Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1 στα 4 παιδιά στην Ελλάδα αντιμετωπίζει ψυχική δυσκολία σιωπηλά. Και αυτή η λέξη, #σιωπηλά, είναι μάλλον η πιο τρομακτική από όλες.

Γιατί δεν μιλάμε πάντα για ένα παιδί που κλαίει, που ζητά βοήθεια, που φωνάζει πως ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ.

Μιλάμε πολλές φορές για ένα παιδί που πάει σχολείο, γελάει, κρατάει κινητό, ανεβάζει stories, απαντάει “καλά είμαι” και συνεχίζει τη μέρα του σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Κι όμως, μέσα του μπορεί να γίνεται καταιγίδα.

Η ψυχική δυσκολία δεν φοράει πάντα μαύρα ρούχα.

Μερικές φορές φοράει σχολική τσάντα, αθλητικά παπούτσια και ένα χαμόγελο που το παιδί έμαθε να βάζει στο πρόσωπό του για να μην ανησυχήσει κανείς.

Μοιάζει με ένα μικρό σπίτι με κλειστά φώτα.

Απ’ έξω στέκεται όρθιο, αλλά μέσα του κανείς δεν ξέρει πόσο σκοτάδι έχει μαζευτεί.

Δεν υπάρχει μία μόνο #αιτία για όλο αυτό.

Οι ειδικοί μιλούν πλέον για μια “τέλεια καταιγίδα” παραγόντων που επηρεάζουν τα παιδιά και τους εφήβους τα τελευταία χρόνια. 💔Παλιά το παιδί μπορεί να συγκρινόταν με 2-3 συμμαθητές.

Σήμερα #συγκρίνεται με χιλιάδες ανθρώπους μέσα από μια οθόνη. 💔Βομβαρδίζεται καθημερινά με εικόνες #τέλειας_ζωής, ομορφιάς, επιτυχίας κι αποδοχής.

Αρχίζει να πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι ζουν καλύτερα, είναι πιο ευτυχισμένοι, πιο αγαπητοί, πιο όμορφοι. 💔Υπάρχει επίσης μεγάλη #συναισθηματική_απομόνωση.

Τα παιδιά έχουν περισσότερη επικοινωνία από ποτέ τεχνολογικά, αλλά πολλές φορές λιγότερη ουσιαστική σύνδεση.

Μιλούν online όλη μέρα και παρ’ όλα αυτά νιώθουν μόνα. 💔Παλιά, υπέφεραν πάλι πολλά παιδιά, αλλά κανείς δεν το κατέγραφε, δεν το ονόμαζε, δεν πήγαιναν εύκολα σε ψυχολόγο, υπήρχε τεράστιο στίγμα.

Άρα ένα μέρος της αύξησης είναι και επειδή πλέον #βλέπουμε_περισσότερο αυτό που παλιά κρυβόταν. 💔Τα παιδια δεν μεγαλώνουν ασφαλή ψυχικά.

Όχι επειδή δεν έχουν πράγματα.

Αλλά επειδή συχνά λείπει ο χρόνος, η ηρεμία, η σύνδεση, το “σε βλέπω”, το “σε ακούω”, το “αξίζεις ακόμη κι όταν δεν είσαι τέλειος”. Και μια παιδική ψυχή μπορεί να αντέξει πολλά.

Αλλά όχι να νιώθει #μόνη για πολύ καιρό.

Και οι μεγάλοι πολλές φορές δεν το βλέπουμε.

Όχι επειδή δεν αγαπάμε τα παιδιά μας, αλλά επειδή κι εμείς είμαστε κουρασμένοι, φοβισμένοι, πιεσμένοι, θυμωμένοι.

Γυρίζουμε σπίτι άδειοι και αρχίζουμε να μιλάμε μόνο για υποχρεώσεις: “Διάβασες;”, “Έφαγες;”, “Τι βαθμό πήρες;”. Και ξεχνάμε τη μία ερώτηση που καμιά φορά αξίζει περισσότερο από όλα τα μαθήματα του κόσμου: “Είσαι πραγματικά καλά;” Ο Victor Hugo έγραψε πως η μεγαλύτερη ευτυχία της ζωής είναι η πεποίθηση ότι μας αγαπούν.

Και ίσως αυτό ακριβώς χρειάζονται τα παιδιά μας σήμερα.

Όχι μόνο να τα αγαπάμε, αλλά να είναι σίγουρα ότι αγαπιούνται ακόμα κι όταν δεν είναι άριστα, χαρούμενα, εύκολα ή δυνατά.

Φοβάμαι πολύ τα παιδιά που σταματούν να μιλούν.

Εκείνα που αποσύρονται σιγά σιγά, που κλείνουν λίγο περισσότερο την πόρτα, που γελούν λιγότερο, που θυμώνουν περισσότερο, που χάνονται πίσω από μια οθόνη.

Γιατί καμία παιδική ψυχή δεν καταρρέει ξαφνικά.

Συνήθως πρώτα παγώνει αθόρυβα, σαν ένα λουλούδι που έμεινε για καιρό χωρίς ήλιο, ενώ όλοι περνούσαν δίπλα του πιστεύοντας πως είναι ακόμα καλά.

Κι αν κάποια παιδιά μοιάζουν πιο δυνατά, πιο ανθεκτικά, δεν είναι επειδή η ζωή τους ήταν εύκολη, αλλά επειδή κάποιος στάθηκε δίπλα τους όταν ήταν μικρά και τους έμαθε ότι αξίζουν αγάπη ακόμα κι όταν κλαίνε, φοβούνται ή πέφτουν. Ενώ κάποια άλλα… ακόμα περιμένουν αυτόν τον άνθρωπο. reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους