένα από αυτά που ως άσχετη φωτογράφος δεν μπόρεσα να αποτυπώσω.

Μία μεγάλη συκιά έχει υψωθεί μέσα στο κτίριο στο σημείο που λείπει η σκεπή.

Να το όνειρό μου.

Μια αναστήλωση που δεν θα αφαιρέσει ή θα καλύψει τίποτε από αυτά.

Το δέντρο να ξεπροβάλει από την σκεπή και στη σκιά του άνθρωποι να συζητούν, διαβάζουν, ακούνε μουσική.

Το δε χειμώνα όλα να μεταφέρονται δίπλα στο μεγάλο τζάκι.

Τέσσερα κτίρια αφιερωμένα στις δράσεις των ανθρώπων, στη συλλογική τους έκφραση.

Όχι μουσεία, ζωντανοί πυρήνες του συλλογικού.

Θυμάμαι να το έχω ζήσει αυτό.

Περίπου έτσι.

Στο πρώην στρατόπεδο Καρατάσου.

Σε ένα κτίριο που χρησιμοποιούσε η ΠΕΡΚΑ (Περιαστικές Καλλιέργειες) και φιλοξενούσε τις συνελεύσεις του Ανοικτού Δικτύου τότε.

Σημαντικές στιγμές σε μία εκ των υστέρων αποτίμηση.

Και μετά ξύπνησες θα μου πείτε και ορθώς γιατί ποια είμαι εγώ που θέλω να έχω και όνειρα για το Κόδρα.

Ποιος όμως επιτρέπεται να έχει όνειρα για το Κόδρα; Η διοίκηση του Δήμου; Ο/η Δήμαρχος; Η Περιφέρεια; Το Υπουργείο; Η Κυβέρνηση; Και γιατί όχι η τοπική κοινωνία; Γιατί όχι και εγώ; Αλλά ως φαίνεται από τις τελευταίες περί Κόδρα εξαγγελίες της Δημάρχου δεν υπάρχει πουθενά σκέψη για μία κοινωνική διαβούλευση για μία διερεύνηση έστω των πραγματικών αναγκών και των επιθυμιών της τοπικής κοινωνίας ως προς το Άλσος μας.

Αν πάμε λίγο πίσω μερικούς μήνες, η Δήμαρχος είχε ανακοινώσει την συγκρότηση μιας ομάδας που θα διαβουλευόταν για το μέλλον του Κόδρα.

Στην σύσταση αυτή της ομάδας – εξαιρετικής έμπνευσης πρέπει να πω- τη διαπαραταξιακή εκπροσώπηση συμπλήρωναν όλοι οι πρώην δήμαρχοι και αντιδήμαρχοι, όλοι δηλαδή οι διαχρονικοί πρωταγωνιστές του δράματος Κόδρα.

Η ομάδα λοιπόν αυτή κατέληξε σε ένα, αντιστοίχου της συγκρότησής της “εμπνευσμένο” σχέδιο.

Την εκπόνηση ενός masterplan.

Η ανακοίνωση περιλάμβανε και τα στάδια αυτού του “οραματικού” σχεδίου.

Τόσο οραματικού που θα μπορούσε να είναι απάντηση του ΑΙ. Ή μήπως είναι; Και να πω γιατί με τρομάζει όλο αυτό.

Γιατί ακόμη και αν δεχτούμε ότι βούληση όλων είναι ένα Κόδρα πράσινο, ένα μητροπολιτικό πάρκο, χωρίς καμία νέα δόμηση, αλήθεια όμως όταν αναφερόμαστε σε μητροπολιτικό πάρκο εννοούμε όλοι το ίδιο; Το ποιος θα διαχειρίζεται το πάρκο είναι άραγε σημαντικό; Ο Δήμος, ένας ανεξάρτητος φορέας διαχείρισης ή μήπως ένα ΣΔΙΤ ή ένα ¨κοινωφελές ίδρυμα” βλέπε “Νιάρχος”, “Λάτση”, “Μποδοσάκη” έχουμε και πολλά από αυτά.

Η πρόσφατη θέση της Δημάρχου για το Παλατάκι ότι το σημαντικό είναι να σωθεί και όχι ποιος τα διαχειρίζεται, μήπως είναι καθολική και ενδεικτική των προθέσεων; Και μετά το ποιος το διαχειρίζεται η ερώτηση είναι πως το διαχειρίζεται.

Με την καραμέλα της οικονομικής βιωσιμότητας που πάντα κατισχύει της κοινωνικής και της περιβαλλοντικής; Θα δούμε ένα Κόδρα περίκλειστο με εισιτήριο και ώρες επισκεπτηρίου; Αυτά και άλλα ερωτήματα θα προκύψουν και νομίζω ότι το σημαντικό είναι ποιος θα δώσει τις απαντήσεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους