Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναγνωρίζω κάτι σχεδόν παράλογο στο να συνεχίζω να γράφω μεγάλα κείμενα μέσα σε μια εποχή που έχει εκπαιδευτεί να μην αντέχει ούτε τη διάρκεια ούτε τη σκέψη.

Κι όμως, αυτά τα κείμενα, κάθε μήνα, πλησιάζουν τις πέντε εκατομμύρια προβολές.

Ένας αριθμός που κανονικά θα έπρεπε να γεννά βεβαιότητες.

Σε μένα γεννά όλο και περισσότερες αμφιβολίες.

Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι.

Μηνύματα που φτάνουν ξημερώματα.

Άγνωστοι που γράφουν ότι κάτι μετακινήθηκε μέσα τους, ότι ξαναμίλησαν με το παιδί τους, ότι άντεξαν μια δύσκολη νύχτα, ότι αισθάνθηκαν λιγότερο μόνοι, λιγότερο ένοχοι, λιγότερο χαμένοι μέσα σε αυτόν τον διαρκή θόρυβο της εποχής.

Και τότε αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η σχέση δεν είναι απλώς μια «σελίδα». Είναι μια παράξενη υπόγεια κοινότητα ανθρώπων που ακόμη επιμένουν να αναζητούν νόημα μέσα σε έναν κόσμο που οργανώνεται ολοένα και περισσότερο γύρω από την εξάντληση του νοήματος.

Αλλά μαζί με αυτό μεγαλώνει και μια άλλη σκέψη.

Μια όλο και πιο σωματική κόπωση.

Γιατί αυτά τα κείμενα είναι χρόνος ζωής.

Μια διαρκής προσπάθεια να μεταφερθεί κάτι δύσκολο μέσα σε μια δημόσια σφαίρα που μοιάζει να ανταμείβει μόνο το εύκολο, το γρήγορο, το επιφανειακό και το άμεσα αναλώσιμο.

Και κάπου εκεί αρχίζει να μπαίνει το πραγματικά δύσκολο ερώτημα: αλλάζει τελικά κάτι; Ή απλώς παρηγορούμε ο ένας τον άλλον λίγο πριν επιστρέψουμε όλοι στον ίδιο μηχανισμό που παράγει ξανά την ίδια βία, την ίδια λήθη, την ίδια πολιτική και υπαρξιακή παραίτηση; Γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι μια κοινωνία που συγκινείται για λίγα δευτερόλεπτα είναι και μια κοινωνία που πραγματικά μετακινείται.

Το έχω ξαναπεί και άλλες φορές πως σκέφτομαι σοβαρά αν αυτό το προφίλ πρέπει κάποια στιγμή να κλείσει.

Όχι από θυμό.

Ούτε από απογοήτευση μόνο.

Αλλά επειδή έρχεται μια στιγμή που ο άνθρωπος αρχίζει να αναρωτιέται αν έχει νόημα να συνεχίζει να απευθύνεται σε μια χώρα που πολλές φορές μοιάζει να έχει επιλέξει συνειδητά να μην ακούει.

Να μην θυμάται.

Να μην αλλάζει.

Να επιστρέφει πάντοτε με σχεδόν μεταφυσική ακρίβεια σε ό,τι τη διαλύει.

Νομίζω πως ο ορίζοντας αυτής της απόφασης θα είναι οι επόμενες εκλογές.

Όχι επειδή πιστεύω ότι οι εκλογές σώζουν ακριβώς κοινωνίες, αλλά επειδή αποκαλύπτουν πάντα κάτι βαθύτερο: τι είδους άνθρωπος θέλει τελικά να γίνει μια χώρα.

Και δεν ξέρω πόσο αντέχει κανείς να συνεχίζει να μιλά για ευθύνη, συνείδηση, ανθρωπιά, όταν γύρω του κυριαρχεί ολοένα και περισσότερο μια κουρασμένη αποδοχή του χειρότερου.

Μέχρι τότε όμως, ίσως αξίζει να μείνει αυτή η επαφή ζωντανή.

Γιατί μέσα σε αυτή τη βίαιη οικονομία της ταχύτητας, όπου όλα καταναλώνονται και εξαφανίζονται πριν αποκτήσουν πραγματικό βάρος, το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι ακόμη σταματούν για να διαβάσουν, να σκεφτούν, να συγκινηθούν ή να σωθούν για λίγο από τον εσωτερικό τους θόρυβο, ίσως είναι η τελευταία απόδειξη ότι δεν έχουν χαθεί ακόμη τα πάντα.

Μετά τις εκλογές, θα δούμε αν υπάρχει ακόμη λόγος να συνεχίσει κανείς να μιλά. Και κυρίως αν υπάρχει ακόμη χώρα που να θέλει πραγματικά να ακούσει. Manos Lambrakis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους